Opowiadania wybrane

Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
7,23 (849 ocen i 27 opinii) Zobacz oceny
10
48
9
99
8
195
7
280
6
156
5
46
4
14
3
5
2
4
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
83-06-01736-6
liczba stron
375
język
polski
dodał
Ciacho

I -Pożegnanie z Marią -U nas, w Auschwitzu -Dzień na Harmenzach -Proszę państwa do gazu -Śmierć powstańca -Bitwa pod Grunwaldem -Muzyka w Herzenburgu II -Chłopiec z Biblią -Ludzie,którzy szli -Ojczyzna -Portret przyjaciela -Ofensywa styczniowa -Zabawa z wódką III -Kamienny świat -Opowiadanie z prawdziwego życia -Śmierć Schilligera -Człowiek z paczką -Kolacja -Milczenie -Spotkanie z...

I
-Pożegnanie z Marią
-U nas, w Auschwitzu
-Dzień na Harmenzach
-Proszę państwa do gazu
-Śmierć powstańca
-Bitwa pod Grunwaldem
-Muzyka w Herzenburgu

II
-Chłopiec z Biblią
-Ludzie,którzy szli
-Ojczyzna
-Portret przyjaciela
-Ofensywa styczniowa
-Zabawa z wódką

III
-Kamienny świat
-Opowiadanie z prawdziwego życia
-Śmierć Schilligera
-Człowiek z paczką
-Kolacja
-Milczenie
-Spotkanie z dzieckiem
-Koniec wojny
-Opera, opera
-Podróż pulmanem
-Dziewczyna ze spalonego domu
-Dzienniki podróży
-Mieszczański wieczór
-Odwiedziny
-Kwoka
-Santiago de Compostela
-Rekord
-Dzień plantatora

 

źródło opisu: Państwowy Instytut Wydawniczy [Warszawa, 1988]

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1420)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 624
marcia | 2016-01-03
Przeczytana: 02 grudnia 2015

Zacznę od tego, że nie mogłam się doczekać momentu, gdy w końcu zacznę w szkole przerabiać opowiadania Borowskiego.
Moja siostra bardzo mi je zachwalała, twierdząc, że jest to jedna z najlepszych lektur szkolnych.
Według mnie jest to jednak przeciętna lektura. Jej największym atutem jest to, że opowiada o życiu ludzi w obozach koncentracyjnych, o obozowej codzienności, o bestialstwie Niemców.

Borowski przedstawia czytelnikowi suche fakty, robi to w beznamiętny i w sumie obojętny sposób. Drażniło mnie to, ponieważ mówiąc/pisząc o takich ważnych wydarzeniach dla polskiej historii, człowiek powinien okazywać emocje, gdyż dzięki nim można zobaczyć jakie twórca ma odczucia odnośnie owych wydarzeń.

Przerobiłam w szkole trzy opowiadania:
"Pożegnanie z Marią"
"U nas w Auschwitzu"
"Proszę państwa do gazu".

"Pięknie jest, bracie, na świecie, tylko że nas na nim nie ma."

książek: 360
Merythia | 2015-12-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 grudnia 2015

Klasyczny dylemat po przeczytaniu zbioru opowiadań - jak ocenić książkę zawierającą tyle różnych tekstów, gorszych i lepszych, jak wystawić im sprawiedliwą ocenę. Po namyślę daję tylko sześć gwiazdek, bo całością zbioru trochę się rozczarowałam. Pewnie moja ocena była inna, gdybym sięgnęła po mniejszy zestaw, ograniczający się do tekstów obowiązkowych jako lektura i ewentualnie jeszcze kilku innych, ale skoro wybrałam największy jaki był dostępny moja ocena nie może być inna.
Zbiór ten jest podzielony na trzy części; na pierwszą składają się opowiadania najdłuższe (i najlepsze zarazem), druga jest już nieco słabsza ale jeszcze daje radę, natomiast trzecia to opowiadania, a raczej opowiadanka, trzy-, czterostronicowe, więc po prostu trzeba lubić taką formę, mi osobiście nie podpasowała.

