Spotkanie w Positano

Okładka książki Spotkanie w Positano Goliarda Sapienza Patronat LC
Okładka książki Spotkanie w Positano
Goliarda Sapienza Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece literatura piękna
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
literatura piękna
Tytuł oryginału:
Appuntamento a Positano
Wydawnictwo:
Wydawnictwo Kobiece
Data wydania:
2021-07-28
Data 1. wyd. pol.:
2021-07-28
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
9788366890787
Tłumacz:
Tomasz Kwiecień
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama
Tania Książka
bestsellery TaniaKsiazka.pl

Wyróżniona opinia i

Spotkanie w Positano



przeczytanych książek 668 napisanych opinii 256

Oceny

Średnia ocen
6,5 / 10
61 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
819
250

Na półkach: ,

http://pikkuvampyyrinkirjamaailma.blogspot.com/2021/10/265-goliarda-sapienza-spotkanie-w.html

Positano to miejsce absolutnie wyjątkowe. Kamieniste zbocza, oprószone domkami z kolorowymi dachami. Skały przebijające spomiędzy intensywnej zieleni drzew oraz różu kwitnących krzewów. Słońce nadające Morzu Tyrreńskiemu niezwykłej głębi. To wszystko robi niezwykłe wrażenie, kiedy mija się kolejne piętra zabudowy, jadąc krętymi, wąskimi drogami.

Nie bez przyczyny na miejsce powieści Goliarda Sapienza wybrała właśnie Positano. Choć jest to Positano odrobinę inne - starsze, mniej turystyczne, mniej zabetonowane. Kameralne i włoskie. To właśnie w takich okolicznościach poznają się dwie niezwykłe kobiety, będące swoim przeciwieństwem.

Goliarda Sapienza w niezwykły sposób przedstawiła miasto, którego już nie ma. Plastyczne opisy kolorowego miasteczka łapią za serce, nawet jeśli są odrobinę przydługie. Przedstawiony obraz jest bardzo filmowy, także ze względu na wątki autobiograficzne.

Obraz dotyczy nie tylko miejsca, ale przede wszystkim ludzi. Autorka z niezwykłą lekkością oddała pełnie włoskiego społeczeństwa - relacje ludzi w małym miasteczku oraz ich wzajemne uwikłania. Historie tych ludzi są różne, a każda z nich na swój sposób jest ciekawa, przy czym ich portrety psychologiczne są znakomicie zarysowane. Jednocześnie każdy z nich jest wyraźną indywidualnością i częścią zbitej grupy.

Ta historia nie miałaby sensu, gdyby nie dwie zupełnie odmienne kobiety. Różne charaktery, różne kultury, różne sposoby życia, różne poglądy, różne historie, różne potrzeby - a mimo to rodzi się między nimi specyficzna więź silnej przyjaźni. To właśnie na ich przyjaźni oscyluje cała powieść, choć ich przyjaźń przybiera różne formy. W ich relacji jedno pozostaje niezmienne - spotkania w Positano.

Ta opowieść jest wyjątkowa, choć nie należy do łatwych. Trudne historie życia dwóch tak różnych kobiet, intrygi, zagadki, morderstwo, miłość, romans i upadek bogatej włoskiej rodziny to tylko niektóre smaczki "Spotkania w Positano".

http://pikkuvampyyrinkirjamaailma.blogspot.com/2021/10/265-goliarda-sapienza-spotkanie-w.html

Positano to miejsce absolutnie wyjątkowe. Kamieniste zbocza, oprószone domkami z kolorowymi dachami. Skały przebijające spomiędzy intensywnej zieleni drzew oraz różu kwitnących krzewów. Słońce nadające Morzu Tyrreńskiemu niezwykłej głębi. To wszystko robi niezwykłe wrażenie, kiedy...

więcej Pokaż mimo to

avatar
231
85

Na półkach:

"Żadna sympatia ani miłość nie wytrzyma, gdy przebywa się za dużo ze sobą".

To było moje pierwsze spotkanie z autorką – Golliardą Sapienzą – pierwsze i z pewnością nie ostatnie. Zamówiłam "Sztukę radości" i pewnie niedługo przeczytam. Po książkę sięgnęłam bardzo spontanicznie. Przeczytałam opis i moje czytelnicze przeczucie powiedziało mi, że to ta. Odpowiednia dla mnie i we właściwym momencie.
Podeszłam do niej z pewnym dystansem. Odkrywałam ją z pewnym zafrapowaniem, z nieśmiałością, jaką się ma, gdy się sięga po coś nowego. Po historie, które prowadzą w nieodkryte tereny i przeszłość.
I... Nie zawiodłam się, zostałam zaczarowana.

"Spotkanie w Positano" to historia dwóch kobiet, każda z trochę innego środowiska, z innego świata. Chwilami wydaje się, jakby każda z nich żyła w innej epoce. Obie poznają się w niezwykle urokliwym miasteczku we Włoszech. Od jednego spotkania, od krótkiej wymiany zdań, zaczyna się przyjaźń na całe życie. Niełatwa przyjaźń, ponieważ w niej kryje się wiele historii i tajemnice. To niezwykła opowieść o relacjach, ludzkich przeżyciach i doświadczeniach. W tle zjawiskowe miasteczko, cudowni ludzie. Czytając powieść, przeniosłam się do Włoch, choć nigdy tam nie byłam...

Książka tak bardzo mnie wciągnęła, a właściwie można by powiedzieć, upoiła mnie sobą. I przeczytałam ją prawie całą jednego dnia. Autorka tak ją napisała, że mnie przychodzą dwa słowa, które opisują tę powieść – ona uwodzi i jest zmysłowa.

"To była prerogatywa przyjaźni i czyniła ją ona może nawet czymś większym niż miłość. W miłości ryzykuje się zawsze uwięzienie przez drugą osobę". (s.110).

"Żadna sympatia ani miłość nie wytrzyma, gdy przebywa się za dużo ze sobą".

To było moje pierwsze spotkanie z autorką – Golliardą Sapienzą – pierwsze i z pewnością nie ostatnie. Zamówiłam "Sztukę radości" i pewnie niedługo przeczytam. Po książkę sięgnęłam bardzo spontanicznie. Przeczytałam opis i moje czytelnicze przeczucie powiedziało mi, że to ta. Odpowiednia dla mnie...

więcej Pokaż mimo to

avatar
2020
1711

Na półkach: , , ,

„W cierpieniu jest życie, a cierpienia rozpływają się w czasie.”

Goliarda Sapienza to włoska aktorka, przyszła na świat 1924 roku w Katolonii. Jej matka była pionierką feminizmu we Włoszech, ojciec zaś cenionym prawnikiem i socjalistycznym działaczem. Uczyła się na rzymskiej Accademii d'arte drammatica. Podczas II wojny światowej walczyła w partyzantce. Po wojnie na dobre wniknęła w branżę filmową. Wyszła za mąż za reżysera Francesco Masellego. Pierwsze objawy depresji zaczęły pojawiać się w 1950 roku, nadużywająca leków nasennych Gioliarda trafiła do szpitala, poddana elektrowstrząsami częściowo straciła pamięć. Nigdy już nie wróciła do pełnego zdrowia. Nie potrafiła żyć bez alkoholu, nawracające depresje, próba samobójcza. Pod koniec życia zaczęła pisać wspomnienia, które miały być swoistą terapią i oczyszczeniem. Zmarła na zawał serca w 1996 roku. Ta książka jest jej autobiografią.

Przenosimy się na wybrzeże anafilskie, autorka umiejętnie i z dużym wyczuciem opisuje Positano lat pięćdziesiątych, to tutaj postanowiła spędzić lato. Jej uwagę zwraca niezwykła kobieta – Erica, mieszkańcy mówią o niej księżna. Od tej kobiety bije niesamowity blask, życiowa energia i królewska postawa. Między nimi, stopniowo nawiązuje się nić porozumienia, która z biegiem czasu przeradza się w przyjaźń. Kobiety zaczynają odkrywać siebie nawzajem, zdradzają swoje największe, głęboko ukryte tajemnice. Czuć między nimi szczerość, naturalność, sympatię, a z czasem silną i dojrzałą więź. Do obydwu kobiet miałam bardzo mieszane odczucia. Życie nigdy ich nie oszczędzało.

Historia barwna i tragiczna. Ogromna wartość i potrzeba przyjaźni, która z biegiem lat rośnie w siłę. Melancholia i przemijanie. Czas płynie nieubłaganie, zmieniają się ludzie, poglądy, ideologie, świat sunie do przodu. Nowe wypiera stare. Książka została wydana po śmierci Autorki.

Klimatyczna, przyjemna, kusząca autobiografia, czyta się ją jak dobrą powieść obyczajową. Zakończenie mocno mnie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam. Polecam.

http://tatiaszaaleksiej.pl/spotkanie-w-positano/

„W cierpieniu jest życie, a cierpienia rozpływają się w czasie.”

Goliarda Sapienza to włoska aktorka, przyszła na świat 1924 roku w Katolonii. Jej matka była pionierką feminizmu we Włoszech, ojciec zaś cenionym prawnikiem i socjalistycznym działaczem. Uczyła się na rzymskiej Accademii d'arte drammatica. Podczas II wojny światowej walczyła w partyzantce. Po wojnie na dobre...

więcej Pokaż mimo to

Reklama
avatar
663
633

Na półkach: ,

Za książkę dziękuję @wydawnictwomova
Czy macie ochotę wygrzać się w południowym słońcu, przemierzać wąskie uliczki Włoch, a w powietrzu czuć zapach kawy i morskiej bryzy? Wybierzcie się w podróż wraz z Goliardą do Positiano gdzie szuka idealnej lokalizacji dla filmu. Tam poznaje Ericę szalenie piękną kobietę otoczoną bogactwem. Pomiędzy, mogłoby się wydawać, innymi kobietami nawiązuje się piękna przyjaźń trwająca przez lata. Bohaterki poznają swoje największe tajemnice, przeżywają zachłyśnięcie się drugą osobą aby powoli budować relację, o którą bardzo trudno na tym świecie, silną, dojrzałą i trwałą.
„Spotkanie w Positiano” to na wpół biograficzna powieść opowiadająca życie pisarki. Powolna historia napisana pięknym językiem-idealna na lato. Otula nas słońcem, ale też melancholią i przemijaniem. Obserwujemy bohaterki i Positiano na przestrzeni lat zmieniające się pod wpływem czasu oraz turystów. Książka oprócz przekazania jak ważna jest przyjaźń pokazuje bieg świata i to, że czasami za nim nie nadążamy, pragniemy by ulice naszego dzieciństwa zawsze trwały, domy miały tych samych mieszkańców, a my zawsze mieli wiele lat do przeżycia.
Polecam!
~Mimbla

Za książkę dziękuję @wydawnictwomova
Czy macie ochotę wygrzać się w południowym słońcu, przemierzać wąskie uliczki Włoch, a w powietrzu czuć zapach kawy i morskiej bryzy? Wybierzcie się w podróż wraz z Goliardą do Positiano gdzie szuka idealnej lokalizacji dla filmu. Tam poznaje Ericę szalenie piękną kobietę otoczoną bogactwem. Pomiędzy, mogłoby się wydawać, innymi...

więcej Pokaż mimo to

avatar
54
54

Na półkach:

Spotkanie w Positano to powieść idealna na lato. Autorka wspaniale oddaje włoski klimat miasteczka; słyszymy szum fal, czujemy rażące słońce, wraz z główną bohaterką spacerujemy urokliwymi uliczkami.

To historia dwóch kobiet i ich przyjaźni ukazanej na przestrzeni lat. Nie jest to książka z wartką fabułą i niespodziewanymi zwrotami akcji. To książka powolna, napisana pięknym, poetyckim językiem. I mimo, że liczy jedynie dwieście stron, nie przeczytamy jej za jednym razem.

Główna bohaterka Goliarda poznaje tajemniczą i szalenie piękną Erikę pochodzącą z arystokratycznej rodziny. Między kobietami zawiązuje się przyjaźń na lata. Goliarda poznaje sekrety Eriki, towarzyszy jej, gdy ta się starzeje.
Positano również odgrywa tutaj ważną rolę. Miasteczko opisywane jest w niezmiernie malowniczy sposób, lecz z roku na rok obserwujemy, jak staje się coraz mniej atrakcyjne przez natłok turystów. Ja odebrałam to, jako metaforę przemijania, która była tutaj tak wielokrotnie podkreślana.

Spotkanie w Positano to powieść idealna na lato. Autorka wspaniale oddaje włoski klimat miasteczka; słyszymy szum fal, czujemy rażące słońce, wraz z główną bohaterką spacerujemy urokliwymi uliczkami.

To historia dwóch kobiet i ich przyjaźni ukazanej na przestrzeni lat. Nie jest to książka z wartką fabułą i niespodziewanymi zwrotami akcji. To książka powolna, napisana...

więcej Pokaż mimo to

avatar
209
116

Na półkach:

Uczucie niepokoju towarzyszyło mi przez całą lekturę, chociaż to nie thriller, to powieść o wielu płaszczyznach.

Po pierwsze przyjaźń. Trochę skomplikowana i mało oczywista, nawiązująca się między dwiema kobietami, momentami nosząca znamiona fascynacji czy zachłyśnięcia się drugą osobą.

Po drugie życiowa ścieżka. Czy bohaterki będą przez lata pracowały na swój sukces, a może nadejdzie on niespodziewanie w momencie nagłej zmiany planów. Bardzo ciekawe podejście do życia, mało spotykane w moim otoczeniu.

Po trzecie tło historyczne. Małe włoskie miasteczko w latach pięćdziesiątych rządziło się swoimi prawami. Mnóstwo sztuki, kultury, zwyczajnego życia i temperamentu bohaterów.

Po czwarte biograficzne ciekawostki. Pisarka pisze o sobie, jestem pewna, że większość uczuć pochodzi z głębi jej duszy. Znów czułam się jak podglądaczka, ale Goliarda chyba chciała pokazać siebie poprzez literackie odbicie.

Po piąte księżna Erica, której nie da się nie kochać. Fascynująca kobieta odsłania karty historii własnego życia. Bardzo poruszająca, interesująca, pełna zwrotów akcji. Właśnie takie scenariusze pisze życie.

Czułam się wyśmienicie, niespokojny tor fabuły wzbudził we mnie dużą dawkę napięcia. Zakończenie zwieńcza losy wyjątkowej przyjaźni, spodziewałam się dramatycznej literatury pięknej i taką dostałam.

Uczucie niepokoju towarzyszyło mi przez całą lekturę, chociaż to nie thriller, to powieść o wielu płaszczyznach.

Po pierwsze przyjaźń. Trochę skomplikowana i mało oczywista, nawiązująca się między dwiema kobietami, momentami nosząca znamiona fascynacji czy zachłyśnięcia się drugą osobą.

Po drugie życiowa ścieżka. Czy bohaterki będą przez lata pracowały na swój sukces, a...

więcej Pokaż mimo to

avatar
624
269

Na półkach: ,

Goliarda Sapienza to włoska aktorka i pisarka urodzona w 1924 roku w Katanii. Wychowana przez matkę uznawaną za pionierkę feminizmu we Włoszech i ojca - prawnika oraz działacza socjalistycznego, nastoletnia Goliarda bez problemu otrzymała stypendium rzymskiej Accademia d'arte drammatica. W 1943 roku pisarka walczyła w szeregach partyzantki, a rok później na poważnie zajęła się branżą filmową. Wtedy też poznała swojego pierwszego męża, reżysera Francesco Masellego. Pod koniec 1950 roku Goliarda zaczęła cierpieć na depresję, a przez przedawkowanie leków nasennych trafiła do szpitala, gdzie poddana elektrowstrząsom częściowo straciła pamięć. Potem były już próby powrotu do zdrowia, alkoholizm, ponowna depresja i druga próba samobójcza. W ramach swego rodzaju terapii pisała, by przywołać wspomnienia. Zmarła w 1996 roku na zawał serca.

Najbardziej znaną powieścią Goliardy Sapienzy była "Sztuka radości" (1998 r.), którą wydano dopiero po śmierci pisarki, ale to "Spotkanie w Positano" napisała jako ostatnią książką.

"Spotkanie w Positano" jest krótką, autobiograficzną historią, dziejącą się na przestrzeni lat w niewielkiej mieścinie na Wybrzeżu Amalfitańskim. Goliarda zachwycona urokliwymi uliczkami, budowlami i przepięknymi krajobrazami postanawia osiąść w miasteczku na całe lato. Wtedy też zwraca uwagę na niezwykłą kobietę, Ericę, o której wszyscy mieszkańcy mówią księżna. Erica przykuwa wzrok swoją radością, ciepłem i ewidentnie wprost królewską postawą. Potrzeba jednak czasu, by obie zdecydowały się porozmawiać - na przeszkodzie stała im zbyt wielka nieśmiałość.

Wreszcie kobiety się zaprzyjaźniają, a Goliarda stopniowo odkrywa prawdę o Erice. I, oczywiście, odwrotnie. Opowieści o przeszłości i dalszych planach przeplatają się z aktualnymi wydarzeniami, opisami zachowań oraz życia mieszkańców, a to wszystko w przepięknej otoczce Positano.

Pierwsze, co rzuca się w oczy podczas lektury, to leniwa historia przepełniona całą gamą emocji. Goliarda każdą przytoczoną anegdotę okrasza uczuciami, a kiedy mówi o Erice, ewidentnie czuć ogromną sympatię, jaką darzy przyjaciółkę. Z początku Erica traktowana jest dosłownie niczym bogini i tak też czytelnik ją postrzega - wady pojawiają się dopiero później. Spotkanie w Positano jest niezwykle klimatyczną opowieścią, która mimo niewielu twistów fabularnych, i tak bezbłędnie zjednuje sobie czytelnika, wciąga i zachwyca.

Bohaterowie to wielowymiarowe postacie z krwi i kości - i to dosłownie, bo opisywane przez Goliardę osoby w większości żyły naprawdę. Zwłaszcza Erica, choć autorka przeinaczyła jej imię oraz zmieniła kilka faktów z życia przyjaciółki (nie zdradzę jakich, by nie zaspojlerować). Świadomość, że czyta się książkę, której wydarzenia rzeczywiście miały miejsce, tylko podsyca ciekawość.

Jak początek książki powoli opisywał budującą się relację między kobietami, tak pod koniec fabuła zdecydowanie przyśpieszyła. I to do tego stopnia, że czasami się gubiłam: nie pamiętałam, co się działo, w jakich aktualnie czasach znajdowała się Goliarda, i czy coś w międzyczasie się zmieniło. Zakończenie mocno mnie zaskoczyło i ciągle się waham czy pozytywnie, czy negatywnie. Wiem jedynie, że gdy tylko zamknęłam książkę, kilka dobrych minut wpatrywałam się przed siebie. Nawet niekoniecznie myślałam o czymś konkretnym. Po prostu jak głupia gapiłam się w ścianę.

Nie należę do ludzi wybitnie przepadających za opisami przyrody, dlatego klimat włoskiego miasteczka nie zrobił na mnie tak mocnego wrażenia jak powinien. Bardziej interesowały mnie relacje między bohaterkami, a fragmenty wspomnień czytałam z wielkim zaangażowaniem.

Książka opowiada urokliwą historię o przepięknej przyjaźni dwóch dam, którym życie nie raz, nie dwa dało w kość. "Spotkanie w Positano" nie należy jednak do lektur dla każdego i zanim w ogóle postanowicie sięgnąć, warto lepiej poznać autorkę: wgłębić się w szczegóły jej życia, przeanalizować karierę Goliardy oraz problemy, z jakimi się borykała. Goliarda opowiedziała naprawdę sympatyczną historię, aczkolwiek nie określiłabym jej mianem idealnej lub wyjątkowej. Ot, kilka stron wyrwanych z życia pisarki, na drodze której stanęło parę ciekawych osobowości.

Goliarda Sapienza to włoska aktorka i pisarka urodzona w 1924 roku w Katanii. Wychowana przez matkę uznawaną za pionierkę feminizmu we Włoszech i ojca - prawnika oraz działacza socjalistycznego, nastoletnia Goliarda bez problemu otrzymała stypendium rzymskiej Accademia d'arte drammatica. W 1943 roku pisarka walczyła w szeregach partyzantki, a rok później na poważnie zajęła...

więcej Pokaż mimo to

avatar
1146
426

Na półkach: ,

Akcja powieści rozgrywa się na początku lat 50. XX wieku. Podczas wizyty w Positano Goliarda szukając lokalizacji do filmu,  dostrzega piękną kobietę, przemykającą po kawiarnianych barach i restauracjach w wiosce. Kobieta, o której mowa, to Erica wdowa z bardzo zamożnej rodziny, lokalnie znana jako „Księżniczką”. Ich przypadkowe spotkanie owocuje przyjaźnią, a Erica dzieli się swoją historią życia z Goliardą.

"Spotkanie w Positano " to na wpół autobiograficzna powieść mieniąca się pięknem i zmysłowością. Positano to mało turystyczna miejscowość, w której panuje zdecydowanie leniwa atmosfera i czuć klimat małego włoskiego miasteczka.  To bardzo piękna opowieść o przyjaźni, o powierzeniu swoich tajemnic i sekretów napisana pięknym językiem. Mimo wszystko to książka którą nie każdemu przypadnie do gustu zwłaszcza przez niezwykle poetycki język i niezwykle długie zdania. To książka zdecydowanie dla zwolenników nastrojowych i klimatycznych powieści.

Akcja powieści rozgrywa się na początku lat 50. XX wieku. Podczas wizyty w Positano Goliarda szukając lokalizacji do filmu,  dostrzega piękną kobietę, przemykającą po kawiarnianych barach i restauracjach w wiosce. Kobieta, o której mowa, to Erica wdowa z bardzo zamożnej rodziny, lokalnie znana jako „Księżniczką”. Ich przypadkowe spotkanie owocuje przyjaźnią, a Erica dzieli...

więcej Pokaż mimo to

avatar
279
279

Na półkach: ,

Choć ta literacka podróż do Positano należała do nieco wymagających, to jednak wyjątkowo dobrze zapadnie mi w pamięci. Poetycka, spokojna, potrzebująca właściwej chwili, u mnie klimatem wpasowała się idealnie.
Książka jakby bez akcji, wielu uzna ją za nudną, bo przecież same rozmowy, przemyślenia a dodatkowo, jeszcze to niespieszne włoskie tempo. Dla mnie jednak miała w sobie jakąś tajemniczość, która przyciągała i ciekawiła. Z jednej strony płynące leniwie życie włoskiego miasteczka, z drugiej pełne przemian lata 50-60 XXw. A w tym wszystkim dwie kobiet, które połączyła przyjaźń. To właśnie z ich listów, rozmów, wspomnień dowiadujemy się wszystkiego o współczesnym im świecie. Wraz z kolejnymi latami znajomości, Goliarda i Eryka wydają się najmniej podatne na zmiany. Świat mknie do przodu i niestety nie wszystkie jego przemiany są dobre. Zmienia się otoczenie, urokliwe miasteczko zapełnia się turystami, nurkowanie uprzykrzają plastikowe śmieci. Przeobrażenia dotykają ludzi, ustroje, ideologie. Marksizm, faszyzm, amerykanizacja, kapitalizm, feminizm... Nic nigdy nie będzie już takie samo, stara prawda.
Mam w sobie taką ciekawość, która każe mi przeczytać o intrygujących mnie autorach, głównie są to tacy o których nigdy nie słyszałam. I tu, polecam każdemu, niesamowity życiorys autorki, barwny i tragiczny. W książce bohaterka ma to samo imię, tę samą profesję, możne uznać, że autorka tworząc postać Goliardy wiele zaczerpnęła z własnego życiorysu. Ale to są już informacje niepotwierdzone. Książka powstawała wiele lat a wydana została już po śmierci Sapienzy.
Co może irytować, to obszerne, wielokrotnie złożone zdania. Przyznaję, początkowo trudno było mi się do nich przyzwyczaić ale powieść mnie tak szybko uwiodła, język oczarował, że przestałam się nad tym zastanawiać. Jednak przestrzegam, gdyby ktoś takiej formy nie akceptował.

Choć ta literacka podróż do Positano należała do nieco wymagających, to jednak wyjątkowo dobrze zapadnie mi w pamięci. Poetycka, spokojna, potrzebująca właściwej chwili, u mnie klimatem wpasowała się idealnie.
Książka jakby bez akcji, wielu uzna ją za nudną, bo przecież same rozmowy, przemyślenia a dodatkowo, jeszcze to niespieszne włoskie tempo. Dla mnie jednak miała w...

więcej Pokaż mimo to

avatar
822
434

Na półkach:

Trudność sprawiła mi ocena tej książki. Momentami mnie nużyła a jednocześnie wciągała. Dziwna ale niezła , szczególnie dla osób, które kochają włoskie klimaty.

Trudność sprawiła mi ocena tej książki. Momentami mnie nużyła a jednocześnie wciągała. Dziwna ale niezła , szczególnie dla osób, które kochają włoskie klimaty.

Pokaż mimo to


Cytaty

Więcej
Goliarda Sapienza Spotkanie w Positano Zobacz więcej
Goliarda Sapienza Spotkanie w Positano Zobacz więcej
Goliarda Sapienza Spotkanie w Positano Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd