Profil użytkownika: Fiołek_w_książce

Słaba do bólu! Dla mnie czytanie tej książki było jak oglądanie telenoweli z gatunku dramat z typu tych, które zawzięcie oglądają nasze babcie... Pierwszą wisienką na torcie jest to, że od samego początku można przewidzieć zakończenie książki, ba - możemy do tego dojść czytając jedynie stronę tytułową. Drugą jest absurd niektórych momentów - lekarz ukrywa stan zdrowia pacjenta przed samym pacjentem czy młodzi chłopcy jeżdżący w wolny wieczór na dziwki. Kolejna to infantylność, patetyczny dramatyzm i język prosty do bólu, jakby książkę pisało dziecko. Zachowanie bohaterów, ich dialogi i przemyślenia były tak sztuczne, że aż fizycznie mnie to bolało. No naprawdę, szkoda gadać… Turecka telenowela w formie książki. Absolutnie odradzam, istnieją miliony o niebo lepszych powieści o miłości.

Słaba do bólu! Dla mnie czytanie tej książki było jak oglądanie telenoweli z gatunku dramat z typu tych, które zawzięcie oglądają nasze babcie... Pierwszą wisienką na torcie jest to, że od samego początku można przewidzieć zakończenie książki, ba - możemy do tego dojść czytając jedynie stronę tytułową. Drugą jest absurd niektórych momentów - lekarz ukrywa stan zdrowia...

"Nie mogłem odegnać od siebie myśli, jakimż straszliwym zbrodniarzem by się stał, gdyby całą swoją energię i bystrość wykorzystał przeciwko prawu, a nie w jego obronie."

Na świecie jest niewiele tak niebotycznie słynnych bohaterów literackich, jak detektyw Sherlock Holmes. Absolutnie nie trzeba czytać książek, by wiedzieć kim on jest. Jednak myślę, że każdy, kto poczuł choć odrobinę mięty do tego ekscentrycznego, nietuzinkowego detektywa, wcześniej czy później sięgnie po książki o jego przygodach. Poniekąd tak było również ze mną. Najpierw pokochałam serial z genialnymi Benedictem Cumberbatchem i Martinem Freemanem w rolach głównych, co zachęciło mnie do sięgnięcia po "Studium w szkarłacie". Jednak finalnie wróciłam do niej dopiero po pięciu latach z konkretnym zamiarem przeczytania całej twórczości Arthura Conana Doyle'a, którą ten stworzył o Sherlocku Holmesie. Trzy pierwsze książki już za mną, a przede mną jeszcze wiele tajemnic i przygód do przeżycia u boku tych niesamowitych bohaterów.

Sięgnęłam po wydanie Sherlocka, gdzie w jednym tomie zawierają się trzy pierwsze powieści - "Studium w szkarłacie", "Znak czterech" oraz "Pies Baskerville'ów". Co najbardziej urzekło mnie w tych historiach? Chyba najbardziej ich poziom, który utrzymuje się i nie spada. Często zdarza się tak, że jedne historie są lepsze od innych i zawsze jest to rozczarowujące przeżycie. Tutaj jednak każda z nich ma inny wyjątkowy charakter i jest napisana z dużym rozmachem, dzięki czemu wszystkie były dla mnie ciekawe i równie mocno satysfakcjonujące.

To zabawny paradoks, bo książki te są raczej lekkie i nieszczególnie skomplikowane, ale zarazem fascynujące i wciągające. Zakładam, że ich ukryta magia leży w paru głównych kwestiach: w wybitnie skonstruowanych zagadkach, których rozwiązanie spoczywa w rękach genialnego umysłu Holmesa; absolutnie angażujących umysł tajemnicach; fantastycznej kreacji bohaterów, do których momentalnie poczułam sympatię; wiarygodnie oddanych realiach XIX wieku - cóż, niestety z całą "dobrocią" inwentarza, więc bez pominięcia uprzedzeń rasowych i idącym z nimi demonizowaniem tych postaci. Autentyczność pełną gębą.

Bardzo ciężko napisać mi cokolwiek o konkretnych powieściach, by ich nie zaspoilerować, więc powiem tylko o drobiazgach. "Studium w szkarłacie" to dla mnie wyjątkowa historia, bo opowiada o początkach relacji Sherlocka z Dr. Watsonem - duecie, który pokochałam. Dodatkowo jest to też pierwsze spotkanie z metodą pisania Doyle'a, czyli podziałem historii na dwie części, gdzie w drugiej z nich zostajemy przeniesieni do wydarzeń z przeszłości, które przedstawiają genezę popełnionych zbrodni. "Znak czterech" wyróżnia się niezwykle pomysłową historią sprzed lat, w której nie brakuje pościgu po Tamizie, wielkiego skarbu i bukietu negatywnych emocji z idącymi na czele chciwością i pragnieniem zemsty. Za to "Pies Baskerville'ów" był najbardziej tajemniczą i mroczną historią, którą bardzo ciężko było logicznie rozwikłać. Ogromne stare domostwo, rodzinna tajemnica i lekka nutka nieprawdopodobieństwa, to zawsze coś w co wejdę w ciemno.

Nie mogę nie napisać także paru słów o samych bohaterach. Doyle wykreował ich z dużą dbałością o szczegóły. Wyróżnia ich przede wszystkim charyzma i niezwykle intrygujące charaktery. Dodatkowo spójność postaci działa na ich pozytywny odbiór. Duet Holmesa i Dr. Watsona jest duetem doskonałym pod wieloma względami. W pewnym stopniu dopełniają się wzajemnie, co bardzo przyjemnie się obserwuje śledząc ich dialogi i wspólnie przeżywane przygody. Wszystkie z dróg, które prowadziły główne postaci do rozwiązania zagadek były kręte i nafaszerowane zmyłkami, zasadzanymi bardziej na czytelnika niż na Holmesa i jego nietypową umiejętność dedukcji.

Nie dziwię się, że o detektywie Sherlocku Holmesie jest tak głośno. Ludzie lubią postaci charakterystyczne, nietypowe, skupione na jednym celu, nieco oderwane od rzeczywistości. Sama niezwykle je lubię i spędzenie czasu w świecie Holmesa i Dr. Watsona było dla mnie świetną rozrywką. Nie ma co ukrywać, że jest to też liźnięcie klasyków literatury, a te często po prostu warto znać, by odnaleźć się w świecie popkultury i literatury. Kryminały nie byłyby takie same, gdyby nie postać ekscentrycznego detektywa, to na pewno.

Lektura trzech pierwszych powieści o Sherlocku była dla mnie przygodą z rodzaju tych, które zostawiają niedosyt. Tym bardziej cieszę się, że przede mną jeszcze dwa grube tomiszcza różnych przygód Holmesa. Jestem ciekawa z czym przyjdzie mu się zmierzyć i czy w końcu sama odgadnę jakieś rozwiązanie postawionej przed nim zagadki. Na razie były na tyle błyskotliwe, że żadnej nie udało mi się rozgryźć. Nie żeby było to wadą! Uwielbiam takie historie, bo idące z nimi zaskoczenie jest zawsze równie wielkie jak sama radość z czytania. Sherlock Holmes stał się moim comfort read i ogromnie mi to opowiada. W końcu przede mną calutkie jesień i zima, by zagłębić się w jego liczne intrygi.

"Nie mogłem odegnać od siebie myśli, jakimż straszliwym zbrodniarzem by się stał, gdyby całą swoją energię i bystrość wykorzystał przeciwko prawu, a nie w jego obronie."

Na świecie jest niewiele tak niebotycznie słynnych bohaterów literackich, jak detektyw Sherlock Holmes. Absolutnie nie trzeba czytać książek, by wiedzieć kim on jest. Jednak myślę, że każdy, kto poczuł...

"I tak chwilowe jak dźwięk było szczęście,
Jak cień przelotne, krótkie jak marzenie,
Lub jak wśród czarnej nocy błyskawica,
Co nagle olśni niebiosa i ziemię,
A ledwo "spojrzyj!" człowiek zdoła krzyknąć,
Znowu ciemności pochłonie ją paszcza.
Tak szybko mija wszystko, co jest piękne."

Pewnego typu literaturę warto czytać na głos. Unoszące się wypowiedziane dla uszu słowa nabierają głębi i nabywają swego rodzaju charakteru i cielesności, a bohaterowie nagle są jak żywi. Szczególnie lubię czytać w ten sposób tekst napisany wierszem, zawierający liczne rymy. Wypowiadanie ich na głos daje mnóstwo satysfakcji.

"Sen nocy letniej" Williama Szekspira zdecydowanie warto czytać na głos. Jest to w końcu sztuka teatralna, została ona stworzona do tego, by wybrzmiewała ludzkim głosem. Myślę, że czytając ją w ten sposób wyciągnęłam dużo więcej z tej historii, ale przede wszystkim świetnie się bawiłam.

"Sen nocy letniej" był pierwszą komedią Szekspira, z którą miałam przyjemność się zapoznać i choć nie wszystko co miało bawić czytelnika faktycznie to robiło, to całość uważam za naprawdę dobrą komedię pomyłek. Bardzo spodobał mi się baśniowy klimat oraz nieprawdopodobne wydarzenia, w które zaplątani byli bohaterowie. Tekst był bardzo przyjemny w odbiorze, a lekkość historii (znając dramaty Szekspira) - nie ukrywam - dosyć mocno mnie zaskoczyła. W moim wydaniu książki były też przepiękne ilustracje, które fantastycznie oddały klimat opowieści.

Jednak myślę, że najbardziej cenię sobie "Sen nocy letniej" za to jakie wrażenie zrobił na mnie jako odgrywana sztuka teatralna na scenie. Dopiero, gdy wszystkie kwestie wychodzą z ust realnych aktorów, jest się w stanie w pełni docenić jak dobra jest to opowieść. Przeczytałam ją, by później ją przeżyć. Choć momenty z próbami do przedstawienia były równie mocno niezabawne w obydwu formach... Na szczęście całość rekompensuje słabsze momenty! Niezwykle ciekawym doświadczeniem było dla mnie zderzenie mojej wizji tej sztuki i tego w jaki sposób sama czytałam kwestie bohaterów z wizją artystyczną aktorów na scenie.

"Sen nocy letniej" Williama Szekspira to sztuka, którą warto znać, choćby po to by kiedyś zderzyć się z jej sceniczną wersją (a tych nie brakuje!), która potrafi przynieść mnóstwo pozytywnych emocji. Cieszę się, że w końcu poznałam to dzieło, o którym co jakiś czas coś słyszałam - teraz już wiem co w trawie piszczy.

"I tak chwilowe jak dźwięk było szczęście,
Jak cień przelotne, krótkie jak marzenie,
Lub jak wśród czarnej nocy błyskawica,
Co nagle olśni niebiosa i ziemię,
A ledwo "spojrzyj!" człowiek zdoła krzyknąć,
Znowu ciemności pochłonie ją paszcza.
Tak szybko mija wszystko, co jest piękne."

Pewnego typu literaturę warto czytać na głos. Unoszące się wypowiedziane dla uszu słowa...