Bóg nie jest automatem do kawy. Rozmowa z księdzem Zbigniewem Czendlikiem

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika.

Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”.

Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję.

Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi),czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]").

Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję...

Owszem, znalazłem w tej xiążce kilka celnych spostrzeżeń, ale ogólna jej wymowa jest wielce rozczarowująca. Przemyślenia Czendlika są przede wszystkim niespójne, wewnętrznie sprzeczne, infantylne, momentami wręcz żenujące. Gdy Czendlik mówi o kwestiach strikte religijnych to jeszcze da się to czytać, ale gdy dotyka relacji między kobietą a mężczyzną, a zwłaszcza między małżonkami to jest zwyczajnie żałosny.
Zawsze się zastanawiam dlaczego żonaty ślusarz albo zamężna xięgowa nie mają prawa pouczać hierarchów katolickich w kwestiach doktryny a bezdzietni i samotni duchowni mogą pouczać małżonków jak żyć w związku i wychowywać dzieci. To jest dla mnie niepojęte. Po tej xiążce jeszcze bardziej.

Owszem, znalazłem w tej xiążce kilka celnych spostrzeżeń, ale ogólna jej wymowa jest wielce rozczarowująca. Przemyślenia Czendlika są przede wszystkim niespójne, wewnętrznie sprzeczne, infantylne, momentami wręcz żenujące. Gdy Czendlik mówi o kwestiach strikte religijnych to jeszcze da się to czytać, ale gdy dotyka relacji między kobietą a mężczyzną, a zwłaszcza między...

Już kiedyś o tym wspominałem, że w tym roku będę wyczytywał książki z tych wydawnictw, z których do tej pory nic nie czytałem. Tym sposobem dotarłem już do litery D i do wydawnictwa Dowody na istnienie. Drugim kryterium wyboru jest czy jest to książka polska czy zagraniczna. Tym sposobem 16 lutego rozpocząłem czytać książkę pt. Bóg nie jest automatem do kawy. Jest to wywiad czeskiej dziennikarki Markety Zahradnikovej z pochodzącym z Polski księdzem Zbigniewem Czendlikiem.

Ksiądz opowiada w niej o swoim dzieciństwie, o drodze do kapłaństwa, o tym, jak trafił do Czech oraz jak został proboszczem już na swojej drugiej placówce. Odpowiada on bardzo rzetelnie na zadawane przez dziennikarkę pytania, ukazując przy okazji jak powinien wyglądać współczesny katolik. Drogę, którą wybrał ksiądz Czendlik bardzo mi się podobała, gdyż nie próbuje on nikogo na siłę przekonać do Boga czy Kościoła. Przy tym wszystkim na takie same przywary, jak każdy z nas. Nie robi się świętszy od tego, w którego wierzy. Książka ta jest bardzo potrzebna wielu polskim katolikom oraz tym którzy, co niedziela pędzą przed ołtarze.

Wywiad ten pokazuje także, jak wielkie poczucie humoru ma duchowny. W trakcie lektury wiele razy uśmiałem się do łez.

Książka ta ma 278 stron, które przeczytałem w ciągu pięciu dni oraz ośmiu posiedzeń, co plasuje ją dokładnie na 90 miejscu wśród 164 książek przeczytanych Na Tronie. Polecam ten tytuł tym którzy jeszcze nie mieli z nim do czynienia. Naprawdę warto.

https://www.facebook.com/czytamnatronie

Już kiedyś o tym wspominałem, że w tym roku będę wyczytywał książki z tych wydawnictw, z których do tej pory nic nie czytałem. Tym sposobem dotarłem już do litery D i do wydawnictwa Dowody na istnienie. Drugim kryterium wyboru jest czy jest to książka polska czy zagraniczna. Tym sposobem 16 lutego rozpocząłem czytać książkę pt. Bóg nie jest automatem do kawy. Jest to wywiad...

niezła, jeśli odjąć od treści autoreklamę rozmówcy.

niezła, jeśli odjąć od treści autoreklamę rozmówcy.

Mozna przeczytac, ale nie jest to wywiad zapierajacy dech w piersi ;)

Mozna przeczytac, ale nie jest to wywiad zapierajacy dech w piersi ;)

Niektóre historie zabawne i lekkie, inne z głębokimi przemyśleniami, jeszcze inne zwyczajnie nudne albo irytujące. W bardzo wielu miejscach moje poglądy są diametralnie różne od poglądów prezentowanych w książce. Momentami miałam wręcz wrażenie, że kolejne prezentowane w książce opinie stoją w opozycji do prezentowanych na wcześniejszych stronach.

Niektóre historie zabawne i lekkie, inne z głębokimi przemyśleniami, jeszcze inne zwyczajnie nudne albo irytujące. W bardzo wielu miejscach moje poglądy są diametralnie różne od poglądów prezentowanych w książce. Momentami miałam wręcz wrażenie, że kolejne prezentowane w książce opinie stoją w opozycji do prezentowanych na wcześniejszych stronach.

O ile fragmenty dotyczące kwestii wiary były głębokie i wzbogacające, o tyle Zbigniew Czendlik dla mnie nie jest autorytetem w niektórych kwestiach życia społecznego. Jeśli ktoś posiada wrażliwość chrześcijańską o ukierunkowaniu lewicowym czy feministycznym, to może być nieprzyjemnie dotknięty niektórymi generalizacjami.

O ile fragmenty dotyczące kwestii wiary były głębokie i wzbogacające, o tyle Zbigniew Czendlik dla mnie nie jest autorytetem w niektórych kwestiach życia społecznego. Jeśli ktoś posiada wrażliwość chrześcijańską o ukierunkowaniu lewicowym czy feministycznym, to może być nieprzyjemnie dotknięty niektórymi generalizacjami.

Czytane dość dawno, ale pamiętam, że była to dobra zabawa, a jednocześnie spotkanie z mądrym, nietuzinkowym, odważnym Człowiekiem.

Czytane dość dawno, ale pamiętam, że była to dobra zabawa, a jednocześnie spotkanie z mądrym, nietuzinkowym, odważnym Człowiekiem.

Markéta Zahradníková Bóg nie jest automatem do kawy rozmowa z księdzem Zbigniewem Czendlikiem, kiedy czytam jakąś książkę, często zaznaczam sobie interesujące mnie fragmenty, cytaty. Nie zawsze jednak i nie w każdej. Lektura rozmowy z księdzem Czendlikiem zakończyła się jednak sporą ilością użytych znaczników, bo niezwykle mądrych, chociaż w wielu momentach bardzo prostych słów, ksiądz używa. Nie jestem znawczynią doktryny katolickiej, nie jest to z resztą kluczowy temat rozmowy, tym niemniej wiele przeróżnych pytań pada ze strony autorki. O Kościół również, chociaż dyskusja toczy się głównie na tematy bardzo uniwersalne, jak chociażby te dotyczące życia, tradycji, szczęścia, samotności, wspólnoty, oczywiście nie może zabraknąć również rozmów dotyczących posługi kapłańskiej. Nie, nie dotyczą one realiów polskich, aczkolwiek te czasem są także przywoływane, a pracy kapłana w Czechach, bo ksiądz Zbigniew Czendlik po ukończeniu nauki w polskim seminarium i krótkim pobycie na polskiej plebanii, wiele już lat temu trafił do Czech i tam został proboszczem.

"Nie obrażając nikogo, uważam, że jesteśmy po prostu niewdzięcznikami i nie doceniamy tego co mamy. Zamiast się z tego cieszyć, nieustannie nad czymś deliberujemy albo składamy reklamacje. Dlaczego ciągle nam mało? Dlaczego wciąż nam czegoś brakuje? Myślę, że to jeden z największych problemów, które Pan Bóg ma z nami. Dostaliśmy życie i całą ziemię do dyspozycji. Czego chcieć więcej? Reszta należy do nas."

Otwarty, charyzmatyczny, używający raczej prostych środków przekazu, otwarcie przyznaje, że nie jest ani idealny, ani też nie zna się na wszystkim. Jego szczerość miesza się w wypowiedziach z humorem, chociaż prowadzi w telewizji swój talk-show, nadal jest skromny, słucha głosu swoich parafian. Brat łata, swój ziomek. Bez zadęcia, przynudzania, a także bez pouczania pokazuje, jakie wartości są w życiu najważniejsze.

Markéta Zahradníková Bóg nie jest automatem do kawy rozmowa z księdzem Zbigniewem Czendlikiem, kiedy czytam jakąś książkę, często zaznaczam sobie interesujące mnie fragmenty, cytaty. Nie zawsze jednak i nie w każdej. Lektura rozmowy z księdzem Czendlikiem zakończyła się jednak sporą ilością użytych znaczników, bo niezwykle mądrych, chociaż w wielu momentach bardzo prostych...

Wywiad bardzo ciekawy i przede wszystkim wciągający. Warty przeczytania, by poznać księdza Czendlika. Czasem miałam wrażenie, że temat niewyczerpany, a dziennikarka przechodzi już do kolejnego tematu. Jednak dużo było takich momentów, że bardzo cieszyły mnie obszerne wypowiedzi księdza. Polecam!

Wywiad bardzo ciekawy i przede wszystkim wciągający. Warty przeczytania, by poznać księdza Czendlika. Czasem miałam wrażenie, że temat niewyczerpany, a dziennikarka przechodzi już do kolejnego tematu. Jednak dużo było takich momentów, że bardzo cieszyły mnie obszerne wypowiedzi księdza. Polecam!