Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
6,79 (278 ocen i 56 opinii) Zobacz oceny
10
10
9
22
8
44
7
99
6
69
5
14
4
10
3
5
2
1
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377998243
liczba stron
204
język
polski
dodała
Versatile

Debiut autorki obdarzonej doskonałym słuchem językowym, wyrazistym stylem i znakomitym warsztatem pisarskim. Kolejny – po sztuce Zapolskiej i powieści Kuczoka – sugestywny portret polskiej rodziny: nie patologicznej, nie kołtuńskiej, ale nadal strasznej, zakłamanej i zimnej, w której małżeństwo to więzienie o zaostrzonym rygorze, a dom rodzinny to codzienny teatr absurdu, modłów, wrzasków i...

Debiut autorki obdarzonej doskonałym słuchem językowym, wyrazistym stylem i znakomitym warsztatem pisarskim. Kolejny – po sztuce Zapolskiej i powieści Kuczoka – sugestywny portret polskiej rodziny: nie patologicznej, nie kołtuńskiej, ale nadal strasznej, zakłamanej i zimnej, w której małżeństwo to więzienie o zaostrzonym rygorze, a dom rodzinny to codzienny teatr absurdu, modłów, wrzasków i kotletów schabowych. Mocna proza – jak uderzenie pięścią.

 

źródło opisu: http://www.weltbild.pl/szopka_p90087859.html

źródło okładki: http://www.weltbild.pl/szopka_p90087859.html

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1142
oliwa | 2013-08-25
Na półkach: Przeczytane, Polska

Szopka jest dobrze napisaną książką o rodzinie, ale przede wszystkim opowieścią o chłopach przeistaczających się w inteligentów. Narratorów jest tu wielu, podobnie jak postaci. Główną narratorką jest wnuczka pary bohaterów: strasznej babuni i kochanego dziadunia, i to jej oczami obserwujemy tych dwoje na przestrzeni całego życia. Mamy więc niemożliwą do pokonania odmienność, konflikty i rodzinną zagadkę: jak to możliwe, że ta para się spotkała, pobrała i przeżyła ze sobą kilkadziesiąt lat.
Pewne zaskoczenie, może nawet rozczarowanie, sprawia karykaturalny rysunek postaci. To trochę tak, jakby Dulscy spotkali się z Borejkami, tyle że ci pierwsi nie mają w sobie hipokryzji, a drudzy skromności. Oni wszyscy są zadowoleni z tego, kim są i chyba tylko dziadek budzi w tej familii sympatię. Przez to uproszczenie książka nabiera płaskiego dydaktyzmu, jest neoficką pochwałą inteligenckiego etosu, kultu wiedzy i tradycyjnej rodziny. I znów wracamy do Borejków.
Nic na to nie poradzę, ale dla mnie Papużanka jest taką właśnie Musierowicz 2.0. Niby inny język, inny ton (dobroduszny u Musierowicz, gorzki u Papużanki), ale to samo przesłanie, podobna wizja świata. Narratorka Papużanki mogłaby wykrzyknąć z żalem: dlaczego ja się u Borejków nie urodziłam?! I odpowiedzieć: to wszystko przez babkę.
Plusy, bo daje do myślenia, nawet jeśli czasem denerwuje.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Schronienie

Niewiele by brakowało, a oceniłabym tę książkę jako bardzo dobrą. Zaczęła się bardzo fajnie. Podobał mi się ten klimat amerykańskiego liceum. Dialogi...

zgłoś błąd zgłoś błąd