W książce znajdziemy opisy życia obozowego, codzienności więźniów, próbę analizy ich psychiki i mechanizmów obronnych, niezbędnych żeby przetrwać w takich warunkach, a także szukanie odpowiedzi na...

książek: 467
Marta | 2013-01-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: grudzień 2012

Specyficzny dla Borowskiego całkowicie obojętny ton na zakończeniu opowiadań, padanie suchej informacji, która jednak ma miażdżące odbicie. Są jak nagłe uderzenie, nie da się ich w żaden sposób nawet skomentować.

Warte przeczytania, szczególnie I zbiór. Świetna proza behawioralna.

Ciekawa jest również sama osoba autora. Tadeusz Borowski najprawdopodobniej dobrowolnie dał się wywieźć do Auschwitz za swoją narzeczoną Marią. Oboje przeżyli II WŚ i wzięli ślub, bardzo szybko się jednak rozwodząc. W wieku 29 lat popełnił samobójstwo.
W swoich utworach rzucił oskarżenie na siebie samego oraz na wszystkich innych, którzy przeżyli te wydarzenia. Uważał, że nie ma niewinnych ani ocalonych, że ktoś przeżył kosztem drugiej osoby, więc każdy do tej wielkiej zbrodni się przyczynił. Życie z tą świadomością było dla niego zbyt trudne...

książek: 817
youthanasia | 2014-03-23
Na półkach: Przeczytane

Zupełnie inny obraz wojny, a szczególnie obozów, niż ten, który zwykle nam pokazują. Szokujący jest spokój i jakaś dziwna obojętność, niewzruszoność przy opisie zdarzeń niewyobrażalnych. O mordowaniu niewinnych ludzi opowiada jak o obiedzie u ciotki, ale to ma jakąś swoją niezrozumiałą siłę. Poza tym, ta książka nie tylko wstrząsnęła okrucieństwem, wręcz barbarzyństwem. Głównie zaskoczyła mnie tym, co dzieje się z człowiekiem w tak tragicznej sytuacji, jak jest odhumanizowany - zlagrowany. Próżno szukać współczucia, śmierć nie jest niczym niezwykłym, a przetrwają najsilniejsi. Teraz obóz nie wydaje się taki tajemniczy. To była społeczność. Nie wiem jak znajdowali siłę na organizację życia obozowego, zdobywanie jedzenia, ubrań, handel, wymiany. Ja pewnie załamałabym się i skończyła jako ,,muzułman". Chociaż kto wie do czego zdolny jest człowiek.

książek: 95
Ela | 2015-02-11
Na półkach: Przeczytane

Bardzo mi się spodobały: pokazują przeszłość, którą każdy z Polaków powinien dobrze znać.
Opowiadania ukazują życie w Oświęcimiu... Bardzo smutne historie, ciężko mi się je czytał (zawsze sobie wyobrażałam jak to mogło wyglądać lub jak to wyglądało), ponieważ jestem wrażliwa na cierpienia innych... Pokazane jest również wiele zachowań bohaterów, którzy np w "u nas w Auschwitzu..." nie są świadomi tego co się dzieje dookoła ich życia.
„U nas, w Auschwitzu…”, „Proszę Państwa do gazu”, „Ludzie, który szli” są tragicznymi opowiadaniami, które warto przeczytać i znać choćby i z powodów historycznych.
Polecam

książek: 144
Marcin | 2014-08-24
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 sierpnia 2014

