Ocalić życie

Książka jest niewątpliwie trudna w odbiorze. I specyficzna, o tak. Należy do tej grupy lektur, które czyta się po parę stron, a później długo się nad nimi rozmyśla. Miałam podobnie, dlatego całość szła mi niezwykle opornie.
Do tego szczególnego momentu; właśnie wtedy nastąpił punkt zwrotny.
Później zaczęło się to, co nazywam "mocnym wciągnięciem się w historię, czyli szalone latanie wzrokiem po tekście i pochłanianie wszystkiego po kolei aż do samego końca". I właściwie nie jestem pewna, czy to dobrze, czy wręcz odwrotnie. Niemniej, muszę powiedzieć, że po raz pierwszy nie byłam poirytowana akcją, która – według mnie – ciągle tylko przyśpiesza i nie da rady za nią zdążyć. Tym razem czułam się trochę inaczej; tak jakbym przeciekła do fabuły i z równym napięciem śledziła losy jej bohaterów, zachowując się tak jak oni, będąc nimi.
Zresztą, przełomem było jednak zakończenie, które Karen Kingsbury nam przedstawiła. Sama siebie zaskoczyłam, ponieważ pierwszy raz w życiu, gdy tylko dobiegłam do ostatniej strony, miałam już dość. Nie chciałam więcej czytać, nie pragnęłam zagłębić się w drugiej części powieści, czy nadal usilnie trwać w tej. Nie. Po prostu cieszyłam się jak głupia, że wreszcie mogłam zrzucić ten ciężar, który wisiał nad historią, tą moc, siłę i dalszą niemożność, od jakich nie chciałam się uwolnić, zarazem pragnąc tego najbardziej na świecie.
A wszystkie te emocje pojawiły się tylko dlatego, że autorka wykreowała kogoś z tak bardzo pogmatwanymi nićmi życia jak Mary Madison - główna bohaterka opowiadania, dzięki której każdy może się przekonać, iż życie niesie ze sobą dobre, jak i te złe chwile. Chociaż w przypadku Mary bardziej chyli się ku temu drugiemu. W końcu co innego można powiedzieć o dziecku, które dorastało na ulicy? Które poddawane było wielu aktom gwałtu i przemocy? Które niczego nie rozumiejąc, coraz silniej wplątywała się w grzechy całego świata? U którego miłość i inne pozytywne uczucia kojarzyły się tylko fizycznie z bólem, nieczystością i przymusem (przyjemność widziała wyłącznie u swoich napastników)?
A jednak udało jej się przetrwać tak połowę swojego jestestwa. I to wyłącznie dzięki pomocy dobrych osób, które w jakiś sposób – nawet ten minimalny – przyczyniały się do tego, że dziewczynka nie traciła nadziei, że nadal miała przy sobie swoją ukochaną (bo dostała ją w prezencie od babci), czerwoną portmonetkę towarzyszącą jej każdego dnia po kolei.
I dzięki wierze.
Podobnie było z Emmą - za pośrednictwem Mary dowiadujemy się także, jaką przeszłość przyszykował los dla tej kobiety. Z czym się zmagała, czemu akurat jej były pisane takie karty. Jej i jej dwóm małym i niewinnym córeczkom, Kami i Kaitlyn. Poznajemy dwie różne, ale i w pewnym stopniu podobne historie, którym towarzyszą łzy radości i cierpienia, uśmiech niepewności i zaskoczenia.
Powieść jest niezwykle poruszająca, ale tylko dla czytelników o dość mocnych nerwach i niebojących się tych złych aspektów życia, których tutaj jest aż nazbyt wiele: wiarołomstwo, narkotyzowanie się, prostytucja, gwałt i inne rozwiązłości seksualne.
Może książka jest w pewnym stopniu aż nierealna – w końcu jak po wielu latach cierpień i zmagań można dalej wierzyć? – jednak ukazuje nam, że nikt nie powinien się poddawać i ciągle mieć nadzieję na lepsze jutro. Uczy nas walczyć o dobro, o miłość. I właśnie dzięki temu lektura wydaje się być naprawdę warta uwagi.

Mozaika złożona z kilku bardzo podobnych do siebie historii. Nie powinnam może oceniać książki po jej okładce, ale prawdą jest, że miałam o tej powieści dość negatywne zdanie zanim jeszcze ją otworzyłam. Trzeba to głośno powiedzieć: okładka jest tragiczna. Uduchowiona, podrasowana photoshopem twarz, a pod spodem jak pięść w oko panorama miasta.
Ale dobrze, jestem ponad moje uprzedzenia. Przeczytam chociaż, co z tyłu napisało wydawnictwo. "Maria Magdalena naszych czasów"? Litości, błagam.
Jednak z braku laku i tak w końcu sięgnęłam po tę źle zapowiadającą się opowieść.
I szczerze powiedziawszy nie było tak źle. Czasem dostawałam szczękościsku czytając wydumane, grafomańskie frazy, rodem z powieści Daniel Steel. Ale chwilami dochodziłam do wniosku, że sama historia jest całkiem interesująca.
Oto mamy tę słynną "Marię Magdalenę naszych czasów" - przepiękną Mary Madison, kobietę sukcesu, która pomimo ciężkich życiowych doświadczeń jest w stanie przezwyciężyć demony swojego życia i nieść światełko nadziei, które oświetli życie innym kobietom (właśnie w takim tonie kiepskiego patetyzmu napisana jest ta powieść). Mary opowiada historię swego życia innej zagubionej kobiecie, Emmie, która w końcu zdecydowała się uciec od swojego męża-sadysty. Poznajemy więc również historię Emmy, co ciekawe, zdecydowanie zbyt podobną do historii Mary.
Przejdę teraz do prostej konkluzji. Gdyby nie naprawdę niski poziom pisarstwa pani Karen Kingdbury, powieść czytałoby się znacznie przyjemniej.