Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Nasze histerie, nasze nadzieje. Spotkania z Tadeuszem Konwickim

Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry
7,14 (7 ocen i 0 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
0
8
2
7
4
6
1
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324402205
liczba stron
444
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodała
jusola

Książka ta, składająca się z wywiadów, których Tadeusz Konwicki udzielił w ciągu wielu lat różnym rozmówcom, stanowi pewną opowieść – poniekąd autobiograficzną, bo i mówi przecież sam pisarz i reżyser. To zbiór kilkudziesięciu migawek z konkretnych momentów jego życia. Jest tu nie tylko zwielokrotniony portret samego Konwickiego, ale i obraz sytuacji, pośród których się znajduje i którym niby...

Książka ta, składająca się z wywiadów, których Tadeusz Konwicki udzielił w ciągu wielu lat różnym rozmówcom, stanowi pewną opowieść – poniekąd autobiograficzną, bo i mówi przecież sam pisarz i reżyser. To zbiór kilkudziesięciu migawek z konkretnych momentów jego życia. Jest tu nie tylko zwielokrotniony portret samego Konwickiego, ale i obraz sytuacji, pośród których się znajduje i którym niby z dystansem, a jednak z niesłabnącą uwagą się przygląda.



„Nie wiem, co to jest miłość ojczyzny. Czy to jest zakochanie się? Ekscytacja na widok pejzażu (ale tylko do granicy, dalej już nie)? Podniecenie na widok tłumu idącego ulicami Warszawy? Rozumiem, że można kochać kobietę, być przywiązanym do przyjaciela. Ale miłości patriotycznej nie rozumiem. Ja uważam, że trzeba te rzeczy uskromnić. Wystarczy być lojalnym wobec swego otoczenia i swojego społeczeństwa”.

(z wywiadu Elżbiety Sawickiej, 1991)



„Żyjemy na prowincji, na skraju Drogi Mlecznej, w nieznanym wszechświecie albo – jak twierdzi Stephen Hawking – w miliardach wszechświatów. Wszystkie utwory science fiction są słodkie, bo one wynikają z naszego tutejszego doświadczenia. Nie można od niego się oderwać i wyobrazić sobie innego bytu ani innego sensu. I do końca chyba nie będziemy wiedzieli. Bo jakbyśmy się dowiedzieli, to – jak mówił Dudek Dziewoński – kitowajko”.

(z wywiadu Tadeusza Lubelskiego, 2007)

 

źródło opisu: http://iskry.com.pl/biografie/272-nasze-histerie-n...(?)

źródło okładki: http://iskry.com.pl/biografie/272-nasze-histerie-n...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
jusola książek: 3421

Idę, bo mi się śpieszy…

Nowości, ciągle nowości. Zapowiedzi i wydarzenia literackie, które mają być nimi, zanim się jeszcze wydarzą. Jakbyśmy tylko karmili się nowym. Warto od czasu do czasu sięgnąć po stare. I w nim szukać inspiracji. W 2013 roku wydawnictwo Iskry wydało tom rozmów z Tadeuszem Konwickim, uznanym prozaikiem, scenarzystą i reżyserem filmowym. Nie jest Tadeusz Konwicki od kilku lat aktywny literacko czy filmowo na polskiej scenie kulturalnej, ale też nie jest osobowością zapomnianą. W 2012 „Gazeta Wyborcza” uhonorowała go tytułem Człowieka Roku.

Zbiór wywiadów wybranych i ułożonych przez Przemysława Kanieckiego, współpracownika pisarza, składa się na swoisty album biograficzny (określenie samego Konwickiego). To zbiór kilkudziesięciu migawek z konkretnych momentów jego biografii artystycznej, zresztą nie tylko artystycznej, układających się w pewną – jakkolwiek fragmentaryczną – panoramę. Jest w niej zwielokrotniony portret samego Konwickiego, ale i obraz sytuacji, pośród których się znajduje i którym niby z dystansem, a jednak z niesłabnąca uwagą się przygląda. – pisze we wstępie Kaniecki. Podstawowy trzon wywiadów obejmuje ostatnie 30 lat, pojawiają się jednak na zasadzie retrospektyw wypowiedzi i rozmowy z lat wcześniejszych, nawet z 1954 r. Można dzięki temu prześledzić ewolucję poglądów i przemyśleń pisarza.

W jednym z wywiadów (Ewa Sawicka, „W szponach romantyzmu”, 1988 r.) powiedział: Ja mam rodzaj termometru wewnętrznego na nastroje społeczne. Adam Michnik w świetnej...

Nowości, ciągle nowości. Zapowiedzi i wydarzenia literackie, które mają być nimi, zanim się jeszcze wydarzą. Jakbyśmy tylko karmili się nowym. Warto od czasu do czasu sięgnąć po stare. I w nim szukać inspiracji. W 2013 roku wydawnictwo Iskry wydało tom rozmów z Tadeuszem Konwickim, uznanym prozaikiem, scenarzystą i reżyserem filmowym. Nie jest Tadeusz Konwicki od kilku lat aktywny literacko czy filmowo na polskiej scenie kulturalnej, ale też nie jest osobowością zapomnianą. W 2012 „Gazeta Wyborcza” uhonorowała go tytułem Człowieka Roku.

Zbiór wywiadów wybranych i ułożonych przez Przemysława Kanieckiego, współpracownika pisarza, składa się na swoisty album biograficzny (określenie samego Konwickiego). To zbiór kilkudziesięciu migawek z konkretnych momentów jego biografii artystycznej, zresztą nie tylko artystycznej, układających się w pewną – jakkolwiek fragmentaryczną – panoramę. Jest w niej zwielokrotniony portret samego Konwickiego, ale i obraz sytuacji, pośród których się znajduje i którym niby z dystansem, a jednak z niesłabnąca uwagą się przygląda. – pisze we wstępie Kaniecki. Podstawowy trzon wywiadów obejmuje ostatnie 30 lat, pojawiają się jednak na zasadzie retrospektyw wypowiedzi i rozmowy z lat wcześniejszych, nawet z 1954 r. Można dzięki temu prześledzić ewolucję poglądów i przemyśleń pisarza.

W jednym z wywiadów (Ewa Sawicka, „W szponach romantyzmu”, 1988 r.) powiedział: Ja mam rodzaj termometru wewnętrznego na nastroje społeczne. Adam Michnik w świetnej rozmowie pt. „Na świecie jestem przejazdem” (GW, 1991) dodaje: Zawsze swoimi książkami – to nie było chyba nawet od ciebie zależne – umiałeś nadać imię swojemu czasowi. Doczytamy więc, oprócz informacji i autorefleksji na temat własnej twórczości i życiowych kolei, co myślał Tadeusz Konwicki na temat sytuacji współczesnej Polski, roli elit, naszej mentalności narodowej, zachowań społecznych (np. „Zapomniana przyzwoitość”, „Femina”, 1994), także o naszej, ale i europejskiej czy amerykańskiej literaturze i rynku filmowym. Poznamy nazwiska twórców, których ceni Konwicki, jego opinie o wielkich aktorach (np. rozmowa z Januszem Majcherkiem o pracy artystycznej Gustawa Holoubka, „Teatr”, 1992).

Wśród rozmówców Tadeusza Konwickiego są wspomniani już dziennikarze i krytycy oraz także Tadeusz Sobolewski, Andrzej Werner, Joanna Szczęsna, Anna Bikont, Jerzy Pilch i inni.

Zachęcam do samodzielnej lektury.

Justyna Radomińska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (57)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 147
Mantra | 2017-05-25
Na półkach: Przeczytane
książek: 371
gonzo | 2016-08-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 września 2016
książek: 542
ruda | 2015-01-13
Na półkach: Przeczytane
książek: 214
Rafał Socha | 2013-10-22
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 10 listopada 2013
książek: 3428
jusola | 2013-04-12
Przeczytana: 31 grudnia 2013
książek: 197
czytamwzrywach | 2013-04-07
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 07 maja 2013
książek: 23533
Magda MS | 2017-10-26
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 9991
mariola | 2017-10-16
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 1082
--- | 2017-10-11
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 11 października 2017
zobacz kolejne z 47 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd