Profil użytkownika: Shoggothey

Po opisie książki i dosyć szerokim researchu nie spodziewałem się czegoś aż tak dobrego. "W starym hotelu" to bardzo obszerny zbiór reportaży o sprawach i ludziach stojących na uboczu, z jakiejś określonej niszy społecznej, często o wyrzutkach, ludziach bez grosza przy duszy czy dachu nad głową. To chyba główny powód, przez który każdy z tekstów ze zbioru czyta się z ogromnym zainteresowaniem.

Książka składa się z kilku dzieł napisanych przez Mitchella w różnym odstępie czasu, co bardzo dobrze widać przy tematyce poszczególnych "rozdziałów" - w jednym dostajemy bardzo krótkie teksty o ludziach dotkniętych przez życie, czyli bezdomnych, niepełnosprawnych, skrajnie biednych, dziwacznych, zdarzają się też takie, które dotyczą poszczególnych grup społecznych, takich jak cyganie, w kolejnym rozdziale przechodzimy już do bardziej rozbudowanych tekstów, z dobrze dobraną historią miejsca, kultury czy ludności, a następnie poznajemy bohatera lub bohaterów wokół których będziemy skupiać się już do końca.

Nie jest łatwo określić, czy książka utrzymuje poziom od początku do końca, bo poznajemy reportaże krótkie na kilka stron jak i na kilkadziesiąt, ale z pewnością każdy znajdzie coś, co zaangażuje go na tyle, żeby samemu poszperać w źródłach.

Jedynym problemem, który zauważyłem (jest on bardzo indywidualny) i czasami mnie zaskakiwał jest czas, w którym rozgrywa się każdy reportaż. Niby wiedziałem, że to okolice połowy XXw., ale jeżeli w tekście zabrakło wzmianki o latach, albo pojawiały się one w połowie lub pod koniec tekstu, to często zdarzało mi się wyobrażać to, co autor miał do przekazania przez pryzmat dzisiejszych czasów, a podczas czytania różnica między teraźniejszością a tym, co było dziesiątki lat temu jest ogromna (chociaż sporo rzeczy nie zmieniło się ani trochę).

Książkę polecam, coś niesamowitego. Potrzeba zaangażowania i chęci, bo objętościowo może nie zachęcać, ale naprawdę warto.

Bardzo dziękuję wydawnictwu Znak Literanova oraz pani Bognie Piechockiej za egzemplarz książki.

Po opisie książki i dosyć szerokim researchu nie spodziewałem się czegoś aż tak dobrego. "W starym hotelu" to bardzo obszerny zbiór reportaży o sprawach i ludziach stojących na uboczu, z jakiejś określonej niszy społecznej, często o wyrzutkach, ludziach bez grosza przy duszy czy ...

Rozwiń

Zwiń

Jak zawsze przygody Katona i Macro świetnie się śledzi, pomimo schematyczności każdej odsłony cyklu. Bohaterowie jak zwykle po chwili wytchnienia rzucani są na praktycznie niemożliwą do zrealizowania misję (podczas której oczywiście niejeden raz narażają swoje życia), z której w jakiś sposób udaje im się wykaraskać.

Z bohaterami pozostajemy dalej na bliskim wschodzie. Udaremniona próba 'zamachu', o którą podejrzewano Longinusa, stawia Macro i Katona w niekorzystnym świetle w jego oczach. Niesnaski w obozie pomiędzy legionami a kohortą pomocniczą grożą wewnętrznym sporem, a całej armii na wschodzie grozi niebezpieczeństwo ze strony partów. Dodatkowo duet zostaje wysłany do Palmiry, w której buntownicy oblegają twierdzę ze znajdującym się w niej królem, sprzymierzeńcem Rzymu. Cel jest jasny - dobić się do twierdzy, zasilić jej garnizon i oczekiwać na przybycie głównych sił z odsieczą. Dosyć szybko na jaw wychodzą plany Longinusa i jego chęć pozbycia się bohaterów.

Książka kończy etap pobytu Macro i Katona na wschodzie, który uważam za najciekawszy do tej pory. Ciekawym elementem był 'skromny' wątek romantyczny z Katonem w roli głównej, który wprowadził coś nowego do serii i wyszło świetnie. Polecam!

Jak zawsze przygody Katona i Macro świetnie się śledzi, pomimo schematyczności każdej odsłony cyklu. Bohaterowie jak zwykle po chwili wytchnienia rzucani są na praktycznie niemożliwą do zrealizowania misję (podczas której oczywiście niejeden raz narażają swoje życia), z której w jakiś spos...

Rozwiń

Zwiń

Świetna pozycja przedstawiająca losy pierwszej krucjaty. Autor rzetelnie podszedł do tematu, rozpoczynając książkę od decyzji Urbana II, jego walce o posłuch i władzę, a następnie wezwanie do krucjaty i jej przebieg wraz z zakończeniem.

Sama książka świetna - liczne mapki, przypisy i bogata bibliografia jak najbardziej na plus. Ciekawie opisane przebiegi najważniejszych bitew (niesamowite jest to, jak bardzo cała ta krucjata była nieprzygotowana i podzielona na różne obozy i jak mimo to udało im się osiągnąć tak wiele). Dodatkowo autor większą część swoich wypowiedzi argumentuje zapiskami krzyżowców obecnych podczas krucjaty, dzięki czemu nie dostajemy niepotwierdzonych informacji. Sama kwestia krucjaty i to, czy była potrzebna, kto na niej zyskiwał, kto tracił i czy tak naprawdę można ją uzasadnić głównie religijnością ówczesnej Europy zależy już od podejścia czytelnika i tego, jak te wszystkie fakty i informacje chce odebrać.

Świetna pozycja przedstawiająca losy pierwszej krucjaty. Autor rzetelnie podszedł do tematu, rozpoczynając książkę od decyzji Urbana II, jego walce o posłuch i władzę, a następnie wezwanie do krucjaty i jej przebieg wraz z zakończeniem.

Sama książka świetna - liczne mapki, przypisy i boga...

Rozwiń

Zwiń

Książka 'kociołkowo' dobra, chociaż nie jestem zbytnio przekonany do tej formy. Oczywiście losy bohaterów śledzi się jak zawsze z ciekawością, ale chyba wolałbym te 200 stron w postaci zwykłej powieści, może jakichś opowiadań, bo pierwszą linię fabularną, na którą się zdecydowałem, udało mi się zakończyć w niecałe 30 minut.

Fabuły nie ma co przedstawiać, bo całość jest w tytule. Można jedynie dodać, że Kociołek i ekipa mimo wszystko potrafią z niczego zrobić wielką awanturę, czyli bez zmian i bardzo fajnie.

Na początku nie wiedziałem, po co tak szczerze powstała ta książka, ale i tutaj Marcin Mortka rozwiewa wątpliwości - wystarczy sięgnąć do posłowia (szybko zmienia się podejście z dobrej zabawy do powagi, ale zgadzam się ze słowami autora w 100%).

Książka 'kociołkowo' dobra, chociaż nie jestem zbytnio przekonany do tej formy. Oczywiście losy bohaterów śledzi się jak zawsze z ciekawością, ale chyba wolałbym te 200 stron w postaci zwykłej powieści, może jakichś opowiadań, bo pierwszą linię fabularną, na którą się zdecydowałem, udało m...

Rozwiń

Zwiń

Po książkę sięgnąłem bez większego przekonania, bardziej dla zabicia czasu bez jakiegokolwiek zaangażowania. Trudny, zagmatwany początek mnie w tym utwierdził, aż tu nagle, z rozdziału na rozdział, zacząłem śledzić losy bohaterów z wypiekami. Nie wiem czym to było spowodowane, ale na pewno nie oryginalnością, bo o bohaterach podróżujących po świecie i egzekwujących prawo pisał już kiedyś na przykład Sebastien de Castell. Po jakimś czasie zauważyłem, że to powieść jakich wiele, ale ma tak bardzo widoczne i solidne podstawy świata i bohaterów, że trudno było się oderwać. Wszystko dopięte na ostatni guzik, bez większych niedopowiedzeń, a przedstawienie historii w formie spisanych wspomnień wyszło świetnie.

Konrad Vonvalt, wraz z podopieczną, Heleną Sedanką oraz ich pomocnikiem wyruszają do małej wioski, aby zbadać, jak przestrzegane są w niej prawa i czy mieszkańcy, zgodnie z cesarskimi postanowieniami, wyrzekli się pogaństwa. W trakcie podróży towarzyszy im Claver, powiązany z dworem młody człowiek, który nie uznaje odejść od norm, wchodzi w kompetencje Vonvalta i stara się wpłynąć na jego osąd.

Po inspekcji wioski i pozbyciu się ciężaru w postaci Clavera bohaterowie wyruszają do Galen's Vale, gdzie dosłownie po chwili wplątują się w sprawę morderstwa arystokratki, a sama sprawa prowadzi ich spisku, który sięga cesarskiego dworu. Od tej chwili bohaterowie bez przerwy będą narażenie na niebezpieczeństwo, a Claver okazuje się być dosyć znaczącą osobą z sięgającymi nieba ambicjami i celami.

Gdyby usunąć wszystkie elementy fantastyczne, czyli niesamowite moce Vonvalta i innych sędziów, oraz przenieść miejsce akcji do jakiejś europejskiej miejscowości, książkę śmiało możnaby zaliczyć do kryminału albo thrillera, a i tak byłaby w tym dobra i całkiem nieźle by się broniła.

Na uwagę zasługują również bohaterowie. Pomijając fakt, że Helenie Sedance kibicuje się od początku do końca, tak Vonvalt chyba celowo zmusza czytelnika do niechęci wobec siebie. Osobiście przez większość książki chciałem, żeby ktoś utarł mu nosa i wydobył z niego coś 'ludzkiego'. Jego prostackie zachowanie, bezczelność i ignorowanie, albo raczej niedopuszczanie do myśli swoich słabości i nieprzyznawanie się do swoich błędów działało na nerwy.

Książkę polecam, świetnie miesza gatunki i w każdym z nich ma sporo do zaoferowania, co równocześnie może być problemem dla czytelników, którzy szukają porządnej, czystej fantastyki.

Po książkę sięgnąłem bez większego przekonania, bardziej dla zabicia czasu bez jakiegokolwiek zaangażowania. Trudny, zagmatwany początek mnie w tym utwierdził, aż tu nagle, z rozdziału na rozdział, zacząłem śledzić losy bohaterów z wypiekami. Nie wiem czym to było spowodowane, ale na pewno...

Rozwiń

Zwiń

Wielki szum przy premierze, a tu takie rozczarowanie. Nie wiem, czy książka była pisana na siłę, żeby tylko coś wydać, ale nie wniosła do całego cyklu praktycznie nic (może poza jednym przypadkiem w postaci Górskiej Straży).

Napisanie czegoś o fabule raczej do łatwych nie należy. Altsin, dziewczyny z czaardanu Laskolnyka, Deana - kompletnie nic się nie zmienia i wszystko stoi praktycznie w tym samym momencie, na którym zakończył się poprzedni tom. Wyglądało to tak, jakby autor nie chciał zbyt wiele rozwijać, a bardziej przypomnieć czytelnikowi bohaterów i całą akcję po tych kilku latach wyczekiwania na kolejną część.

Całkiem inaczej sprawa wygląda z grupą Górskiej Straży pod przewodnictwem Kennetha. Dla zainteresowanych ich przygodami autor przygotował sporą dawkę solidnej, zabarwionej czerwienią krwi akcji, a także sporo wzruszeń. Wygląda to w sumie tak, jakby nawet dla Wegnera Kenneth i jego górale byli najbardziej ulubioną grupą (mi to pasuje). Jednak nadal pozostaje problem czterystu stron, podczas których wiele słów wypowiedziano, a mało zrobiono.

Polecam - mimo wszystko jest to solidnie wykreowany świat pełen ciekawych postaci. Jako książka raczej "przypominajka" tego, co już znamy, niż coś, na co czekała cała rzesza fanów.

Wielki szum przy premierze, a tu takie rozczarowanie. Nie wiem, czy książka była pisana na siłę, żeby tylko coś wydać, ale nie wniosła do całego cyklu praktycznie nic (może poza jednym przypadkiem w postaci Górskiej Straży).

Napisanie czegoś o fabule raczej do łatwych nie należy. Altsin, ...

Rozwiń

Zwiń

Zachęcony rosnącą popularnością serialu zdecydowałem się jeszcze raz podejść do Martina. Kiedyś 'Grą o tron' mnie mocno wymęczył, mnogość wątków, dziesiątki postaci, każda sprawa jest ważna i na każdej trzeba się skupić (o rodach Westeros nie wspominając). 'Rycerz Siedmiu Królestw' okazał się tego przeciwnością i był tym, czego potrzebowałem, aby na nowo spojrzeć na autora przychylnym okiem.

Książka składa się z trzech opowiadań, w których śledzimy losy Dunka i Jaja. Dunk jest wędrownym rycerzem, takim pasowanym bez świadków, młodym i pełnym marzeń, również naiwnym. Jajo został jego giermkiem w dosyć niecodzienny sposób, ale od samego początku pojawiła się pomiędzy nimi nić porozumienia. Razem podróżują, pakują się w kłopoty, Dunk bierze udział w turniejach i małych sporach o przeróżne rzeczy, a Jajo jako uczy się wszystkiego, czego od niego może (Dunk sam przyznaje, że jest tego niewiele).

Ciekawym smaczkiem dla fanów Westeros będą oczywiście nazwy rodów i herby, o których często informuje Jajo. Ciekawie poznaje się losy przodków bohaterów, których znamy już z innych serii Martina. Całość mocno skupiona na rodzie Targaryenów, więc dla wielbicieli 'Ognia i Krwi' czy 'Rodu smoka' książka będzie strzałem w dziesiątkę.

Na tę chwilę, w moim odczuciu i po kilku latach od wybuchu zainteresowania 'Grą o tron', 'Rycerz Siedmiu Królestw' wychodzi o niebo lepiej. Nie wiem czy to zasługa tego, że poznajemy przygody osób mało dla świata znaczących i po prostu starających się przeżyć, a nie wielkich głów, przywódców rodów i bohaterów, ale bawiłem się wyśmienicie.

Zachęcony rosnącą popularnością serialu zdecydowałem się jeszcze raz podejść do Martina. Kiedyś 'Grą o tron' mnie mocno wymęczył, mnogość wątków, dziesiątki postaci, każda sprawa jest ważna i na każdej trzeba się skupić (o rodach Westeros nie wspominając). 'Rycerz Siedmiu Królestw' okazał ...

Rozwiń

Zwiń