Kolejne nadrabianie zaległości szkolnych. Po Borowskiego sięgnąłem właściwie po jedenastu latach przerwy. Czy można odnaleźć w nim coś nowego po takim czasie ? Oprócz trzech opowiadań, które znajdują się w kanonie lektur reszta wypada co najmniej przeciętnie. Tematycznie właściwie żadne niczym nie różni się od siebie. Zbiór przeżyć z czasów okupacji (czasem lepiej bądź gorzej przedstawionych) Jedynie "bronią się" "Muzyka na Harzenburgu" oraz "Chłopiec z biblią" Z pewnością po ich przeczytaniu najdłużej zapadną mi w pamięci i za jakiś czas do nich powrócę aby przekonać się o ich właściwej wartości.

książek: 238
Kinga | 2015-01-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 18 stycznia 2015

Dla mnie niektóre z tych opowiadań są niezrozumiałe, inne natomiast ciekawe i poruszające. Jednak mimo wszystko uważam, że istnieją lepsze książki wojenne niż opowiadania Borowskiego.
Według mnie najlepsze opowiadania to "Dzień na Harmenzach" oraz "Proszę państwa do gazu".

książek: 870
Turniquet 92 | 2014-09-12
Na półkach: Przeczytane

Lubię bardzo książki o tematyce obozowej, bo intersuje się II wojną światową, pamiętam jednak, że ta książka nie bardzo przypadła mi do gustu.Niby została napisana w formie pamiętnika a nie dało się wyczuć osobistego, emocjonalnego zaangażowania autora, ale za to dało wyczuć się dziwny taki jakby olewajacy ton, który do tematyki mi nie pasował.
Zresztą niektóre opowiadania bardziej traktowaly o osobistych problamach i milostkach autora aniżeli o obozowej rzeczywistości. Z kolei te co opowiadaly o bądź co bądź trudnym i tragicznym obozowym życiu, nie były w stanie sprawić, abym ten trud i tragedię poczuła jakbym sama jej doświadcza, bo miałam czasami wrażenie jakby autor faktycznie opisywał obóz, ale bardziej letniskowy a nie koncentracyjny i to wszystko wyglądało bardziej jak jakaś dziwna, wielka schadzka.Dziwna ta książka, jakaś jakby oderwana od faktycznej rzeczywistosci.Nie tak jak np"Medaliony"Zofii Nałkowskiej, które uwielbiam(w 100% prawdziwy dokument).

książek: 334
Jakub | 2015-01-03
Na półkach: Przeczytane

„A jedyna broń – to nasza liczba, której komory nie pomieszczą”.
Sądzę, że każdy, kto kiedykolwiek miał kontakt z tą lekturą, świetnie poznał się na jej oryginalności. Trudno napisać o Borowskim cokolwiek, co nie było jeszcze napisane. Od siebie dodam tylko, że bardzo duże wrażenie wywarło na mnie przedstawienie codzienności osobowej metodą behawioryzmu. Tragizm opowiadań nie jest widoczny gołym okiem; jego zrozumienie wymaga głębokiej refleksji.
Proza Borowskiego oskarża o ludobójstwo nie tylko pojedynczych ludzi, ale całą machinę państwową III Rzeszy. Ci, którzy przeżyją, mają obowiązek wobec zmarłych dać świadectwo prawdzie.
Ta książka pozwala zrozumieć.

książek: 99
Zaczytana | 2016-06-24
Na półkach: Przeczytane

Opowiadania, które poruszają. Sposób narracji jest odmienny niż w przypadku innych świadectw obozowych, które miałam okazję poznać. Narrator opisuje szokujące sytuacje w sposób zdystansowany, momentami wręcz obojętny. Opowiadania pozwalają choć po części zrozumieć, na czym polegało zlagrowanie.
Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa dla zainteresowanych tematyką obozową, i nie tylko.

zobacz kolejne z 1410 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Zapisując się na newsletter zgadzasz się na otrzymywanie informacji z serwisu Lubimyczytac.pl w tym informacji handlowych, oraz informacji dopasowanych do twoich zainteresowań i preferencji. Twój adres email będziemy przetwarzać w celu kierowania do Ciebie treści marketingowych w formie newslettera. Więcej informacji w Polityce Prywatności.
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd