Jerozolimska plaża

„W Izraelu nikt nie jest po prostu sobą, każdy jest kawałkiem historii, odłamkiem religii lub przecinkiem w seryjnym dramacie politycznym”. Ten cytat, choć sparafrazowany, idealnie oddaje ducha debiutanckiego zbioru opowiadań Iddo Gefena pt. Jerozolimska plaża. Autor zabiera nas w podróż po współczesnym Izraelu – kraju pełnym kontrastów, gdzie nowoczesne wieżowce Tel Awiwu sąsiadują z odwiecznym pyłem jerozolimskich ulic, a piasek plaży zdaje się przesypywać przez tryby skomplikowanej machiny wojennej i technologicznej. Moja ocena to mocne 8/10 – to literatura świeża, mądra i zaskakująco uniwersalna.

Lokalizacja i bohaterowie
Akcja opowiadań Gefena rozgrywa się w Izraelu, który znamy z nagłówków gazet, ale pokazanym od zupełnie innej, intymnej strony. To nie są reportaże z linii frontu, lecz relacje z „frontu wewnętrznego”. Poznajemy tu galerię niezwykłych postaci: starszego mężczyznę, który próbuje „naprawić” swoje wspomnienia za pomocą nowoczesnej technologii; młodego żołnierza, który zamiast walczyć, woli marzyć o nieistniejących światach; czy wnuka, który towarzyszy dziadkowi w surrealistycznej wyprawie na tytułową plażę, której w Jerozolimie przecież nie ma.

Bohaterowie Gefena to ludzie zawieszeni między przeszłością a przyszłością. Często są to osoby starsze, zmagające się z demencją lub poczuciem straty, oraz młodzi dorośli, zagubieni w świecie startupów i wszechobecnego wojskowego drylu. Łączy ich jedno: dojmująca potrzeba bliskości i zrozumienia w świecie, który pędzi naprzód, nie pytając nikogo o zdanie.

Realizm magiczny w służbie emocji
Największą siłą tego zbioru jest sposób, w jaki Iddo Gefen miesza twardy realizm z elementami science-fiction i surrealizmu. Autor nie używa jednak fantastyki dla samej efektowności. Elementy futurystyczne – jak maszyny do badania snów czy aplikacje mierzące poziom szczęścia – służą mu do zadawania fundamentalnych pytań o naturę pamięci i miłości.

W opowiadaniu tytułowym, wyprawa na jerozolimską plażę staje się metaforą poszukiwania niemożliwego, aktem buntu przeciwko brutalnej rzeczywistości i starości. Gefen pisze o rzeczach trudnych z ogromną lekkością i humorem, który bywa gorzki, ale nigdy cyniczny. Jego styl jest precyzyjny, niemal matematyczny (co może wynikać z jego wykształcenia w zakresie neurobiologii),a jednocześnie nasycony poetycką wrażliwością.

Dlaczego warto? (8/10)
Jerozolimska plaża to książka, która zostaje w czytelniku na długo po jej zamknięciu. Gefenowi udaje się dokonać rzeczy niezwykłej: pisząc o bardzo specyficznym miejscu na ziemi i konkretnym narodzie, dotyka problemów, które są wspólne nam wszystkim – lęku przed zapomnieniem, trudnych relacji międzypokoleniowych i poszukiwania sensu w świecie pełnym chaosu.

To zbiór spójny, dojrzały i niesamowicie empatyczny. Jeśli szukasz literatury, która łączy intelektualną stymulację z emocjonalnym uderzeniem, proza Gefena jest strzałem w dziesiątkę. To udany dowód na to, że młoda literatura izraelska ma się świetnie i potrafi mówić o świecie w sposób absolutnie nowatorski.

„W Izraelu nikt nie jest po prostu sobą, każdy jest kawałkiem historii, odłamkiem religii lub przecinkiem w seryjnym dramacie politycznym”. Ten cytat, choć sparafrazowany, idealnie oddaje ducha debiutanckiego zbioru opowiadań Iddo Gefena pt. Jerozolimska plaża. Autor zabiera nas w podróż po współczesnym Izraelu – kraju pełnym kontrastów, gdzie nowoczesne wieżowce Tel Awiwu...

14 opowiadań, 14 historii. Różni je wiele: czas, miejsce, przestrzeń, a jednocześnie można odnaleźć w nich coś, co je łączy.

Każde opowiadanie ma w sobie coś wyjątkowego. Niektóre są bardzo realistyczne, inne bardziej fantastyczne. Z każego przebijają ludzkie emocje i potrzeby. Odpowiadają na różne pytania, które towarzyszą nam na co dzień.

Nie jestem w stanie wskazać jednego, które wywarło na mnie największe wrażenie. Wydaje mi się, że tu odbiór jest bardzo subiektywny i wiele zależy od doświadczeń czytelnika.

Zachęcam do sięgnięcia po ten zbiór. Uważam, że jest wart uwagi. :)

14 opowiadań, 14 historii. Różni je wiele: czas, miejsce, przestrzeń, a jednocześnie można odnaleźć w nich coś, co je łączy.

Każde opowiadanie ma w sobie coś wyjątkowego. Niektóre są bardzo realistyczne, inne bardziej fantastyczne. Z każego przebijają ludzkie emocje i potrzeby. Odpowiadają na różne pytania, które towarzyszą nam na co dzień.

Nie jestem w stanie wskazać...

Instagram: podroz_za_slowem

Bardzo ciekawy zbiór opowiadań, które choć osadzone w różnych czasach i przestrzeniach (nawet na odległych planetach),tak łączy je poszukiwanie sensu życia, szukanie odpowiedzi i trudne emocje.

Instagram: podroz_za_slowem

Bardzo ciekawy zbiór opowiadań, które choć osadzone w różnych czasach i przestrzeniach (nawet na odległych planetach),tak łączy je poszukiwanie sensu życia, szukanie odpowiedzi i trudne emocje.

Ciekawy, poruszający interesujące tematy zbiór opowiadań. Nie spodziewałam się chyba tak wielu wątków realizmu magicznego albo wręcz science-fiction, ale jako, że lubię takie wstawki to podniosły one wręcz moją ocenę całości. Przyjemnie napisane, ale często cieżkie historie osób pochodzenia Izraelskiego, opowiadające o realiach życia, wojnie, problemach i kryzysach tej ludności. Jak to ze zbierami opowiadań bywa, nie każde przypadło mi do gustu, ale było kilka takich, które były naprawdę błyskotliwe i zmuszające do zastanowienia się. Dobra pozycja dla osób, których ciekawi kultura Izraela, ale w luźnym wydaniu, na pewno nie jest to książka, z której można się dowiedzieć jakiś konkretnych faktów, ale na prawdziwych wydarzeniach i miejscach się opiera.

Ciekawy, poruszający interesujące tematy zbiór opowiadań. Nie spodziewałam się chyba tak wielu wątków realizmu magicznego albo wręcz science-fiction, ale jako, że lubię takie wstawki to podniosły one wręcz moją ocenę całości. Przyjemnie napisane, ale często cieżkie historie osób pochodzenia Izraelskiego, opowiadające o realiach życia, wojnie, problemach i kryzysach tej...

“Jerozolimska plaża” to pozycja, na wskroś zaskakująca. Historia złożona z kilkunastu opowiadań (o zróżnicowanym poziomie i tematyce),które charakteryzują się jedną, wspólną cechą, a mianowicie poszukiwaniem człowieczeństwa w najbardziej zaskakujących miejscach i okolicznościach. To tutaj, na kartach książki, poszukujemy wraz z bohaterami śniegu prószącego na jerozolimską plażę, który w swoich wspomnieniach zachowała kobieta chorująca na Alzheimera. Wspólnie korzystamy z radia umiejącego odczytywać ludzkie myśli. Podziwiamy determinację staruszka, który wbrew wszystkim postanawia zapisać się do wojska, a co więcej zapisać się także na kartach historii. Obserwujemy idealne życie wykreowane w social mediach. Na zmianę dane jest nam zachwycać się prostotą lub zaawansowanymi technologiami.

Ciąg dalszy recenzji na:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1008503924405726&set=a.530574235532033

“Jerozolimska plaża” to pozycja, na wskroś zaskakująca. Historia złożona z kilkunastu opowiadań (o zróżnicowanym poziomie i tematyce),które charakteryzują się jedną, wspólną cechą, a mianowicie poszukiwaniem człowieczeństwa w najbardziej zaskakujących miejscach i okolicznościach. To tutaj, na kartach książki, poszukujemy wraz z bohaterami śniegu prószącego na jerozolimską...

Kilka opowiadań jest świetnych, kilka beznadziejnych. Warto dać szanse, bo chyba każdy znajdzie jakieś, które da mu do myślenia, rozbawi albo sprawi, że się rozmarzy.

Kilka opowiadań jest świetnych, kilka beznadziejnych. Warto dać szanse, bo chyba każdy znajdzie jakieś, które da mu do myślenia, rozbawi albo sprawi, że się rozmarzy.

„Jerozolimska plaża” to jazda bez trzymanki po umysłach współczesnego człowieka. Zapowiedź zabawy formą mamy już w tytule. Jerozolima nie leży przecież ani nad jeziorem, ani tym bardziej nad morzem. Nie może więc pochwalić się żadną plażą. Ale czy na pewno? Bohaterka jednego z opowiadań cierpi na chorobę Alzheimera. Stopniowo zapomina o wszystkich wspomnieniach. Poza jednym. Doskonale pamięta, jak będąc małą dziewczynką ujrzała śnieg na plaży w Jerozolimie. Teraz chciałaby tego doświadczyć ponownie. Trudne zadanie, ale na szczęście jej mężowi udało się odnaleźć właściwą drogę do zaspokojenia potrzeby ukochanej.

Czternaście opowiadań. Ponad tuzin historii dziejących się we współczesnym Izraelu, które swego czasu czytali i chwalili Amos Oz oraz Etgar Keret. Zbiór wyszedł pierwotnie w 2015 roku a napisał go 25-letni Iddo Gafen – człowiek, który wcześniej z rynkiem literackim miał niewiele wspólnego. Czy można ten tom uznać za wybitny? Za objawienie godne powiedzmy Milana Kundery? Nie. Z pewnością nie. Trzeba jednak przyznać, że izraelski pisarz ma bujną wyobraźnię, a przy tym umie się trzymać swojej tematyki. To głównie dzięki temu otrzymany tom nie jest zbiorem dziwactw, ale oryginalnym portretem współczesnego człowieka.

O czym więc przeczytamy w książce? A chociażby o pewnym dziadku, który postanowił zaciągnąć się do wojska, by w ten sposób uciec od rodziny i refleksji o śmierci. Jest ten opowiadanie kosmiczne. To w nim młody mężczyzna, niespecjalnie spieszący się na studia, spotyka nieznajomą o imieniu Ajala. Jak się okazuje, ta ostatnia jest właścicielką planety położonej blisko słońca. W wyniku pewnego nieporozumienia para zostaje sama na owej planecie, a ich relacje są dalekie od namiętnych. Zresztą nie tylko ich. W innym tekście śledzimy pracownika technicznego, który zaczyna poznawać intencje ludzi dopiero w momencie odkrycia magicznego radia. Słucha w nim myśli klientów, pracodawcy i pewnej kobiety. Ich kontakty zaczynają stopniowo plątać się, ale nawet szczęśliwy koniec nie sprawi, że można ten związek nazwać płomiennym. Podobnie rzecz ma się z bohaterami innego utworu. Tym razem narratorką jest kobieta, która spędza długie godziny przed social mediami i zazdrości innym ich życia. Pewnego dnia ‘przypadkowo’ wpada na dawnego kolegę. Ten stopniowo obnaża przed nią smutną prawdę o jego bajecznej codzienności.

„Jerozolimska plaża” traktuje trochę o miłości. Są tu przecież małżeństwa, związki pokoleniowe, partnerstwa, koleżeństwo. Sprowadzenie zbioru jedynie do tego wymiaru byłoby jednak niesprawiedliwe. Iddo Gafen zafascynowany jest wpływem storytellingu na świadomość i samopoczucie człowieka. Właśnie dlatego tak ważną rolę w jego tekstach odgrywają nowoczesne technologie, sny oraz urządzenia o bajkowych mocach. Efektem wdrożenia tych wątków jest obecna w wielu momentach atmosfera baśniowości, nierealności, fantazji. W dobrze nam znanej rzeczywistości nie możemy przecież poznać myśli innych ani otrzymać substancji pomagającej udać się do wspomnień bliskich.

Czytając teksty Gafena trzeba iść trochę na kompromis. Nie należy traktować przedstawionych wydarzeń i postaci na serio. W codziennym życiu raczej nie spotkamy osoby, która nie wie, że na jej włościach jest piękna oaza. Rodzice zazwyczaj nie zostawiają też na kilka godzin dzieci, jadąc na nudne spotkanie z byłym współpracownikiem. Jest także mało prawdopodobne, że patrol staruszków zestrzeli handlarza narkotyków. Jerozolimska plaża jest grą, zabawą z czytelnikiem. Każdy tekst każe zadać sobie pytanie o to, czy granice, które sami sobie wytyczyliśmy, możemy przekroczyć. Czy warto to zrobić? Co stanie się, gdy tego spróbujemy? Dzieło Gafena to dobra i niegłupia rozrywka.

Recenzja ukazała się pod adresem http://melancholiacodziennosci.blogspot.com/2024/04/recenzja-jerozolimska-plaza-iddo-gafen.html

„Jerozolimska plaża” to jazda bez trzymanki po umysłach współczesnego człowieka. Zapowiedź zabawy formą mamy już w tytule. Jerozolima nie leży przecież ani nad jeziorem, ani tym bardziej nad morzem. Nie może więc pochwalić się żadną plażą. Ale czy na pewno? Bohaterka jednego z opowiadań cierpi na chorobę Alzheimera. Stopniowo zapomina o wszystkich wspomnieniach. Poza...

„Wczorajsze wspomnienia są marzeniami przyszłości.”

Kiedy decydowałam się na spotkanie z książką umknęło mojej uwadze, że nie jest to powieść, ale zbiór krótkich form. Jednak nie przeszkodziło to w delektowaniu się twórczością. Otrzymałam klimat, na jaki liczyłam, garść materiału do ciekawych refleksji i przyjemność w zatapianiu się w ludzkich losach. Iddo Gefen zaimponował narracją przepełnioną ujęciami z różnych perspektyw człowieczeństwa, tego, które każdy chciałby odnaleźć w sobie, nie tylko w godzinach próby, ale w zwykłej codzienności, oraz tego, którego kształtu czasami się wstydzimy, wymyka się czystemu poczuciu sumienia i godności.

Autor z wyczuciem dotykał ludzkich dusz, jej najgłębszych warstw, znanych od wieków, ale również dopiero kształtujących się w dobie masowej komunikacji i wszechobecnych social mediów. Czułam świadomość poszczególnych jednostek, przywoływanych jako główne postaci w opowiadaniach, poznawałam ich spojrzenie na świat i siebie, sposób traktowania bliskich i tworzenia społecznych relacji. Oczywiście, nie wszyscy intensywnie lub wyraziście przemówili do mnie, ale za każdym razem okazywali się ciekawi i warci poznania, nawet jeśli szala pochylała się w dół pod naporem ciężaru ich wad i ułomności. Właśnie jako jednostka tacy jesteśmy, nieidealni i niedoskonali, także wówczas, gdy za wszelką cenę pragniemy się przed tym ustrzec.

Więcej na: https://bookendorfina.blogspot.com/2024/04/jerozolimska-plaza.html

„Wczorajsze wspomnienia są marzeniami przyszłości.”

Kiedy decydowałam się na spotkanie z książką umknęło mojej uwadze, że nie jest to powieść, ale zbiór krótkich form. Jednak nie przeszkodziło to w delektowaniu się twórczością. Otrzymałam klimat, na jaki liczyłam, garść materiału do ciekawych refleksji i przyjemność w zatapianiu się w ludzkich losach. Iddo Gefen...

Bardzo dziwny zbiór opowiadań, trochę czego innego się spodziewałam tym bardziej w pierwszych 2 opowiadaniach. Czasem miałam wrażenia, że nie czytam jednego zbioru opowiadań. Ale było klika opowiadań tym bardziej te które bardzo nawiązywały do przyszłości i technologii, które bardzo mi się podobały i chyba najbardziej mi się podobały. Jestem jednak pewna, że conajmniej 2 niezrozumiałym. Zatem ciężko mi ocenić ten zbiór opowiadań 🤷🏼‍♀️

Bardzo dziwny zbiór opowiadań, trochę czego innego się spodziewałam tym bardziej w pierwszych 2 opowiadaniach. Czasem miałam wrażenia, że nie czytam jednego zbioru opowiadań. Ale było klika opowiadań tym bardziej te które bardzo nawiązywały do przyszłości i technologii, które bardzo mi się podobały i chyba najbardziej mi się podobały. Jestem jednak pewna, że conajmniej 2...

👉Jerozolimska plaża to zbiór opowiadań, które przenoszą czytelnika w świat pełen niespodzianek, fantazji i humoru. Autor bawi się konwencjami literackimi i bada wpływ opowieści na ludzką świadomość. Jego bohaterowie to zwykli ludzie, którzy stają przed niezwykłymi wyzwaniami, marzeniami i dylematami.

Gefen pisze z lekkością, dowcipem i wrażliwością, łącząc elementy fantastyczne, bajkowe i science fiction z realistycznym obrazem współczesnego Izraela. Jego opowiadania poruszają ważne tematy, takie jak miłość, rodzina, tożsamość, pamięć, technologia. Jerozolimska plaża to książka, która zachwyca, bawi i zmusza do refleksji.

Opowiadania te zrobiły na mnie duże wrażenie. Moimi ulubionymi opowiadaniami są zdecydowanie "Oddział geriatryczny", "Wyśniony dom Debby", "Muchy i jeże".
Każde z nich ma niepowtarzalny klimat, ciekawą fabułę i zaskakujące zakończenie.

Iddo Gefen pokazuje, jak różne są ludzkie losy, pragnienia i lęki, a także jak bardzo wpływają na nie technologie i społeczeństwo. Jest to literatura, która nie tylko bawi, ale też skłania do myślenia i refleksji nad własnym życiem. Jeśli ktoś lubi serial "Black Mirror", polecam bardzo tę książkę

👉Jerozolimska plaża to zbiór opowiadań, które przenoszą czytelnika w świat pełen niespodzianek, fantazji i humoru. Autor bawi się konwencjami literackimi i bada wpływ opowieści na ludzką świadomość. Jego bohaterowie to zwykli ludzie, którzy stają przed niezwykłymi wyzwaniami, marzeniami i dylematami.

Gefen pisze z lekkością, dowcipem i wrażliwością, łącząc elementy...