Zawichost 1205

Książka Artura Foryta Zawichost 1205 to publikacja z serii „Historyczne Bitwy”, która przybliża jedno z mniej znanych, ale istotnych starć w dziejach Polski średniowiecznej. Autor skupia się na bitwie stoczonej między wojskami książąt polskich Leszka Białego i Konrada Mazowieckiego a księciem halickim Romanem.

Największą zaletą książki jest to, że Foryt potrafi ukazać tło historyczne — polityczne i społeczne — które doprowadziło do konfliktu. Dzięki temu czytelnik rozumie, że nie była to tylko „jedna z bitew”, lecz wydarzenie mające znaczenie dla równowagi sił w Europie Środkowo-Wschodniej. Autor dobrze tłumaczy, jakie ambicje mieli książęta polscy oraz dlaczego ekspansja Rusi Halickiej stanowiła zagrożenie.

Język książki jest przystępny, a mimo to rzetelny. Widać, że autor korzystał z materiałów źródłowych i próbował ukazać różne punkty widzenia. Dużym atutem są opisy samego starcia — klarowne, a jednocześnie żywe, pozwalające niemal zobaczyć przebieg bitwy.

Pewnym minusem może być to, że dla czytelników nieobytych z historią polityczną wczesnego średniowiecza mnogość postaci i skomplikowanych relacji dynastycznych bywa trudna do ogarnięcia. Jednak dla pasjonatów historii jest to raczej zaleta niż wada.

Podsumowując, Zawichost 1205 to książka wartościowa, łącząca walor edukacyjny z narracyjną płynnością. Pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego zwycięstwo nad księciem Romanem miało znaczenie nie tylko militarne, ale także symboliczne — dało Polsce chwilę oddechu w trudnym okresie rozbicia dzielnicowego.

Książka Artura Foryta Zawichost 1205 to publikacja z serii „Historyczne Bitwy”, która przybliża jedno z mniej znanych, ale istotnych starć w dziejach Polski średniowiecznej. Autor skupia się na bitwie stoczonej między wojskami książąt polskich Leszka Białego i Konrada Mazowieckiego a księciem halickim Romanem.

Największą zaletą książki jest to, że Foryt potrafi ukazać tło...

Jeden z lepszych Hb jaki czytałem.Rzetelnie,z sensem napisane.Osoby,które nie mają styczności z historią moga się w tym pogubić.Zapamiętanie samych tytułów,czy też imion wszystkich książąt,którzy coś znaczyli na Rusi nie jest łatwe.Trzeba czytać z wielką uwagą i skupieniem,ale naprawdę warto.Polecam

Jeden z lepszych Hb jaki czytałem.Rzetelnie,z sensem napisane.Osoby,które nie mają styczności z historią moga się w tym pogubić.Zapamiętanie samych tytułów,czy też imion wszystkich książąt,którzy coś znaczyli na Rusi nie jest łatwe.Trzeba czytać z wielką uwagą i skupieniem,ale naprawdę warto.Polecam

Polska, kiedy to była rozbita na dzielnice to temat skomplikowany. Czy może być coś bardziej zagmatwanego? Zbiór polsko-węgiersko-ruskich sporów o Ruś Halicko-Włodzimierską. Faktem jest, że autor zaczął od początku, czyli od Bolesława Chrobrego a skończył na starciu pod Jarosławiem w 1245 roku. Ot, co. Trzeba czytać od deski do deski z uwagą.

Polska, kiedy to była rozbita na dzielnice to temat skomplikowany. Czy może być coś bardziej zagmatwanego? Zbiór polsko-węgiersko-ruskich sporów o Ruś Halicko-Włodzimierską. Faktem jest, że autor zaczął od początku, czyli od Bolesława Chrobrego a skończył na starciu pod Jarosławiem w 1245 roku. Ot, co. Trzeba czytać od deski do deski z uwagą.

Przeczytałem. Największym minusem książki jest tytuł, który wprowadza czytelnika w błąd. Autor omówił całość polsko-węgiersko-ruskich sporów o Ruś Halicko-Włodzimierską, a nawet zaczął swój opis od Bolesława Chrobrego i jego wyprawy kijowskiej w 1018.
Należałoby nieco zmodyfikować tytuł na "Zawichost 1205-Jarosław 1245". Zwłaszcza iż opis starcia pod Jarosławiem jest na tyle obfity aby pokusić się o jakąś rekonstrukcję.
Reszta jest w normie. O samym Zawichoście bardzo króciutko, może z 30 stron o całej kampanii, bitwie i śmierci księcia Romana Halickiego.

Przeczytałem. Największym minusem książki jest tytuł, który wprowadza czytelnika w błąd. Autor omówił całość polsko-węgiersko-ruskich sporów o Ruś Halicko-Włodzimierską, a nawet zaczął swój opis od Bolesława Chrobrego i jego wyprawy kijowskiej w 1018.
Należałoby nieco zmodyfikować tytuł na "Zawichost 1205-Jarosław 1245". Zwłaszcza iż opis starcia pod Jarosławiem jest na...

Dzięki temu, że jestem świeżo po lekturze pierwszego tomu Dziejów Polski, łatwo przyswoiłem wiadomości z tej lektury. Stanowi ona niejako kontynuację i suplement do zakończenie pierwszej części dzieła p. Nowaka. Pozycja jest bardzo ciekawa i przystępnie napisana. Polecam.

Dzięki temu, że jestem świeżo po lekturze pierwszego tomu Dziejów Polski, łatwo przyswoiłem wiadomości z tej lektury. Stanowi ona niejako kontynuację i suplement do zakończenie pierwszej części dzieła p. Nowaka. Pozycja jest bardzo ciekawa i przystępnie napisana. Polecam.

Dobry, solidny kawałek historii. Napisany ciekawie i interesująco.

Dobry, solidny kawałek historii. Napisany ciekawie i interesująco.

Tym razem habek o trochę mniej znanej bitwie, zwanej "pierwszym cudem nad Wisłą", a stoczoną między wojskami halicko-włodzimierskimi a sandomiersko-mazowieckimi. Artur Foryt w swojej książce dość szeroko się rozwodzi nad stosunkami politycznymi w trójkącie Ruś-Polska-Węgry, sięgając w swoich wywodach do czasów Bolesława Chrobrego. W wielu pozycjach z serii byłby to zarzut o zbytnim cofnięciu się w stosunku do tytułowego starcia, tutaj jednak temat jest chyba na tyle mało znany, że można autorowi wybaczyć takie podejście. Dużym plusem jest rozdział poświęcony wojskowości ruskiej, polskiej i węgierskiej oraz ten poświęcony kampanii zawichojskiej. Autor przedstawia w nim hipotezy dotyczące konfliktu, miejsca bitwy oraz jej przebiegu. Nie brak także w tekście odniesień do badań archeologicznych dotyczących miejsc związanych z opisywanymi wydarzeniami. Spoko miejsca Artur Foryt poświęca również zdarzeniom po bitwie dotyczących walki o Ruś Halicką-Wołyńską oraz postaci Daniela Romanowicza kończąc opowieść na pokoju węgiersko-halickim w 1247 roku.

Tym razem habek o trochę mniej znanej bitwie, zwanej "pierwszym cudem nad Wisłą", a stoczoną między wojskami halicko-włodzimierskimi a sandomiersko-mazowieckimi. Artur Foryt w swojej książce dość szeroko się rozwodzi nad stosunkami politycznymi w trójkącie Ruś-Polska-Węgry, sięgając w swoich wywodach do czasów Bolesława Chrobrego. W wielu pozycjach z serii byłby to zarzut o...

Jeden z lepszych przeczytanych dotąd przeze mnie HaBeków. Sam opis bitwy zawiera się na kilku stronach, jednak nie jest to zaskoczeniem wobec nader skromnych wzmianek źródłowych na temat kampanii zawichojskiej. Większość zawartości książki wypełnia natomiast opis zmagań kolejnych pokoleń Rurykowiczów, Piastów i Arpadów o bogate ziemie między Sanem a Dniestrem, zwane Rusią Czerwoną. Opowieść o rozgrywkach politycznych i militarnych rozpoczyna Autor od X wieku by doprowadzić ją do lat 1245-1247, kiedy to Daniel Romanowicz utwierdził władzę swej dynastii na tych ziemiach na kolejne sto lat. Moje uznanie wzbudza fakt, że Autorowi udało się jasno i ze swadą opisać skomplikowane konfiguracje polityczne, zmienne sojusze i przyprawiające o zawrót głowy tempo zmian na tronie halickim po bitwie zawichojskiej. Wysoko oceniam także rozdział o wojskowości poświęcony kolejno Rusinom, Polakom i (tu dość pobieżnie) Węgrom. Podsumowując: oby więcej takich HaBeków o średniowiecznej Rusi. Może teraz "Kałka 1223" lub coś z walk dzielnicowych podzielonej Rusi?

Jeden z lepszych przeczytanych dotąd przeze mnie HaBeków. Sam opis bitwy zawiera się na kilku stronach, jednak nie jest to zaskoczeniem wobec nader skromnych wzmianek źródłowych na temat kampanii zawichojskiej. Większość zawartości książki wypełnia natomiast opis zmagań kolejnych pokoleń Rurykowiczów, Piastów i Arpadów o bogate ziemie między Sanem a Dniestrem, zwane Rusią...