Profil użytkownika: maitiri_books

„Korona przeznaczenia” to kolejny tom serii „Królestwa Okrith”. Autorka ponownie przenosi nas do świata fae, dworskich intryg i walki o władzę. Tym razem akcja koncentruje się na Briacie Catullus, młodej wojowniczce, która przybywa do Zachodniego Dworu, aby rozwikłać zagadkę morderstwa królowej i chronić jej córkę, księżniczkę Abalinę. Sytuacja od początku jest napięta. Bri nie jest tam mile widziana, ponieważ krąży proroctwo mówiące, że to właśnie ona w przyszłości odbierze koronę prawowitemu władcy. W świecie, w którym polityka, tradycja i magia są ze sobą ściśle powiązane, taka przepowiednia sprawia, że niemal każdy patrzy na nią z podejrzliwością.

Fabuła opiera się na kilku równoległych wątkach. Z jednej strony mamy śledztwo w sprawie śmierci królowej i zagrożenie ze strony łowców czarownic, którzy działają w ukryciu i polują na królewską krew. Z drugiej strony obserwujemy napiętą sytuację na dworze i brak zaufania wobec Bri. Do tego dochodzi osobisty konflikt bohaterki, próba udowodnienia, że proroctwo nie musi decydować o jej przyszłości. To właśnie motyw przeznaczenia i wolności wyboru przewija się przez całą historię i jest jednym z ważniejszych tematów tego tomu. Bri to bohaterka zdeterminowana, lojalna i gotowa walczyć o to, w co wierzy. Nie chce być postrzegana wyłącznie przez pryzmat proroctwa, które towarzyszy jej od narodzin. Stara się udowodnić, że jej przyszłość zależy od własnych wyborów, a nie od przepowiedni. Ten wewnętrzny konflikt między obowiązkiem, przeznaczeniem i własnymi uczuciami jest jednym z bardziej interesujących elementów tej historii.

Największą uwagę autorka poświęca relacji między Bri a księżniczką Abaliną. Na początku ich kontakt jest chłodny i pełen dystansu. Abalina przeżywa żałobę po śmierci matki i nie chce nikogo dopuszczać do siebie, a Bri jest dla niej obcą osobą, której obecność została narzucona przez innych. Z czasem jednak sytuacja się zmienia. Wspólne zagrożenia i konieczność współpracy sprawiają, że między bohaterkami zaczyna pojawiać się zaufanie, a później także uczucie. Trzeba jednak przyznać, że właśnie przez to inne elementy fabuły momentami schodzą na dalszy plan. Śledztwo w sprawie morderstwa królowej zapowiada się interesująco, ale nie zostaje pogłębione. Podobnie wygląda kwestia dworskich intryg i politycznych napięć. Pojawiają się w tle wydarzeń, ale nie zawsze są rozwinięte tak szczegółowo, jak mogłyby być. W rezultacie w pewnych momentach można odnieść wrażenie, że historia skupia się bardziej na emocjach bohaterów niż na samej intrydze.

Świat przedstawiony jest rozbudowany i ma swoje własne zasady, historię oraz konflikty między różnymi królestwami. Niektóre informacje pojawiają się jednak dość nagle i nie zawsze są dokładnie wyjaśnione. Jeśli znacie poprzednie tomy serii, odnajdziecie się w tym świecie bez problemu. Jeśli natomiast nie pamiętacie wszystkich szczegółów lub zaczynacie przygodę z serią od tej części, możecie chwilami poczuć się zagubieni w powiązaniach między postaciami i wydarzeniami. Mimo tych trudności książkę czyta się stosunkowo szybko. Styl jest przystępny, a akcja potrafi przyspieszyć w chwilach konfrontacji z przeciwnikami czy podczas walk. Pojawiają się sceny starć z łowcami czarownic, napięte sytuacje na dworze i momenty, w których bohaterowie muszą podejmować szybkie decyzje. Nie są to może najbardziej zaskakujące zwroty akcji, ale utrzymują dynamikę historii.

„Korona przeznaczenia” ma kilka bardzo mocnych momentów, ale jednocześnie nie jest pozbawiona słabszych stron. Najlepiej wypada, jeśli chodzi o emocje i o przedstawienie relacji między bohaterkami. Nieco gorzej radzi sobie z prowadzeniem wątku śledztwa i rozwijaniem politycznej intrygi, która mogłaby być bardziej rozbudowana. Mimo to jest to wciągająca i ciekawa historia, którą oczywiście polecam 💚

„Korona przeznaczenia” to kolejny tom serii „Królestwa Okrith”. Autorka ponownie przenosi nas do świata fae, dworskich intryg i walki o władzę. Tym razem akcja koncentruje się na Briacie Catullus, młodej wojowniczce, która przybywa do Zachodniego Dworu, aby rozwikłać zagadkę morderstwa kró...

Rozwiń

Zwiń

„Atramentowa śmierć” to trzecia część historii, która opiera się na prostym, ale bardzo nośnym pomyśle: słowa mogą tworzyć rzeczywistość. W tej części wyraźnie czuć jednak zmianę tonu. Świat, który wcześniej był pełen przygód i tajemnic, staje się coraz bardziej mroczny i nieprzewidywalny. Zło zaczyna realnie wpływać na losy bohaterów i całego Atramentowego Świata.

Fabuła w dużej mierze skupia się na Mortimerze. W poprzednich częściach był przede wszystkim ojcem, który próbował chronić rodzinę i naprawić skutki wydarzeń, których sam nie do końca rozumiał. Tutaj jego rola jest znacznie większa. Staje się kimś, od kogo zależy przyszłość wielu osób. Musi podejmować decyzje, które zawsze mają swoją cenę. Im dalej rozwija się historia, tym wyraźniej widać, jak bardzo jest rozdarty między odpowiedzialnością za Atramentowy Świat a troską o własną rodzinę. Mortimer nie jest bohaterem idealnym, często się myli, działa pod wpływem emocji i ponosi konsekwencje swoich wyborów.

Równolegle rozwijają się historie innych bohaterów. Meggie w tej części wyraźnie dojrzewa. Nie jest już tylko dziewczynką zafascynowaną książkami i niezwykłym światem, do którego trafiła. Coraz częściej podejmuje własne decyzje i zaczyna rozumieć, że życie nie zawsze wygląda tak, jak w opowieściach. W jej historii pojawia się również wątek pierwszej miłości, który pokazuje proces dorastania i zmianę spojrzenia na relacje z innymi ludźmi. Jedną z postaci, która w tej części szczególnie przyciąga uwagę, jest Smolipaluch. Jego historia jest pełna sprzeczności. Z jednej strony nadal jest nieprzewidywalny, z drugiej pokazuje bardziej ludzką stronę swojej natury. Widać w nim potrzebę przynależności i walkę o miejsce w świecie, który często traktował go jak kogoś obcego. Dzięki temu staje się jedną z najbardziej wyrazistych postaci całej serii.

Autorka rozbudowuje także sam Atramentowy Świat. Wprowadza nowe miejsca, wątki i bohaterów, a jednocześnie pokazuje, że ten świat nie jest już taki sam jak wcześniej. Coraz częściej pojawiają się przem0c, strach i poczucie zagrożenia. Bohaterowie tracą bliskich, są zmuszani do trudnych wyborów, a wiele wydarzeń ma bardzo brut@lny charakter. W porównaniu z poprzednimi tomami atmosfera jest znacznie bardziej ciężka i momentami przytłaczająca. Z jednej strony to duży atut książki, bo pokazuje, że historia dojrzewa razem z bohaterami. Z drugiej strony można odczuć pewien dysonans między mroczną treścią a stosunkowo prostym językiem. Styl pisania jest skierowany raczej do młodszego czytelnika, przez co niektóre dramatyczne sceny nie wybrzmiewają tak mocno, jak powinny.

Powieść jest też bardzo obszerna, liczy prawie siedemset stron, i widać to w sposobie prowadzenia fabuły. Wątków jest dużo, czasami nawet zbyt dużo. Bohaterowie pojawiają się i znikają, historie splatają się ze sobą i trochę długo czeka się na kulminacyjny moment. Niektóre wątki wydają się potraktowane skrótowo, inne natomiast są rozciągnięte bardziej, niż jest to konieczne. Mimo to powieść nadal wciąga. Dużą rolę odgrywa tutaj emocjonalny ciężar historii. Bohaterowie nie są bezpieczni, a ich losy często prowadzą w nieoczekiwanym kierunku. Autorka wyraźnie pokazuje, że każda decyzja ma swoje konsekwencje, a próba kontrolowania opowieści może wymknąć się spod kontroli. Zakończenie historii jest emocjonalne i domyka większość wątków. Nie jest przesadnie spektakularne, ale daje poczucie, że droga bohaterów rzeczywiście dobiega końca. Jednocześnie pozostawia niewielką przestrzeń na dalsze historie w tym świecie.

„Atramentowa śmierć” to nierówna, ale bardzo intensywna powieść. Ma świetne momenty i takie, które mogą męczyć, szczególnie przez dużą liczbę wątków i wolniejsze tempo niektórych fragmentów. Mimo to trudno odmówić jej jednej rzeczy, potrafi wywołać silne emocje i sprawić, że los bohaterów naprawdę zaczyna obchodzić czytelnika. To historia o odpowiedzialności, o dojrzewaniu i o sile opowieści. Pokazuje, że świat zbudowany ze słów może być równie ważny jak ten prawdziwy. Ta seria ma w sobie coś, co sprawia, że trudno o niej zapomnieć. Polecam 💜

„Atramentowa śmierć” to trzecia część historii, która opiera się na prostym, ale bardzo nośnym pomyśle: słowa mogą tworzyć rzeczywistość. W tej części wyraźnie czuć jednak zmianę tonu. Świat, który wcześniej był pełen przygód i tajemnic, staje się coraz bardziej mroczny i nieprzewidywalny....

Rozwiń

Zwiń

„Love Story. Tak i wspak” wyróżnia się już samą formą. Historię można czytać z dwóch stron, najpierw z perspektywy Hannah, a potem po odwróceniu książki z punktu widzenia Toby’ego. Ten pomysł nie jest tylko ciekawym dodatkiem, ale rzeczywiście zmienia sposób odbioru całej opowieści. Te same wydarzenia nabierają innego znaczenia, kiedy patrzy się na nie oczami drugiej osoby.

Fabuła skupia się na Hannah Rooney i Tobiasie Hawthornie II. Ona próbuje żyć możliwie najciszej, trzymając się z dala od niebezpiecznego świata swojej rodziny i marząc o tym, żeby kiedyś uciec z siostrą i zacząć wszystko od nowa. On wychował się w zupełnie innych warunkach. Jako dziedzic ogromnej fortuny przywykł do tego, że wiele rzeczy przychodzi mu łatwo. Jednak pod tą pewnością siebie kryje się sporo gniewu i tajemnic. Ich drogi przecinają się w dramatycznych okolicznościach, Toby ledwo uchodzi z życiem z pożaru i traci pamięć, a Hannah, mimo bólu i niechęci, decyduje się mu pomóc.

Najmocniejszą stroną tej historii są emocje. Relacja między bohaterami nie pojawia się nagle. Rodzi się powoli, w trudnych okolicznościach, w cieniu tragedii i wzajemnych podejrzeń. Widać, że oboje zmagają się z własną przeszłością i poczuciem winy. Dzięki temu ich relacja wydaje się bardziej wiarygodna i zwyczajnie porusza. Ciekawym zabiegiem jest pokazanie tej samej historii z dwóch różnych perspektyw. Najpierw poznajemy wydarzenia razem z Hannah, obserwując jej dystans, gniew i nieufność. Później, kiedy narrację przejmuje Toby, wiele scen zaczyna wyglądać inaczej. Widać wtedy, jak bardzo różnią się ich spojrzenia na te same sytuacje. To sprawia, że historia jest pełniejsza i bardziej wielowymiarowa.

Na uwagę zasługuje też konstrukcja fabuły. Autorka stopniowo odsłania kolejne fragmenty historii, przez co od początku mamy poczucie, że za wydarzeniami kryje się coś więcej. Wiele rzeczy nie jest powiedzianych wprost, pojawiają się drobne wskazówki, niedopowiedzenia i szczegóły, które dopiero później zaczynają układać się w sensowną całość. Cały czas kołacze się w głowie pytanie o to, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy i jakie konsekwencje wynikną z wcześniejszych decyzji bohaterów. Ten element tajemnicy sprawia, że nawet spokojniejsze fragmenty nie tracą napięcia i trudno odłożyć tę książkę przed poznaniem wszystkich odpowiedzi. Wciąga, jak mało która.

Opowieść jest stosunkowo krótka, ale jej tempo jest dobrze wyważone. Akcja momentami zwalnia, bo autorka skupia się bardziej na emocjach bohaterów, ich rozmowach i wewnętrznych rozterkach. Ważną rolę odgrywa też klimat miejsca. Nadmorskie miasteczko, samotny domek i latarnia morska tworzą spokojne, trochę melancholijne tło dla tej historii. To nie jest typowy romans. Zamiast lekkiej historii o zakochiwaniu się dostajemy opowieść o stracie, konsekwencjach decyzji i o tym, że uczucia czasem pojawiają się w najgorszym możliwym momencie. To właśnie ten ciężar emocjonalny sprawia, że powieść zostawia po sobie wyraźny ślad. Nie jest przesadnie dramatyczna, ale potrafi uderzyć w odpowiednim momencie i zmusić do chwili refleksji.

„Love Story. Tak i wspak” to historia o relacji, która rodzi się w bólu i niepewności, ale mimo wszystko próbuje przetrwać. Nie wszystko jest tu proste ani oczywiste, i właśnie dlatego ta opowieść jest tak szczera i prawdziwa. Gorąco polecam 💔📖

„Love Story. Tak i wspak” wyróżnia się już samą formą. Historię można czytać z dwóch stron, najpierw z perspektywy Hannah, a potem po odwróceniu książki z punktu widzenia Toby’ego. Ten pomysł nie jest tylko ciekawym dodatkiem, ale rzeczywiście zmienia sposób odbioru całej opowieści. Te sam...

Rozwiń

Zwiń

„Wejar” to kontynuacja „Jaruna” i jednocześnie domknięcie historii Dobrawy. To fantasy mocno osadzone w słowiańskiej mitologii, co bardzo lubię. Słowiańskie wierzenia, bogowie i dawne rytuały realnie wpływają w książce na losy bohaterów i to lubię jeszcze bardziej. Dlatego bardzo żałuję, że to już pożegnanie z tym światem.

Dobrawa wraca do domu. Nosi w sobie ciężar decyzji, które już podjęła, i tych, które dopiero przed nią. Kradzież tajemniczego klucza, sny nakazujące uwolnić Marzannę i głos, który próbuje ją od tego odwieść, wszystko to buduje napięcie, które nie opada właściwie do samego końca. Ta historia nie daje chwili oddechu. Czyta się ją szybko, bo naprawdę trudno ją odłożyć.

Najmocniejszym punktem tej części jest przemiana Dobrawy. To już nie jest ta sama dziewczyna co wcześniej. Widać w niej zmęczenie, ból i poczucie winy, ale też determinację. Popełnia błędy, działa pod wpływem emocji, czasem wbrew rozsądkowi i właśnie dlatego wydaje się prawdziwa. Jej wybory mają konsekwencje, a ona musi je unieść. Czuć, że dojrzewa w trakcie tej historii, chociaż nie jest to łatwa droga. Wątek uwolnienia Marzanny zmienia wszystko. Pojawia się widmo wojny. Bogini realizująca własny plan to obraz, który zostaje w głowie. Podoba mi się, że bogowie nie są tu jednoznaczni. Autorka pokazuje ich w mniej oczywistym świetle, nie jako czyste dobro czy zło, ale istoty kierujące się własnym interesem, dumą, emocjami.

Relacje między bohaterami to kolejny element, który mi się w powieści podoba. Postawa Jana boli, bo trudno przejść obojętnie obok jego decyzji. Zdrada podkopuje zaufanie i zmusza do zadania sobie pytania, czym właściwie jest lojalność. Z kolei przemiana Jaryły wprowadza ciekawą niejednoznaczność. Jego relacja z Dobrawą rozwija się powoli, z wyczuwalnym napięciem. Nie jest przerysowana ani nachalna. Dla mnie to jeden z bardziej przekonujących wątków, oparty na drobnych gestach i niedopowiedzeniach. Na osobne wspomnienie zasługuje Boruta. Wnosi do historii potrzebną lekkość, ma w niej swoje miejsce i znaczenie, a jego obecność równoważy cięższe momenty.

Dużym plusem jest Bestiariusz umieszczony na końcu książki. Przy takiej liczbie bóstw i stworzeń to naprawdę pomaga uporządkować wiedzę i lepiej zrozumieć świat przedstawiony. Widać, że uniwersum zostało przemyślane i dopracowane. Zakończenie jest mocne. Nie opiera się wyłącznie na efektownych wydarzeniach, ale na konsekwencjach decyzji bohaterów. Czułam napięcie i zwyczajny smutek, że ta historia się kończy.

„Wejar” jest dojrzalszy od pierwszego tomu. Bardziej spójny, pewniejszy w prowadzeniu fabuły i w budowaniu emocji. To historia o odpowiedzialności, o tym, że dobre intencje nie chronią przed błędami, i o tym, że czasem to, czego najbardziej się boimy, naprawdę może się okazać jedyną drogą do ocalenia. Dla mnie to satysfakcjonujące i przemyślane zakończenie dylogii. Serdecznie polecam 💙

„Wejar” to kontynuacja „Jaruna” i jednocześnie domknięcie historii Dobrawy. To fantasy mocno osadzone w słowiańskiej mitologii, co bardzo lubię. Słowiańskie wierzenia, bogowie i dawne rytuały realnie wpływają w książce na losy bohaterów i to lubię jeszcze bardziej. Dlatego bardzo żałuję, ż...

Rozwiń

Zwiń

"Tatuaże i krew" to kolejny tom historii, która nie stoi w miejscu ani przez chwilę. Konflikty narastają równolegle na wielu poziomach, od polityki i religii po sprawy rodzinne. I wyraźnie widać, jak bardzo decyzje bohaterów zaczynają wpływać nie tylko na nich samych, ale na całe Dominium.

Najmocniejszym elementem tej części są postacie i to, jak radzą sobie z presją. Vartik, chociaż uwięziony, wcale nie znika z centrum wydarzeń. Jego gniew i rosnąca siła wiszą nad fabułą jak zapowiedź czegoś nieuniknionego, czegoś, co może zmienić układ sił. Równolegle obserwujemy innych bohaterów, którzy próbują odnaleźć się w rzeczywistości pełnej zdrad, buntów i przemocy. Jarto mierzy się z konsekwencjami własnych błędów, Rahne musi określić swoją lojalność, a Berra zaczyna rozumieć, że historia jej rodziny ma znacznie głębsze i mroczniejsze źródła, niż przypuszczała.

Fabuła rozwija się przez sieć zależności. Polityczne przewroty, religijne napięcia czy działania tajemniczych sił nie istnieją obok bohaterów, ale bezpośrednio kształtują ich wybory. Motyw Bractwa i próby przywrócenia zapomnianego bóstwa wprowadza dodatkowy niepokój i pokazuje, że walka o władzę nie ogranicza się wyłącznie do świata materialnego. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, co pozwala zobaczyć te same wydarzenia z różnych stron. Dzięki temu łatwiej zrozumieć motywacje postaci, nawet gdy ich działania budzą sprzeciw. Czasami są impulsywni, czasami działają wbrew rozsądkowi, ale trudno odmówić im wiarygodności, reagują tak, jak zareagowaliby ludzie postawieni pod ścianą.

Duże znaczenie ma też sam świat przedstawiony. Dominium, jego struktura społeczna i zasady rządzące krajem, w którym kobiety sprawują władzę, wpływają na dynamikę relacji i decyzje polityczne. Podobnie wątki religijne nadają wydarzeniom dodatkową warstwę, pokazując, że wiara bywa narzędziem, ale też źródłem autentycznego przekonania. Akcja jest intensywna, ale nie opiera się wyłącznie na starciach czy nagłych zwrotach. Istotną rolę odgrywają rozmowy, napięcia między bohaterami i stopniowe odkrywanie tajemnic. Nie dostajemy tu niczego na tacy, informacje pojawiają się w dialogach, wspomnieniach i fragmentach odkrywanej przeszłości.

Najbardziej zapadło mi w pamięć to, jak wyraźnie pokazane są konsekwencje podjętych decyzji. Wybory bohaterów wracają do nich w najmniej oczekiwanych momentach, często w brut@lny sposób. Relacje rodzinne, lojalność i ambicje przekładają się na realne straty i konflikty. To historia o świecie, który zmienia się pod wpływem gniewu, wiary i ambicji. O ludziach próbujących zachować kontrolę w sytuacji, która dawno wymknęła się spod kontroli. I o tym, że pewnych procesów nie da się zatrzymać, kiedy już zostały wprawione w ruch. Doskonała seria, bardzo polecam 🖤

"Tatuaże i krew" to kolejny tom historii, która nie stoi w miejscu ani przez chwilę. Konflikty narastają równolegle na wielu poziomach, od polityki i religii po sprawy rodzinne. I wyraźnie widać, jak bardzo decyzje bohaterów zaczynają wpływać nie tylko na nich samych, ale na całe...

Rozwiń

Zwiń

„Psie afirmacje” to książka prostsza, ale też bardziej poruszająca, niż początkowo zakładałam. To niewielka, ilustrowana opowieść oparta na obserwacji psa i próbie spojrzenia na codzienność z jego perspektywy. Nie ma tu rozbudowanych teorii ani rozwiązań na życiowe problemy. Są krótkie myśli, sceny i sytuacje, które pokazują zwykłe momenty, takie jak odpoczynek, bliskość, ruch, ciekawość świata. Całość opiera się na założeniu, że pies funkcjonuje w teraźniejszości, nie analizuje, nie rozpamiętuje, nie projektuje przyszłości.

To nie jest poradnik, który coś tłumaczy. Ta książka raczej przypomina. O rzeczach oczywistych, które łatwo ignorować, o potrzebie zatrzymania się, bycia blisko kogoś, o odpoczynku bez poczucia winy i o prostych przyjemnościach. Te komunikaty są bardzo proste, momentami wręcz banalne, ale właśnie w tym tkwi ich siła. Ilustracje dobrze uzupełniają tekst i wzmacniają jego spokojny charakter. Nie odciągają uwagi od treści, raczej pomagają ją uporządkować. Książki nie trzeba czytać linearnie. Bardziej naturalne wydaje się sięganie po nią fragmentami, wtedy, kiedy pojawia się potrzeba wyciszenia albo zmiany perspektywy.

Czytałam tę książkę z pewnym spokojem, ale też z poczuciem lekkiego ukłucia, bo wiele z tych psich prawd jest dla człowieka trudnych do zastosowania. Prostota, którą pokazuje, wydaje się naturalna, a jednocześnie odległa od codziennego napięcia, w jakim funkcjonujemy. Zostawia po sobie delikatne przesunięcie uwagi, z tego, czego nam brakuje, na to, co już jest, co mamy i czym aktualnie możemy się cieszyć. Te treści są podane w nieskomplikowanej formie, bez moralizowania. Najmocniej wybrzmiewa myśl, że wiele ważnych rzeczy dzieje się w zwyczajnych momentach. Po lekturze pozostaje poczucie łagodności i zachęta do spojrzenia na codzienność z mniejszą presją.

To nie jest książka o psach. To książka o sposobie bycia, którego często nam brakuje. Warto do niej często zaglądać. Serdecznie polecam 🐶

„Psie afirmacje” to książka prostsza, ale też bardziej poruszająca, niż początkowo zakładałam. To niewielka, ilustrowana opowieść oparta na obserwacji psa i próbie spojrzenia na codzienność z jego perspektywy. Nie ma tu rozbudowanych teorii ani rozwiązań na życiowe problemy. Są krótkie myś...

Rozwiń

Zwiń

„Silvercloak” to pierwszy tom trylogii osadzonej w świecie, w którym magia jest ściśle powiązana z bólem i rozkoszą. Każdy czarodziej nosi w sobie źródło mocy, które może zasilić jednym z tych dwóch doświadczeń. Od tego zależy jego siła. To nie jest tylko ciekawostka fabularna, ale fundament całego świata, który ma wpływ na politykę, przestępczość, relacje między ludźmi i codzienne funkcjonowanie miasta.

Główna bohaterka, Saffron Killoran, od dziecka żyje z jednym celem, chce zemścić się na organizacji Krwawy Księżyc za brut@lne morderstwo swoich rodziców. Żeby tego dokonać, próbuje dostać się do elitarnego Zakonu Srebrnej Peleryny, a potem przeniknąć w szeregi wroga. Ma plan i tajemnicę, jest zdeterminowana. Jej magia działa inaczej niż u innych, co daje jej przewagę, ale też naraża na niebezpieczeństwo. Początek powieści jest wymagający. System magiczny jest dość złożony i trzeba się skupić, żeby zrozumieć zasady rządzące tym światem. Dla mnie to było jednocześnie zaletą i przeszkodą. Duży plus należy się za naprawdę dopracowaną konstrukcję świata, jednak przez to pierwsze rozdziały czytałam wolniej i uważniej, żeby się nie pogubić. W rezultacie trwało to dłużej niż zakładałam.

To, co mnie zaskoczyło najbardziej, to kierunek, w jakim rozwija się fabuła. Spodziewałam się historii skupionej głównie na infiltracji, politycznej grze i konsekwentnym realizowaniu planu zemsty. Tymczasem bardzo szybko centralnym punktem staje się relacja Saffron z Levanem Celadonem z Krwawego Księżyca. Wątek romantyczny nie jest dodatkiem. On napędza większość decyzji bohaterki i stopniowo zaczyna dominować nad jej pierwotnym celem. Momentami miałam wrażenie, że Saffron traci z oczu to, po co w ogóle podjęła się tej misji. Jej myśli coraz częściej krążą wokół Levana, jego przeszłości i rodzących się uczuć. Z jednej strony rozumiem ten zabieg, życie pod przykrywką i bliskość z wrogiem muszą komplikować sytuację. Z drugiej strony liczyłam na więcej napięcia związanego z wnikaniem w struktury wroga i realnym zagrożeniem dekonspiracją.

Sama Saffron jest postacią, wobec której mam mieszane uczucia. Podoba mi się jej upór i to, że potrafi podejmować trudne decyzje. Widać, że trauma z dzieciństwa ją ukształtowała. Jednocześnie bywa impulsywna i emocjonalna w momentach, w których powinna być chłodna i wyrachowana. Czasem jest to frustrujące, ale jednocześnie czyni ją bardziej ludzką. Levan to zdecydowanie ciekawsza i bardziej niejednoznaczna postać. Jest lojalny wobec swojej rodziny, ale nie jest bezrefleksyjny. Ma w sobie sprzeczności, które sprawiają, że trudno go jednoznacznie ocenić. Do końca nie byłam pewna, jakie są jego prawdziwe intencje, ale to akurat postrzegam jako plus.

Podoba mi się też to, że żadna ze stron konfliktu nie jest pokazana jako w pełni dobra czy zła. Zarówno Zakon, jak i Krwawy Księżyc mają swoje ciemne strony. Władza w tym świecie zawsze wiąże się z manipulacją i kontrolą. Ten moralnie szary ton jest jednym z mocniejszych elementów powieści. Jeśli chodzi o styl, jest prosty i przystępny. Książkę czyta się szybko, język nie jest przesadnie ozdobny. Niektóre sceny są dobrze zbudowane i faktycznie budują napięcie, ale nie przez cały czas ta historia wciąga tak, jak zakładałam, że będzie wciągać. Zdarzało mi się odkładać książkę i wracać do niej po kilku dniach. Brakowało mi momentu, który sprawiłby, że nie będę mogła przestać czytać.

To opowieść o zemście, która komplikuje się przez uczucia. O władzy, która demoralizuje obie strony. I o tym, że kiedy magia karmi się bólem albo rozkoszą, nie da się pozostać niewinnym. Mimo że trochę marudzę uważam „Silvercloak” za solidny początek serii z ciekawym światem i wyraźnym potencjałem. Nie wszystko zadziałało tak, jak się spodziewałam, szczególnie pod względem proporcji między intrygą a romansem, ale historia zostawia przestrzeń na rozwój. Najmocniej wybrzmiewają w niej tematy obsesji, zemsty, władzy, pragnienia kontroli nad własnym losem. I pytanie, czy można realizować plan oparty na chłodnej kalkulacji, kiedy w grę wchodzą uczucia. Pierwszy tom wzbudził na tyle mojej ciekawości, szczególnie w finale, że oczywiście muszę sięgnąć po kolejny tom i sprawdzić, czy autorka pójdzie w stronę mroczniejszej intrygi, czy jeszcze głębiej w relacje między bohaterami. Polecam 💜

„Silvercloak” to pierwszy tom trylogii osadzonej w świecie, w którym magia jest ściśle powiązana z bólem i rozkoszą. Każdy czarodziej nosi w sobie źródło mocy, które może zasilić jednym z tych dwóch doświadczeń. Od tego zależy jego siła. To nie jest tylko ciekawostka fabularna, ale fundame...

Rozwiń

Zwiń

„To są jakieś jaja” to trzeci tom serii o przyjaciółkach z Nowego Jorku i historia, która łączy wakacyjny klimat z tematem powrotu do byłej miłości. To książka lekka w odbiorze, ale poruszająca sprawy bliskie wielu osobom, takie jak rozstanie, tęsknota i próba poukładania sobie życia na nowo. Emily Larsen po bolesnym rozstaniu wyjeżdża do Ochrydy. Chce odpocząć, przestać myśleć o byłym i skupić się na sobie. Liczy na spokój i ładne widoki. Jej plan rozsypuje się w momencie, gdy na miejscu pojawia się Grant Donovan, jej były narzeczony. Co gorsza, okazuje się, że będą mieszkać blisko siebie. Trudno o komfort w takiej sytuacji.

Najbardziej podobało mi się to, że reakcje Emily są bardzo ludzkie. Ona niby chce mieć wszystko pod kontrolą, ale emocji nie da się tak łatwo kontrolować. Złości się, jest ciekawa, zazdrosna, próbuje udawać obojętność, a jednocześnie zaczyna obserwować Granta i zastanawiać się, co on właściwie robi w Macedonii. Nie zawsze zachowuje się rozsądnie, czasem sama wpędza się w niezręczne sytuacje, ale właśnie dzięki temu wypada wiarygodnie. Nie jest idealna i nie udaje, że nic jej nie rusza. Relacja między nią a Grantem nie jest prosta. Widać, że łączy ich przeszłość i niedokończone sprawy. Pojawia się też wątek tajemnicy związany z jego pobytem w Ochrydzie, co sprawia, że historia nie kręci się wyłącznie wokół uczuć. Jest w tym trochę napięcia i ciekawości, dzięki czemu ta opowieść wciąga i pochłania się ją błyskawicznie.

Dużą rolę w powieści odgrywają przyjaciółki Emily. Kiedy pojawiają się na miejscu, robi się głośniej, zabawniej i bardziej chaotycznie. Ich obecność pokazuje, jak ważne jest wsparcie bliskich osób, zwłaszcza po rozstaniu. Wspólne rozmowy, wyjścia i spontaniczne decyzje wnoszą do historii dużo energii. Dzięki nim książka nie jest skupiona wyłącznie na byłym partnerze i roztrząsaniu przeszłości. Humor to coś, co od zawsze uwielbiam w książkach autorki i tym razem jestem nim zachwycona. Są sceny, które naprawdę bawią, zwłaszcza te związane z wpadkami Emily i jej bezpośrednimi komentarzami. Jej niewyparzony język kilka razy prowadzi do kłopotów, ale też nadaje jej charakteru. To humor sytuacyjny, oparty na dialogach, który naprawdę działa.

Ochryda jest w powieści przedstawiona tak pięknie, że od razu chce się spakować walizkę i wybrać w podróż. Podobały mi się opisy tego miejsca. Nie są przesadzone, pozwalają wyobrazić sobie miejsce akcji. Czuć słońce, wodę, wakacyjny klimat. To dobre tło dla historii o kimś, kto próbuje zacząć od nowa, choć nie do końca wie, czy naprawdę tego chce. Czy ta książka jest zaskakująca? Niekoniecznie i wcale nie musi taka być. W pewnym momencie można się domyślić, w jakim kierunku to zmierza. Ale to nie jest tu najważniejsze. Liczą się emocje i sposób pokazania relacji między dwójką ludzi, którzy niby się rozstali, ale jednak nie do końca.

„To są jakieś jaja” to słodko-gorzka historia o powrocie do uczuć, które miały być zamkniętym rozdziałem. Momentami bardzo zabawna, miejscami ciepła i wzruszająca. To historia o dojrzewaniu do decyzji. O przyznaniu przed sobą, że nadal coś boli. I o tym, że czasem wyjazd na „koniec świata” nie służy ucieczce, tylko doprowadza nas dokładnie tam, gdzie od początku powinniśmy spojrzeć, w swoje własne emocje. To opowieść o tym, że od uczuć trudno uciec, nawet jeśli zmieni się miejsce i otoczenie. I że czasem trzeba się z nimi zmierzyć, zamiast udawać, że już nie mają znaczenia. Ja jestem zachwycona i zdecydowanie polecam 💙

„To są jakieś jaja” to trzeci tom serii o przyjaciółkach z Nowego Jorku i historia, która łączy wakacyjny klimat z tematem powrotu do byłej miłości. To książka lekka w odbiorze, ale poruszająca sprawy bliskie wielu osobom, takie jak rozstanie, tęsknota i próba poukładania sobie życia na no...

Rozwiń

Zwiń

Sięgając po tę książkę, spodziewałam się lekkiej młodzieżowej historii z wątkiem przetrwania i romansem w tle. Tak przynajmniej można wnioskować po opisie. W praktyce dostałam opowieść znacznie bardziej złożoną emocjonalnie, momentami niewygodną, chwilami bolesną, a miejscami po prostu trudną do jednoznacznej oceny. To nie jest tylko romans osadzony w survivalowej scenerii. To historia o wizerunku, o stracie, poczuciu winy i o tym, jak łatwo oceniamy ludzi, tak naprawdę ich nie znając.

Zander to aktor z łatką złego chłopca, który próbuje ratować karierę. Charlie to dziewczyna, która kiedyś była jego fanką, a dziś nie potrafi na niego patrzeć bez nienawiści. Ich wspólny udział w survivalowym reality show ma naprawić jego wizerunek, a jej, jako fance, ma dać okazję do spędzenia czasu z idolem. Już sam ten pomysł brzmi jak gotowy scenariusz pod dynamiczną historię z napięciem i iskrzącą relacją. I rzeczywiście, napięcia w książce nie brakuje. Australijska dzicz to idealne miejsce na taką wyprawę. Zagrożenie jest tu namacalne, a przyroda nie wybacza błędów. Zmęczenie, brak kontroli nad sytuacją, presja kamer, a potem wydarzenia, które wykraczają poza planowany scenariusz programu, to wszystko buduje napięcie i sprawia, że emocje bohaterów są niezwykle intensywne. A to z kolei podkręca tempo i sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. No nie można się oderwać. Szczególnie podczas scen, w których bohaterowie narażają swoje życie. I to tak na serio. Kto w ramach programu na coś takiego pozwolił, nie wiem i nie mieści mi się to w głowie. Ale faktem jest, że te sceny po prostu wbijają w fotel. Jednocześnie mam wrażenie, że ta intensywność chwilami odbiera przestrzeń na głębsze przeżycie relacji. Akcji jest dużo, droga, wyzwania, niebezpieczeństwa, a potem nagle wchodzimy w ciężkie tematy, takie jak żałoba, poczucie winy, zawiedzione nadzieje, manipulacja medialna. To wszystko jest bardzo ważne, ale momentami miałam poczucie zbyt gwałtownego przeskoku z jednego rejestru emocji w drugi.

Bardzo podoba mi się w tej książce przedstawienie przemiany w postrzeganiu Zandera. Na początku widzimy go tak, jak widzi go Charlie, jako zepsutą gwiazdę, która sama zapracowała na swoją reputację. Stopniowo jednak odsłania się człowiek przytłoczony oczekiwaniami, błędami i odpowiedzialnością. Podoba mi się, że autorka nie próbuje go usprawiedliwiać, ale też nie zostawia go w roli jednowymiarowego celebryty. To, że poznajemy jego perspektywę, pozwala zobaczyć, jak bardzo obraz medialny może rozmijać się z rzeczywistością. Charlie z kolei nie jest typową zadziorną dziewczyną, która nie lubi gwiazdora ot tak po prostu. Jej niechęć ma korzenie w konkretnych wydarzeniach. Dziewczyna mimo młodego wieku dużo już przeżyła, niesie w sobie żałobę, zmęczenie i poczucie odrzucenia. To sprawia, że jej chłód nie wydaje się sztuczny. Jednocześnie Charlie bywa trudna, momentami jest zbyt zamknięta, zbyt surowa, jakby nie dawała sobie prawa do słabości. Rozumiem, skąd się to bierze, ale czasem mnie to irytowało. Relacja między bohaterami rozwija się powoli i to uważam za mocną stronę powieści. Nie ma w tej relacji nagłego zwrotu o sto osiemdziesiąt stopni. Jest napięcie, irytacja, próby zrozumienia i dopiero potem zaufanie. Czuć, że to wspólne doświadczenie, zagrożenie, zmęczenie, rozmowy bez kamer ich do siebie zbliżają. A jednak, mimo wszystkich tych scen, czegoś brakuje. Niby wszystko jest, jest chemia, są emocje, ale nie do końca poczułam ten moment, w którym ich relacja przestaje być efektem sytuacji, a staje się czymś głębszym.

Osobnym i istotnym wątkiem jest sposób pokazania mechanizmów reality show. Manipulacja, cięcie materiałów, granie czyimiś historiami dla oglądalności, to zostało przedstawione w wyjątkowo mocny i niewygodny sposób. I okej, jest plot twist (który można przewidzieć, ale jest), jest obnażenie bezwzględności mediów, ale zakończenie wątku programu reality wywołuje najwięcej sprzecznych emocji. Nie dlatego, że było źle napisane. Wręcz przeciwnie, było aż za bardzo prawdziwe. Pokazało, jak niewiele znaczą prywatność i granice, kiedy w grę wchodzą pieniądze i wizerunek. Chodzi mi jednak o reakcję bohaterów w tej sytuacji, bo zbyt szybko i zbyt łatwo pogodzili się z tym, co się stało. Bardzo szybko przeszli nad tym do porządku dziennego. Naruszenie prywatności i wykorzystanie czyjejś historii powinno zostawić w człowieku głębszy ślad. Zabrakło w ich późniejszym zachowaniu emocjonalnych konsekwencji w związku z zaistniałą sytuacją. Ta historia wciąga, bo stawia bohaterów w sytuacjach granicznych, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Najważniejsze jest jednak to, że pod warstwą przygody kryje się opowieść o zaufaniu. O tym, jak trudno jest zaufać komuś, kiedy samemu nosi się w sobie tyle bólu. O tym, że łatwiej jest kogoś nienawidzić na podstawie tego, co pokazują media, niż dopuścić myśl, że sprawy są bardziej skomplikowane. I o tym, że czasem dopiero odcięcie od codzienności pozwala zobaczyć, co naprawdę w nas siedzi.

„Dwoje nad przepaścią” nie jest banalną historią o celebrycie i zbuntowanej dziewczynie. Chociaż nie wszystko w tej opowieści kupiłam, uważam, że warto było przejść tę drogę z bohaterami. Nie dlatego, że ostatecznie wszystko kończy się tak, jak można się domyślić już na początku. Ale dlatego, że po drodze pada kilka trudnych, potrzebnych pytań o to, kim jesteśmy bez masek i kto zostaje przy nas, kiedy kamery przestają nagrywać. Ja się nawet podczas lektury popłakałam i mimo że nie jest idealna, gorąco ją Wam polecam 💙

Sięgając po tę książkę, spodziewałam się lekkiej młodzieżowej historii z wątkiem przetrwania i romansem w tle. Tak przynajmniej można wnioskować po opisie. W praktyce dostałam opowieść znacznie bardziej złożoną emocjonalnie, momentami niewygodną, chwilami bolesną, a miejscami po prostu tru...

Rozwiń

Zwiń

„Zbrodnia milczenia” to siódmy tom serii z inspektorem Davidem Redfernem i, jak wszystko na to wskazuje, domknięcie jego historii. Jest to jednocześnie książka, którą można czytać niezależnie od poprzednich tomów.

Tym razem śledztwo ma dla bohatera wymiar osobisty. Po dwudziestu pięciu latach od zaginięcia jego trzynastoletniej siostry pojawia się informacja, że Dominique mogła przeżyć porwanie i uciec oprawcom. Ta jedna wiadomość burzy względny spokój inspektora i uruchamia lawinę zdarzeń. Nagle przeszłość przestaje być zamkniętym rozdziałem. Jeśli uciekła, to co wydarzyło się później? Dlaczego nie wróciła? Kto ją zatrzymał? A może ktoś skutecznie zadbał o to, by zniknęła na zawsze? Redfern wyrusza do Szkocji, później trop prowadzi także do Polski lat 90. Te dwie przestrzenie, surowa, deszczowa północ Wielkiej Brytanii i polska wieś w okresie transformacji, tworzą mocny kontrast, a jednocześnie układają się w spójną całość. Autorka pokazuje, że przestępczość nie zna granic, a handel dziećmi to proceder o skali, którą trudno objąć wyobraźnią.

Najbardziej poruszyła mnie jednak nie sama intryga, lecz postać Redferna. To człowiek zmęczony, zbliżający się do emerytury, świadomy własnych ograniczeń. Jego determinacja wynika z potrzeby zamknięcia przeszłości. To upór człowieka, który przez ćwierć wieku nie pozwolił sobie uznać siostry za zmarłą, chociaż świat dawno przestał jej szukać. W tej jego konsekwencji jest coś bolesnego, bo widać, jak bardzo zaginięcie Dominique zdefiniowało całe jego życie zawodowe i prywatne. Każda decyzja, każdy wybór wydają się podszyte tamtą stratą. Redfern próbuje przełamać zmowę milczenia ludzi, którzy coś wiedzą, ale wolą nie mówić, tych, którzy kiedyś zignorowali sygnały i bliskich, którzy latami ukrywali fragmenty prawdy. To milczenie okazuje się równie groźne jak sama prze.moc. I to ono, moim zdaniem, stanowi prawdziwą zbrodnię w tej historii.

Autorka dużo miejsca poświęca emocjom i psychice bohaterów. Fabuła nie opiera się na dynamicznych pościgach ani na brut@lnych, szczegółowych opisach zbr0dni. Śledztwo rozwija się spokojnie, momentami wręcz mozolnie. Tropów nie ma wiele, a napięcie budowane jest raczej przez atmosferę niż przez nagłe zwroty akcji. To uzasadniony zabieg, temat handlu nieletnimi i milczenia świadków wymaga skupienia. W zamian dostajemy analizę mechanizmów przestępstwa i wpływu traumy na ludzi. Atmosfera jest gęsta, chwilami przytłaczająca.

Bardzo dobrze wypadły fragmenty rozgrywające się w Polsce. Obraz wsi lat 90., z jej ograniczeniami, lokalnymi układami, brakiem perspektyw, jest sugestywny i wiarygodny. Widać, jak łatwo w takich realiach mogły działać grupy przestępcze, wykorzystując słabość instytucji i ludzką naiwność. Te sceny są najbardziej przejmujące, bo pokazują, że wielkie, międzynarodowe siatki przestępcze zaczynają się często w małych, cichych miejscach. Nie mogę jednak pominąć zakończenia. Chociaż logiczne i spójne z całą konstrukcją powieści, nie wywołuje tak silnego wstrząsu, jak można się spodziewać. Po długim budowaniu napięcia oczekiwałam mocniejszego finału, wyraźniejszego emocjonalnego domknięcia. A jest bardziej stonowany, co z jednej strony pasuje do całości, z drugiej pozostawia pewien niedosyt.

„Zbrodnia milczenia” to historia o tym, że prawda sama się nie ujawni, a brak reakcji i przemilczanie faktów oznaczają ciche przyzwolenie na zło. To kryminał skupiony na psychice i konsekwencjach dawnych decyzji. To dojrzała, momentami bolesna historia, którą serdecznie polecam 💙

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

„Zbrodnia milczenia” to siódmy tom serii z inspektorem Davidem Redfernem i, jak wszystko na to wskazuje, domknięcie jego historii. Jest to jednocześnie książka, którą można czytać niezależnie od poprzednich tomów.

Tym razem śledztwo ma dla bohatera wymiar osobisty. Po dwudziestu pięciu l...

Rozwiń

Zwiń