Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Popiół i diament

Seria: Lektury i obrazy
Wydawnictwo: Greg
6,65 (974 ocen i 47 opinii) Zobacz oceny
10
30
9
72
8
125
7
335
6
230
5
123
4
22
3
29
2
3
1
5
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788373274624
liczba stron
256
język
polski
dodał
Krzysiek W

Inne wydania

Powojenna rzeczywistość prowincjonalnego miasteczka. Maciek Chełmicki, żołnierz Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, ma dokonać zamachu na komunistycznego działacza, Szczukę. W hotelu, gdzie się zatrzymuje poznaje dziewczynę - Krystynę Rozbicką i nagle czuje, że ma już dość walki, marzy o spokojnym życiu we dwoje. Czy ten zamiar jest do zrealizowania? Jak drogo przyjdzie Maćkowi...

Powojenna rzeczywistość prowincjonalnego miasteczka. Maciek Chełmicki, żołnierz Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, ma dokonać zamachu na komunistycznego działacza, Szczukę. W hotelu, gdzie się zatrzymuje poznaje dziewczynę - Krystynę Rozbicką i nagle czuje, że ma już dość walki, marzy o spokojnym życiu we dwoje. Czy ten zamiar jest do zrealizowania? Jak drogo przyjdzie Maćkowi okupić swoją decyzję?

 

źródło opisu: http://www.greg.pl/lektury/49,501_Popiol-i-diament.html

źródło okładki: http://www.greg.pl/lektury/49,501_Popiol-i-diament.html

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (2103)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1375
Wojciech Gołębiewski | 2016-08-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 sierpnia 2016

Kontrowersyjny temat, autor o ewoluujących, delikatnie nazywając, poglądach, "ciężkie czasy", film Wajdy, a do tego lektura szkolna. Więcej trudności w pisaniu recenzji trudno sobie wyobrazić. W tej sytuacji rzucam parę uwag "nieuczesanych" by Państwa zainteresować. Żeby jasnym był mój stosunek do książki, oświadczam, że nie zgadzam się z Marią Dąbrowską, nota bene zhańbioną listem kondolencyjnym po śmierci Stalina, która pisze ("Dziennik 1945 -56, t. I, str. 260): „Popiół i diament” to....
„...paszkwil na młodzież polską, na Polskę w ogóle, nazywany powszechnie 'Gówno i zamęt'...”

Nie pamiętam z przyczyn zrozumiałych (rocznik 1943) druku tego utworu w odcinkach w „Odrodzeniu” pod tytułem „Zaraz po wojnie”, ani reakcji społeczeństwa na pierwsze wydanie w 1948, które nota bene Andrzejewski nieustannie poprawiał do 1954 roku. Wydaje mnie się, że ...

książek: 1990

Ładnie napisana książka.
'Popiół i diament' czyta się dość szybko, jednak sama otoczka wokół powieści Jerzego Andrzejewskiego i wyraźnie eksponowane wątki mogą w niektórych czytelnikach wzbudzić mieszane uczucia... Czy to źle, czy dobrze, to osądzi historia. Jako czytelniczka jeszcze raz powtórzę - ładnie napisana opowieść, która do dziś wzbudza emocje.

książek: 1287
Edyta Zawiła | 2016-09-01
Przeczytana: 31 sierpnia 2016

"...Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej,
Wokoło lecą szmaty zapalone;
Gorejąc nie wiesz, czy Stawasz się wolny,
Czy to, co twoje, ma być zatracone?
Czy popiół tylko zostanie i zamęt,
Co idzie w przepaść z burzą? – czy zostanie
Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,
Wiekuistego zwycięstwa zaranie..." C.K. Norwid

Co skłania do czytania książki indoktrynacyjno - agitacyjnej?
Dobra zmiana? Kulisy powstania książki, która była lekturą ponad cztery dekady, i decydowała o możliwości posiadania wykształcenia ponad podstawowego i indoktrynacja ideologiczna wyznaczała "właściwą drogę życia dla młodego człowieka".
Świadectwo epoki z doskonale uchwyconym zapisem kształtującej się nowej, powojennej rzeczywistości - nowy system i potępienie AK-owców.
71 lat temu wydarzenie z dnia 16 stycznia 1945 roku stało się kanwą powieści Jerzego Andrzejewskiego, spotkanie z Jakubem Bermanem (szara eminencja zbrodni stalinowski), który zasugerował "...że, temu krajowi grozi wojna domowa,(...)i tylko...

książek: 369
SłabyGracz | 2013-10-25
Na półkach: Przeczytane

W ramach mojej amatorskiej i dyletanckiej przygodzie z literaturą wziąłem się za klasykę. Dodajmy klasykę kontrowersyjną, bo oskarżaną o konotacje z Jedyną Słuszną Partią i jej ideologią. Wydanie, które przeczytałem zawierało fragmenty z dziennika autora, które zawierało zakończenie. Nie ma to jak zachęcić czytelnika do zapoznania się z fabułą. Brawo PiW!!! Brawo autor!!! Ale przechodząc do samej treści to książka mi się podobała. Ładnie napisana, mądra, rozbudowana, poruszająca i rozszerzająca ciekawe tematy(w odróżnieniu od filmu Wajdy). Faktem jest, że widać tu pozytywny obraz komunistów, którzy przejmowali władzę tuż po wojnie(bo wtedy się ta powieść dzieje). Nie obchodzi mnie jej ideologiczne podłoże. Moja pani profesor od filozofii na studiach mawia, że sztuka służąca propagandzie nie zasługuje na miano sztuki, ale to nieważne.

Dla mnie to jest sztuka. Dla mnie jest to sztuka klasy wysokiej. Dla mnie jest to sztuka klasy wysokiej, która broni się pomimo swego ideologicznego...

książek: 327
Marta | 2014-08-22
Na półkach: Przeczytane

Wyabstrahowałabym tę książkę z całej otoczki, w jakich okolicznościach powstała. To nie jest zupełnie istotne w zrozumieniu, co autor chciał nam przekazać.
A daje nam Andrzejewski wykład o podstawowych wartościach w życiu każdego z nas. Mowa jest o honorze, o miłości, patriotyzmie. Wszystko stara się autor ukazać z dwóch stron. Nie ma odpowiedzi wypowiedzianych wprost, jednak nie jest trudno wyciągać wnioski.
Jeden z nich dowodzi tego, że zło jest przyrodzoną cechą człowieka. Od niego się nie ucieknie. Czegokolwiek człowiek się nie podejmie, będzie miał zło jako jedną z możliwości do wyboru. Pięknie zostało to ujęte w słowach Kosseckiego, na samym końcu książki:

"Kto wie, czy przywiązanie do życia nie jest podstawą moralności?"

I tak to tu zostawię.

książek: 266
Nola | 2014-02-27
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 27 lutego 2014

Książka ukazuje postawy ludzkie wobec skomplikowanych problemów powstania nowego ładu społecznego. Jednocześnie afirmuje nową rzeczywistość poprzez tragiczne nieporozumienia, a także w pewien sposób demaskując polityczne zbrodnie. Ponadto istotnym jawi się fakt, iż autor dzieła przyjął społeczną postawę wartościowania czynów ludzkich. Ujawnił również główne antynomie historyzmu, których istnienie miały potwierdzić lata późniejsze…

książek: 3484
młoda_pisarka | 2014-10-30
Przeczytana: 22 stycznia 2015

DESTRUKCYJNY WPŁYW WOJNY...

Na wstępie muszę powiedzieć, że książka pisana prostym, prawie współczesnym językiem. Jest to, jak dla mnie, jedna z mniej wymagających czasu lektur, ponieważ pochłania się ją momentalnie, a czytanie to czysta przyejmność. Po tą książkę, aż chce się sięgnąć.

"Popiół i diament" to jednocześnie książka o bardzo złożonej i prostej tematyce. Na główny plan wybija się obraz Polski po wojnie, wspomnienia z czasów II Wojny Światowej oraz pejzaż zniszczeń nie tylko fizycznych świata dookoła, ale i ludzi, którzy polegli w walce, jak również tych, których wojna zniszczyła psychicznie. Pan Andrzejewski zasługuje na ukłony i brawa, ponieważ stowrzył nie tylko złożonych, intrygujących oraz ciekawych czytelników, ale zgłębił niszczycielską, demoralizującą oraz destrukcyjną siłę wojny w obliczu człowieka.

Co człowiek jest w stanie zrobić by przeżyć? Co człowiek jest gotów zrobić, by zmniejszyć swoje cierpienie? Często wiele, nawet uciec się do zbrodni i zwrócić...

książek: 2954
Zuela | 2013-04-15
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

My-wy-oni....kto z nich ma rację?Która koncepcja walki jest/była słuszna?Działacz komunistyczny,którego syn walczył w AK i został aresztowany przez ludzi,któych popiera ojciec.Paradoks tamtych czasów.Czy aby na pewno tamtych?Dalej walczyc dla zasady czy dostosować się do aktualnego czasu.Każdy powinien tą książkę przeczytać

książek: 1196
ira | 2012-06-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 1994 rok

Nie rozumiem fenomenu tej książki, do mnie cała ta psychologiczna otoczka postaci zwyczajnie nie trafia. Były momenty, kiedy z zainteresowaniem śledziłam akcję, ale były i takie, kiedy się męczyłam, przewracając strony. Połowa skali.

książek: 85
Piktor | 2016-07-08
Na półkach: Przeczytane

Widzę dwie większe zalety w tej kameralnej powieści. Jedna to dość soczyście odmalowana atmosfera Polski zaczerpującej pierwsze oddechy po ostatecznych rozstrzygnięciach drugiej wojny światowej. Bardzo polskie postacie, dialogi, miejsca i sytuacje; nie sposób mi ocenić (nie jest to zresztą dla mnie zbyt ważne), czy świat "Popiołu i diamentu" jest historycznie szczery, natomiast jako twór literacki jest bardzo wiarygodny i żywy. Druga sprawa to ciekawy model narracji - Andrzejewski umieszcza kamerę na zmianę za plecami kilku lub kilkunastu postaci, których historie trochę na siebie nachodzą, a trochę nie i do pewnego momentu splatają się w bardzo interesujący sposób.

Ostatecznie brakuje splotu mocniejszego. Może to nawet trochę szkoda, że autor rezygnuje z kryminalnych zapędów swojej fabuły na rzecz dość smętnej wymowy historyczno-społecznej, bo trochę lepiej prowadzi akcję niż filozofuje. Nie usatysfakcjonował mnie też język. Gdy Andrzejewski odstępuje od nieco zbyt wartkich...

zobacz kolejne z 2093 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Pogrywanie z historią: popiół◀▷diament

Partyzant z AK-owską przeszłością. Blondynka o zmysłowych oczach. Obowiązek, nieunikniony wyrok i dziesiątki decyzji do podjęcia. Wciel się w Maćka Chełmickiego w grze popioldiament.pl.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd