Profil użytkownika: Kachna_books_quality

Z całych sił zachęcam do przeczytania książki i otwarcia umysłu na ten wyjątkowy gatunek, nawet, jeśli sięgasz zazwyczaj po inne książki, warto dać szansę tej lekturze. „Error” w moim odczuciu nie jest arcydziełem, ale jest książką dostarczającą rozrywki, pomagającą uciec od realnego świata i zatopić się w problemach fikcyjnych bohaterów.
Punktem wyjściowym fabuły staje się atak hakerski, kolejne etapy to skutki polityczne podane na tacy w formie zawistnej gry, w której przeciętny człowiek nie ma żadnego znaczenia. Jednostka gubi się w dążeniu do władzy absolutnej, chciwość zaślepia i burzy wszelkie ideały. Duża ilość polityki została przedstawiona przez Krzysztofa Domaradzkiego w uproszczonej formie, każda osoba będzie w stanie zrozumieć zawiłość koneksji i odczytać motywację postaci. Wulgaryzmy, potoczne słownictwo, dyskryminacja i złe traktowanie, tylko podsycają emocje płynące z kolejnych rozdziałów. Co ważne, są to głównie negatywne emocje. Bardzo ciężko znaleźć „białego bohatera”, dobro praktycznie przestaje istnieć. Jeśli to brzmi przygnębiająco, pamiętaj o sile negatywnych odczuć, one mają większą moc i pozwalają bardziej rozbudzić wyobraźnię czytelnika.
Główny bohater, czyli Jacek Blajer, to postać z pozoru szara i całkowicie łatwa do rozszyfrowania. Mężczyzna przedstawiony jako zdolny programista wydaje się być łatwym w odbiorze, idzie przez życie popełniając szereg błędów, nie bardzo biorąc konsekwencje na barki. Nie wzbudza sympatii, nie przekonuje swoimi wyborami, wiele razy można odnieść wrażenie, że jeżeli zniknie, to mocno nie wpłynie na całą historię. Uwaga! Ten protagonista zaskoczy, serwując zmyślny plot twist, zmieni się jego obraz w oczach odbiorcy. Jacek stanie się wisienką na torcie, wywoła refleksje i zostanie twórczym bohaterem całej opowieści.
Stereotypowe relacje z innymi postaciami mają swój urok. Przedstawienie introwertyków w świetle geniuszu spowodowało uśmiech na mojej twarzy. Banalne dialogi kreowały konkretny odbiór, świadczący o tym, jak nawet w tłumie ludzi można poczuć się samotnym. Czytając książki, bardzo mocno zwracam uwagę na warstwę społeczną, w przypadku „Erroru” odczułam satysfakcję z prawdy serwowanego przekazu. Całość nie jest skomplikowana, jednak bardzo realna.
Książkę czyta się bardzo szybko, utrzymuje odpowiedni poziom dynamiki. Pojawia się kilka drastycznych fragmentów, które będą odpowiednie tylko dla czytelników o mocnych nerwach. Warto poświęcić jej uwagę, w moim przypadku było to pierwsze spotkanie z twórczością Krzysztofa Domaradzkiego. Lekki styl autora, umiejętne snucie opowieści i mocny element political fiction, spowodowały chęć poznania innych dzieł. Uważam to za sukces, zainteresowanie i zaangażowanie czytelnika jest prawdziwą sztuką.

Z całych sił zachęcam do przeczytania książki i otwarcia umysłu na ten wyjątkowy gatunek, nawet, jeśli sięgasz zazwyczaj po inne książki, warto dać szansę tej lekturze. „Error” w moim odczuciu nie jest arcydziełem, ale jest książką dostarczającą rozrywki, pomagającą uciec od realnego świata i zatopić się w problemach fikcyjnych bohaterów.
Punktem wyjściowym fabuły staje się...

Ucieszył mnie szybki powrót do Etherton, pierwszy tom historii był wspaniały, czytałam go z ogromnym napięciem i zakończenie prawie doprowadziło mnie do rozpaczy. Po "Zjawach i Marach" przyszedł czas na "Serce kniei", odrobinę się bałam, czy autorkom uda się utrzymać najwyższy poziom jakości, całe szczęście efekt końcowy daje dużo satysfakcji.

Klimat delikatnie się zmienił, w tej historii główne skrzypce gra magiczna aura. Zdecydowanie mniej tu relacji międzyludzkich, z tego powodu konieczna jest znajomość pierwszego tomu. Przy tak dużej ilości postaci i łączących ich zawiłości, pędząca akcja wymaga maksymalnego skupienia.
Zwróciłam uwagę na zmianę w zachowaniu Ivy, bohaterka przeszła długą i wyboistą drogę, to ona w największym stopniu musiała się zmierzyć z mrocznym Lasem, pokazując jak silną ma determinację. Lęki, które sterowały jej życiem, stały się namacalne, dzięki czemu mogła stawić im czoła. Uwielbiam przemiany bohaterów, dzięki tym zabiegom mogłam jeszcze bardziej zbliżyć się do postaci.

Elementy magiczne w dalszym ciągu nosiły w sobie wiele tajemnic, nie każde zjawisko było dla mnie jasne. Cała siatka powiązań między ludźmi starającymi się czerpać z siły Lasu to konkretny majstersztyk, w który dodatkowo wplecione są moce żywiołów. Zaciera się też granica czasowa, elementy skrzętnie opisane w pierwszym tomie łączą się pomiędzy rozdziałami. To wspaniała przygoda w rewelacyjnie wykreowanym świecie. Autorki cudownie pokazały jak jednostki mogą wpływać na rozwój wydarzeń obejmujących kolejne pokolenia. Wątek przyjaźni jest tak bardzo życiowy, że niektóre elementy wywołują realny ból. Boli też zakończenie, zamykając sporo historii, chociaż mam nadzieję na kontynuację z równie sensacyjną akcją pełną magicznych elementów.

Las zimny, ciemny i mroczny, to będzie idealna podróż na jesienną aurę?
Zdecydowanie tak!

Ucieszył mnie szybki powrót do Etherton, pierwszy tom historii był wspaniały, czytałam go z ogromnym napięciem i zakończenie prawie doprowadziło mnie do rozpaczy. Po "Zjawach i Marach" przyszedł czas na "Serce kniei", odrobinę się bałam, czy autorkom uda się utrzymać najwyższy poziom jakości, całe szczęście efekt końcowy daje dużo satysfakcji.

Klimat delikatnie się...

"Miasto mgieł" to historia z wybornym wątkiem kryminalnym, dawno tak dobrze nie bawiłam się przy czytaniu tego gatunku. Najwięcej wrażeń dostarczył mi historyk Krzysztof Szorca, który współpracował z komisarzem przy rozwiązaniu tajemniczej sprawy. Fragmenty wykładów prowadzonych przez Krzysztofa, to mistrzostwo pełne jakości, w tych momentach czułam się jak bym tam była. Opisy życia ludności kierowanej zabobonami i strachem przed nieznanym, w bardzo ciekawy sposób łączą się z czasami współczesnymi, w których do zbiorowej paniki wystarczy kilka internetowych wpisów z chwytliwymi tytułami. Zawsze doceniam wątki społeczne, dzięki czemu mój zachwyt rosół z kolejnymi rozdziałami.

Sandomierz spowity mgłą stał się idealną scenerią dla złoczyńcy, jego zachowanie wydawało się pozbawione logiki, dzięki czemu mój umysł pracował na najwyższych obrotach. Dostałam fragmenty z dzieciństwa, strzępki informacji i rozpoczęła się wnikliwa analiza w celu odnalezienia motywu. Wiele razy czułam więź z komisarzem, wydawało mi się, że mamy podobny tok myślenia. Skomplikowana zagadka, zakończenie mało oczywiste, jednak bardzo logicznie uzasadnione. Wszystko okraszone czarnym humorem, ciekawymi bohaterami i rozbudowanym tłem psychologicznym. Właśnie tyle potrzeba mi do szczęścia w przypadku książki z tego gatunku, pełna satysfakcja po lekturze.
To nie było moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka, wszystkie poznane książki bardzo przypadły mi do gustu, z czystym sumieniem dodaję nazwisko do swojej listy ulubionych pisarzy i będę chciała przeczytać wszystkie dzieła.

Opis gęstej mgły, sposób odbierania dźwięku, ograniczona widoczność i mroczna atmosfera, strach przed tym co może skrywać, właśnie to wpłynęło na moją ucieczkę z popołudniowego spaceru. Doceniam książkę, polecam lekturę, ale nie zachęcam do spacerów w takich okolicznościach świeżo po czytaniu. Michał Śmielak potrafi zarazić strachem i zasiać ziarno niepokoju.

Dodatkowa informacja dla osób słuchających książek, dostępna jest też świetnie zrealizowana wersja audio, lektor bardzo dobrze odwzorowuje napięcie.

"Miasto mgieł" to historia z wybornym wątkiem kryminalnym, dawno tak dobrze nie bawiłam się przy czytaniu tego gatunku. Najwięcej wrażeń dostarczył mi historyk Krzysztof Szorca, który współpracował z komisarzem przy rozwiązaniu tajemniczej sprawy. Fragmenty wykładów prowadzonych przez Krzysztofa, to mistrzostwo pełne jakości, w tych momentach czułam się jak bym tam była....