Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Pypcie na języku

Okładka książki Pypcie na języku autorstwa Michał Rusinek
Okładka książki Pypcie na języku autorstwa Michał Rusinek
Michał Rusinek
7,4 / 10
Wydawnictwo: Agora językoznawstwo, nauka o literaturze
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
językoznawstwo, nauka o literaturze
Format:
papier
Data wydania:
2017-05-17
Data 1. wyd. pol.:
2017-05-17
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
9788326825521
Powiedzmy to sobie od razu, żeby nie było niedomówień i bolesnych rozczarowań: książka ta nie jest monografią dermatologicznych wykwitów, lecz zbiorem felietonów poświęconych pewnym zjawiskom językowym.

O istnieniu języka - tego anatomicznego, jak i tego służącego do komunikacji - przypominamy sobie dopiero wtedy, gdy wyczujemy na jego powierzchni jakiś pypeć, coś, co nas uwiera, boli, drażni, przeszkadza, albo po prostu śmieszy. Te uczucia, jak widać dość mieszane, mają wspólny mianownik: świadomość języka. Świadomość, że świat składa się nie tylko z rzeczy, ale i ze słów, które nie są owym rzeczom podporządkowane, jako ich znaki, ale są równouprawnionym materiałem budulcowym.

Dzięki tak rozumianej świadomości świat jest o wiele bogatszy, a przyglądanie się temu, co dzieje się między jego słownymi i niesłownymi elementami może dostarczyć nam wiele radości. Również radości poznawczej, bo głęboko wierzę, że ona istnieje.

„Pypcie na języku” to zbiór uroczych, napisanych z wielką kulturą, anegdot wziętych z życia autora, dla których punktem wyjścia (i dojścia) jest niefortunnie użyte słowo („Awaria toalety. Prosimy załatwiać się na własną rękę”) czy jakaś zagadka językowa („Zakaz dobijania dziobem”, „100 gramów drakuli”). Te opowieści, właściwie błahe, lecz nakreślone z prawdziwym mistrzostwem, są obrazkami naszej codzienności wplecionej w język i naszego języka wplecionego w codzienność – uzmysłowiają nam, że język jest czymś bardzo osobistym, a użyty w sposób nietypowy pozwala dostrzec zadziwiające wymiary rzeczywistości („Organizujemy sylwestry. Dowolne terminy”).
Średnia ocen
7,4 / 10
223 opinii 1595 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Pypcie na języku w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Pypcie na języku

Zuell_Zuell
Zuell_Zuell
713 164

Oceny książki Pypcie na języku

Średnia ocen
7,4 / 10
1595 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
75 ocen
9
171 ocen
8
534 ocen
7
488 ocen
6
231 ocen
5
60 ocen
4
19 ocen
3
7 ocen
2
4 ocen
1
6 ocen

Opinie i dyskusje o książce Pypcie na języku

avatar
175
197
HannaLukrecja
22.03.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Felietony o tematyce językowej i nie tylko. Czytało mi się naprawdę smacznie.
I dodatkowy plus - książka pięknie wydana.

Felietony o tematyce językowej i nie tylko. Czytało mi się naprawdę smacznie.
I dodatkowy plus - książka pięknie wydana.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1600
800
BitnikowaSowa
09.01.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Zaskakująco zabawna, a przy tym ciekawa i pouczająca (czegoż chcieć więcej). Nie sądziłam, że Rusinek obdarzony jest tak wspaniałym poczuciem humoru.

Zaskakująco zabawna, a przy tym ciekawa i pouczająca (czegoż chcieć więcej). Nie sądziłam, że Rusinek obdarzony jest tak wspaniałym poczuciem humoru.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
385
303
Betty
14.12.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Ach, cóż to była za frajda! Fenomenalna pozycja, na pewno nie dla każdego, ale dawno się tak dobrze nie bawiłam. Szkoda, że jest tak krótka. Autor pięknie mówi o języku, humorystycznie i z polotem.
Mam ochotę na więcej!

Ach, cóż to była za frajda! Fenomenalna pozycja, na pewno nie dla każdego, ale dawno się tak dobrze nie bawiłam. Szkoda, że jest tak krótka. Autor pięknie mówi o języku, humorystycznie i z polotem.
Mam ochotę na więcej!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

2789 użytkowników ma tytuł Pypcie na języku na półkach głównych
  • 1 989
  • 764
  • 36
602 użytkowników ma tytuł Pypcie na języku na półkach dodatkowych
  • 301
  • 73
  • 57
  • 49
  • 45
  • 40
  • 37

Tagi i tematy do książki Pypcie na języku

język polszczyzna poprawność językowa eseje anegdoty

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Trampki Vincenta, czyli jak się nie nudzić w muzeum Michał Rusinek, Monika Szomko
Ocena 8,8
Trampki Vincenta, czyli jak się nie nudzić w muzeum Michał Rusinek, Monika Szomko
Okładka książki Wierszyki świąteczne Joanna Rusinek, Michał Rusinek
Ocena 9,2
Wierszyki świąteczne Joanna Rusinek, Michał Rusinek
Okładka książki Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci Joanna Rusinek, Michał Rusinek
Ocena 7,7
Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci Joanna Rusinek, Michał Rusinek
więcej
Michał Rusinek
Michał Rusinek
Polski literaturoznawca, tłumacz, pisarz. Doktor habilitowany nauk humanistycznych. Były sekretarz Wisławy Szymborskiej. W latach 1991–1996 studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 2002 roku uzyskał stopień doktora na podstawie pracy Między klasyczną retoryką a ponowoczesną retorycznością, a w roku 2013 habilitował się na podstawie książki Retoryka obrazu. Przyczynek do percepcyjnej teorii figury. Specjalizuje się w teorii literatury. Jest adiunktem w Katedrze Teorii Literatury na Wydziale Polonistyki UJ. Został sekretarzem Szymborskiej dzięki pośrednictwu jej znajomej, Teresy Walas, która była promotorką pracy magisterskiej Rusinka i poleciła go Szymborskiej. Sekretarzem został wkrótce po otrzymaniu przez poetkę Nagrody Nobla i był nim do jej śmierci. Jest bratem ilustratorki Joanny Rusinek, z którą współtworzy książki dla dzieci „Zaklęcie na W”, „Mały Chopin” i „Kefir w Kairze”.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Pypcie na języku przeczytali również

Bóg nie jest automatem do kawy. Rozmowa z księdzem Zbigniewem Czendlikiem Markéta Zahradníková
Bóg nie jest automatem do kawy. Rozmowa z księdzem Zbigniewem Czendlikiem
Markéta Zahradníková
Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika. Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”. Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję. Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi),czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]"). Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.
Ispirazione - awatar Ispirazione
ocenił na69 miesięcy temu
Ludzie z Placu Słońca Aleksandra Lipczak
Ludzie z Placu Słońca
Aleksandra Lipczak
Autorka ma specyficzny styl. Pisze krótkie fragmenty zawierające jej spostrzeżenia, przytacza wypowiedzi swoich rozmówców, wyjaśnia terminy i pewne zjawiska, czerpie informacje z gazet, opisuje życie poszczególnych osób. Skupiając się na szczegółach buduje wokół nich historię, która kreśli obraz szerszego zjawiska, wydarzenia. Taki styl tworzy porwaną opowieść, która wraz z czytaniem nabiera sensu i znaczeń. Aleksandra Lipczak w swoich reportażach ukazuje rożne oblicza Hiszpanii. Czytamy o boomie budowlanym, dyktaturze Franco, transformacji obyczajowej, o pierwszym filmie Pedro Almodóvara, kryzysie gospodarczym, sile wspólnoty. „Ludzie z Placu Słońca” burzą wyobrażenie o spokojnej, gorącej Hiszpanii a jednocześnie uzupełniają istotną wiedzę na jej temat.
Lacrimosa - awatar Lacrimosa
oceniła na610 miesięcy temu
Krystyno, nie denerwuj matki Michalina Grzesiak
Krystyno, nie denerwuj matki
Michalina Grzesiak
Moja opinia nie bedzie sie opierać na tym ze znam autorkę bo byłyśmy znajomymi ze szkoły. Owszem tak chodziłyśmy do jednej szkoły, znam Michalinę, obserwuje hej bloga etc . Uważam ze ksiazka jest świetna. Napisana w sposob normalny , ludzki . Bez owijania w bawełnę. Ksiazka odzwierciedla dokładnie charakter i życie autorki. Pokazuje ja w sposob dokładnie taki jaka jest .
Zan - awatar Zan
ocenił na104 miesiące temu
Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie Katarzyna Tubylewicz
Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie
Katarzyna Tubylewicz
Po blisko dziesięciu latach od wydania ta reportażowo-analityczna książka pod pewnymi względami niewiele się zestarzała. A problemy integracji migrantów czy nierespektowania praw kobiet, wtedy w Szwecji, dotykają teraz także inne kraje w całej Europie, choć są chyba bardziej wielowymiarowe niż to ujmują Tubylewicz i jej rozmówcy. Otwartość Szwecji na różnorodność, podkreślana przez Tubylewicz 10 lat temu, zrobiła obecnie dramatyczny odwrót. Czytelnik może sobie snuć własne rozważania o głębszych wymiarach kultury dochodzących do głosu w momentach kryzysu. Przygnębiająco aktualne są ciągle niezmienne różnice pomiędzy Szwecją a Polską w zakresie braku praw osób LGBT i reakcji kościołów narodowych na zmiany kulturowe. Przy ograniczeniach wynikających ze starzenia się formatu reportaż-wywiad książka nadal jest niezłym obrazem Szwecji i miejsca w niej Innych. Czyta się dobrze dzięki potoczystej polszczyźnie.
LucynaAP - awatar LucynaAP
ocenił na63 miesiące temu
1000 słów Jerzy Bralczyk
1000 słów
Jerzy Bralczyk
Bardzo dobra książka. Duża część opisanych słów to świadectwo erudycji autora. Można się bardzo wielu interesujących rzeczy dowiedzieć. I można też żonę polonistkę zaskoczyć. Niebagatelnym też plusem jest to, że czytając słyszałem głos Profesora. Niestety to, że to coś ala słownik sprawia, że ciężko się czyta. Świetnie się sprawdza jako lektura na kilkanaście minut dziennie. Dłuższe sesje były nużące. Nierówne też były rozdziały, nie wszystkie do mnie trafiały. I niektóre słowa już znałem z innych książek typu "W drogę!!!". Książka godna polecenia, ale raczej jako zbiór ciekawostek, a nie koherentne dzieło do czytania w całości.
Spytko - awatar Spytko
ocenił na79 miesięcy temu
Pędzę jak dziki tapir. Bartoszewski w 93 odsłonach Marek Zając
Pędzę jak dziki tapir. Bartoszewski w 93 odsłonach
Marek Zając
Audiobook " Warto być przyzwoitym." - Władysław Bartoszewski Wspomnienia o zwyczajnym niezwyczajnym człowieku. 123 historyjki, humoreski, dykteryjki- czasem smutne, czasem żartobliwe, ale zawsze z konkluzją i morałem. Świetne na przypomnienie sobie jakim człowiekiem był Pan Władysław Bartoszewski.
ewkaewka - awatar ewkaewka
oceniła na75 miesięcy temu
Jak przejąć kontrolę nad światem nie wychodząc z domu Dorota Masłowska
Jak przejąć kontrolę nad światem nie wychodząc z domu
Dorota Masłowska
Jak to cykl felietonów, których wspólnym mianownikiem jest miejsce publikacji, teksty są lepsze lub gorsze. Język Masłowskiej, który tak świetnie się czyta jako narzędzie zaangażowane w opis choroby polskiej, użyty do przedstawienia przygód autorki natychmiast demaskuje opowieść jako mało wiarygodną, zbyt upozowaną. Poza tym Masłowska opisuje popkulturę, tymczasem niektórzy naprawdę nie używają telewizora, albo posiadając go nie śledzą programów typu "Azja Express" (raz czy dwa, czyli pewnie trzy i więcej, musiałam się posiłkować gugielem, żeby zidentyfikować ludzi i miejsca). Kupię album "Latem w mieście", mówię sobie. Felietony "PUA", "Lata dwutysięczne" i "Warszawa" też spoko, o Beksińskich przeczytałam i miałam podobnie jak autorka. Pół na pół, znaczy.
mysz - awatar mysz
ocenił na64 miesiące temu
Mikrotyki Paweł Sołtys
Mikrotyki
Paweł Sołtys
A jednak. Wyszło jak zwykle, ale na swoje szczęście wiele razy zdążyłam powtórzyć, że jestem bardzo konsekwentna w niekonsekwencji. Jeszcze nie tak dawno temu wspomniałam, że miałam podejście do przeczytania Mikrotyków, ale "coś nie pykło", nie skończyłam. Miałam więcej do nich wracać, no i wróciłam. I? Tym razem przyjęłam inną strategię, bo też zdążyłam troszeczkę poznać styl autora po przeczytaniu "Monoloka". Wytłumaczyłam sobie, że należy nie spieszyć się, czytać wolniej i robić przerwy. Ja zaś mam skłonność do tego, żeby się przyssać do tekstu i nie odpuszczać do samego końca, a w tym przypadku to błąd. Opowiadania, czyli krótkie formy, do których mam pociąg. Pojechałam od jednej stacji do drugiej. Od punktu A, do punktu Z zatrzymując się po drodze na mniejszych stacyjka. Fajna to była podróż, ale być może na coś takiego miałam chęć. Czasem zdarza się taki dzień, gdy dobrze się czyta tekst, który ma wzbudzać jakieś nastroje i odciągać od rzeczywistości. Jak zwykle to bywa w takim zestawie, jedne są lepsze, a parę słabszych. Zostawiają miłe wrażenie, a ja tak zwykle zapamiętuje książki- emocjami, jakie wzbudzają j pozostawiają po sobie przeczytane teksty. Ładne literacko, ciekawe, ludzkie o ludziach, bardzo osobiste, trochę intymne. Dobry przerywnik dla kogoś, kto jak mieszka na Grochowie.
xymenka - awatar xymenka
oceniła na817 dni temu
Szkoła filmowa. Rozmowy Kinga Burzyńska
Szkoła filmowa. Rozmowy
Kinga Burzyńska
Sięgnęłam po tę książkę po raz drugi po kilku latach, co samo w sobie świadczy o tym, że warto do niej wracać. Przy pierwszej lekturze skupiałam się na innych aspektach i bliżsi byli mi inni rozmówcy. Teraz, czytając ją ponownie, zwróciłam uwagę na zupełnie inne rzeczy i zobaczyłam, jak wiele wymiarów mają ludzie, którzy decydują się związać swoje życie z filmem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo każdy z bohaterów się rozwija – mimo że ich drogi bywają podobne, do pewnych rzeczy dochodzą w zupełnie inny sposób, by ostatecznie osiągnąć rezultaty odpowiadające ich potrzebom. To niby ta sama perspektywa, a jednak zupełnie inne postrzeganie. Ta lektura przypomniała mi, za co tak bardzo kocham książki – jedna książka może mieć te same ramy, ale to czytelnicy nadają jej różne perspektywy i dodają jej wartości.
Matimajczyta - awatar Matimajczyta
oceniła na69 miesięcy temu
Lata powyżej zera Anna Cieplak
Lata powyżej zera
Anna Cieplak
Choć opisywane tu “pokoleniowe doświadczenia” nie są doświadczeniami mojego pokolenia (nigdy nie przeszedłem porzucenia Ich Troje na rzecz Paktofoniki, bo żadnego z tych zespołów nigdy nie słuchałem, a moje porzucenie dotyczyło polskiego rocka lat 80 i 90-tych oraz grunge’u na rzecz jazzu),ale samą ideę “pokoleniowości” rozumiem doskonale: nie tak dawno przypomnieli mi o niej Jakub Nowak i Tomasz Różycki. Lubię natomiast samo pisarstwo Anny Cieplak - zacząłem je już kiedyś poznawać i jakoś przypadło mi do gustu już od pierwszego spotkania. No i jednak pamiętam pokoleniowe doświadczenie z typu “wszyscy wróżbici zapowiadali koniec świata w 2000 roku” - tak było, potwierdzam. Nie ma tu szalonej akcji, nie ma zmierzania do kulminującego oczyszczenia; jest jakiś rodzaj zawieszenia, opowiedzenia, bycia po prostu… Nie brak tu humoru i celnych zjadliwych młodzieńczych obserwacji - dobrze pani Cieplak zapamiętała pewnie siebie licealną. Szczere, prawdziwe i udane. Może się podobać.
MarWinc - awatar MarWinc
ocenił na78 miesięcy temu
Tam Natasza Goerke
Tam
Natasza Goerke
Książka która z chęcią sam bym napisać, a do której nigdy nie będę miec takiego doświadczenia jak autorka mieszkająca w Nepalu. Zbiór reportaży poświęcony Nepalowi i Nepalczykom. Tajemniczy świat oglądany oczami przybysza z zewnątrz. Trochę historii trochę miejskich legendą, a wszystko przedstawione w bardzo przystępny sposób, czytając tę książkę cieszyłem się że juz niedługo sam znajdę sie po raz kolejny w Nepalu.
Kamil Zinczuk - awatar Kamil Zinczuk
ocenił na71 miesiąc temu
Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu Marcin Wójcik
Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu
Marcin Wójcik
Marcin Wójcik w reportażu rozmawia z księżmi i osobami z ich otoczenia, ukazując, że miłość i pożądanie nie omijają duchownych. Jedni radzą sobie z celibatem, inni nie — wchodzą w związki, mają dzieci, a Kościół często przymyka na to oko, co obnaża jego hipokryzję, zwłaszcza wobec głoszonych zasad. Książka porusza też temat relacji homoseksualnych wśród księży oraz zjawisko tzw. sakrofilek. Jednocześnie przypomina, że nie wszyscy duchowni są tacy sami — są też ci, którzy uczciwie żyją zgodnie ze swoimi przekonaniami. Mimo ciekawego tematu rozczarowuje wydanie (zbyt duża czcionka). To jednak reportaż, który pokazuje, że ksiądz jest przede wszystkim człowiekiem — zmagającym się z emocjami i słabościami.
Pati czytoryjka - awatar Pati czytoryjka
oceniła na61 miesiąc temu
Umami Laia Jufresa
Umami
Laia Jufresa
W przeciwieństwie do sporej liczby użytkowników na tym portalu, „Umami” znalazło się u mnie dzięki pożyczeniu od przyjaciółki. I może właśnie ten proces spowodował, że nie miałem większych oczekiwań co do tej książki, dzięki czemu nie zawiodłem się w żaden sposób. Jednak ciężko mi opisać jakie odczucia mam co do tej pozycji, z tego względu, że ogólne określenia typu ciekawa lub nudna byłaby nadużyciem. Mogę z pewnością natomiast stwierdzić, że „Umami” traktuje o nietuzinkowych ludziach i ich perypetiach względem żałoby i życia w tych ponurych okolicznościach. Podchodząc do jej czytania nie powinniśmy nastawiać się na żadne zwroty akcji czy trzymające w napięciu wątki. Przygotować się raczej należy na bardzo życiowe doświadczenie, bo opowiedziane zostają nam historie zarówno ciekawe, jak i te mniej interesujące (tworzące bardzo neutralną całość) oraz szczegóły, na które czasem, totalnie losowo, zwraca się uwagę w codzienności, a które nie mają głębszego sensu. Dlatego rzeczywiście można stwierdzić, że powieść jest o niczym, natomiast według mnie nie jest to jej wada. Od strony technicznej książkę czyta się lekko i szybko, choć trzeba przyznać, że autorka przekombinowała z pomieszaniem chronologii wydarzeń, narratorów i postaci. Musiałem się parę razy wracać o kilka rozdziałów, myśląc, że pominąłem coś ważnego, gdy okazywało się, że o danym fakcie (istotnym z punktu widzenia czytelnika chcącego się wciągnąć w historię) nie wspomniano dotychczas, i fakt ten jest ujawniany np. pod koniec książki.
Khamelion - awatar Khamelion
ocenił na63 lata temu
Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island Karolina Sulej
Wszyscy jesteśmy dziwni. Opowieści z Coney Island
Karolina Sulej
Rewelacyjna xiążka z gatunku "xiążek do podróży". Znakomita do długiego lotu samolotem albo kilkugodzinnej podróży pociągiem. Krótka, żywo napisana i zawierająca wiele ciekawych informacji o Coney Island i szeroko rozumianej rozrywce popularnej. W sam raz aby zagospodarować czas, ale nie po to by doznać duchowego oświecenia. To właśnie po taką xiążkę lepiej sięgnąć niż po bzdety Pilipiuka albo wypociny Małeckiego.
The_Core - awatar The_Core
ocenił na81 rok temu
Rzeczy, których nie wyrzuciłem Marcin Wicha
Rzeczy, których nie wyrzuciłem
Marcin Wicha
Tak ten świat jest poukładany, że przychodzą takie chwile, w których to musimy pożegnać i opłakać bliskich. Nieuchronne to i pewne. Przeżycie to specyficzne zmuszające do poukładania świata na nowo. I to dosłownie i w przenośni, bo oprócz tej mentalnej pracy jaka nas czeka po stracie bliskiej osoby mamy do "zaopiekowania" również gromadzone przez lata rzeczy. Przedmioty mające znaczenie, jak i te kompletnie znaczenia pozbawione. Książka "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Marcina Wichy to właśnie taka prywatna próba oddania hołdu (albo raczej próba zapamiętania jej taka jaka była z wadami i zaletami) zmarłej matce i pogodzenia się ze wspomnieniami tymi zwykłymi, codziennymi, ale i ważnymi, często też trudnymi. Wicha wspomina swoje dzieciństwo i dorastanie spędzone w rodzinnym domu, matkę - osobę niebanalną, inteligentną i zasadniczą -, a wszystko to w połączeniu z tytułowymi rzeczami, których nie wyrzucił. Przekopując się przez kolejne sterty książek już nikomu niepotrzebnych, przez drobiazgi układa na nowo historię matki, która z pozycji "jest" przeszła na pozycję "była". Jest w tym jakiś gniew i żal, ale i chęć pozostawienia w pamięci tego co dobre pomimo trudnych chwil. I to chyba najważniejsze żeby pozostawić po sobie "dobrą pamięć", a resztą, rzeczami, zajmą się już inni.
GrzegorzIgnacy - awatar GrzegorzIgnacy
ocenił na74 dni temu
Kaprysik. Damskie historie Mariusz Szczygieł
Kaprysik. Damskie historie
Mariusz Szczygieł
“Niech Pan nigdy nie mówi, że na coś jest za wcześnie. Bo szybko się pan zorientuje, że na wszystko jest już za późno...” Najpierw mnie to zdanie rozbawiło, ale zaraz za chwilę troszkę zasmuciło, bo toż przecież sama prawda. Najpierw człowiek czegoś nie robi, bo jeszcze nie wypada (mówię o tym pokoleniu, które jeszcze na takie niuanse zwracało uwagę) a za chwilę już nie wypada i znowu się czegoś nie robi... A tak poważnie, jest to bardzo króciutka książka, która niby ma 208 stron, ale duża większość tych stron to zdjęcia. Tak, dobrze czytacie, sporo w niej zdjęć czarno-białych oczywiście, osób, których dotyczyły opowiadane przez autora historie. Pan Szczygieł przedstawił mi bardzo ciekawe osoby z ich ciekawymi kaprysikami. Najbardziej chyba podobała mi się historia kartki znalezionej przez autora w kawiarni pod stolikiem i próba dotarcia do osób wypisanych na tej dziwnej liście. Reasumując książka cienka, krótka, ale ciekawa, taka na jeden wieczór jako przerywnik po lub przed poważniejszymi czy bardziej obszernymi objętościowo pozycjami. Ciekawe historyjki, ale raczej nie do dłuższego zapamiętania.
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na62 miesiące temu
Po trochu Weronika Gogola
Po trochu
Weronika Gogola
Okładka idealnie opisuje tę książkę. To takie historie rodzinne opowiadane właśnie "po trochu", a pisane z perspektywy dziecka, później nastolatki, ale uwaga - nie jest to książka dla dzieci. Odnosi się wrażenie jakbyśmy czytali pamiętnik. Opisywane czasy są mi bliskie, bo smak papierówek jedzonych prosto z drzewa, zakupy w GS podczas pobytu u dziadka na wsi, kanki pełne mleka, kury latające po podwórku. To też historie rodzinne opowiadane "po trochu". To, co łączy wszystkie rozdziały to śmierć - albo kogoś z rodziny albo bliskich. Są opisy emocji, rytuałów odnośnie śmierci, pogrzebów. Wszystkiego jest tu po trochu. Tytuł jest idealny.
konimall - awatar konimall
ocenił na72 miesiące temu
Pokochawszy. Miłość w języku Jerzy Bralczyk
Pokochawszy. Miłość w języku
Jerzy Bralczyk Karolina Oponowicz Lucyna Kirwil
Profesor Bralczyk rozmawia z żoną o miłości. Omawiane są tutaj różne etapy, formy i aspekty miłości oraz sposobów jej wyrażania - zakochanie i pierwsze wyznanie uczuć, rytuały występujące w związkach, kłótnie, język czułości, rozstanie itp. Poszczególne zagadnienia przedstawiane są zarówno z psychologicznego, jak i językowego punktu widzenia - sporo tu ciekawostek na temat pochodzenia różnych słów i wyrażeń, odniesień do różnych dzieł kultury (literatury, filmu),a także do prywatnych doświadczeń autorów z ich długoletniego małżeństwa.
niedź - awatar niedź
ocenił na78 miesięcy temu
1968. Czasy nadchodzą nowe Ewa Winnicka
1968. Czasy nadchodzą nowe
Ewa Winnicka Cezary Łazarewicz
Książka „1968. Czasy nadchodzą nowe” to pozycja, która podejmuje temat wydarzeń i przemian społeczno-politycznych związanych z rokiem 1968. Książka analizuje zarówno kontekst historyczny, jak i wpływ wydarzeń tamtego okresu na współczesność, rzucając światło na różne aspekty tamtych czasów, od protestów studenckich po zmiany w Europie i na świecie. Bardzo interesująca, chociaż wydaje mi się że nieco chaotyczna, mimo wszystko warto przeczytać, a zwłaszcza młodsze pokolenie, które nie miało okazji żyć w tych latach komuny, wszelakiej cenzury i wielu innych zakazów.
DanielDanielowicz - awatar DanielDanielowicz
ocenił na74 miesiące temu
Niedorajda, czyli co nam radzą poradniki Michał Rusinek
Niedorajda, czyli co nam radzą poradniki
Michał Rusinek
„Pypcie na języku” postawiły poprzeczkę niesamowicie wysoko. Nie zrozumcie mnie źle „Niedorajda” to wciąż lekka, przystępna i przyjemna lektura. Niestety, funkcjonujący na jej stronach humor opiera się na ogólnie znanej konwencji kontrastu, zestawienia ze sobą krytyka o prawidłowej kondycji intelektualnej z treściami kierowanymi do mas, czyli tekstami pisanymi z charakterystycznym dla tego typu publikacji stylem i kunsztem. Uważam, że ten prosty zabieg po jakimś czasie nudzi czytelnika, a refleksje, do których dochodzi autor, są niezbyt odkrywcze.
Artur - awatar Artur
ocenił na610 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Pypcie na języku

Cytaty z książki Pypcie na języku

Więcej

Ciekawe określenia można znaleźć w żołnierskiej kuchni. "Kaszub w trumnie" oznacza konserwę rybną: jest to więc zarazem metonimia i metafora, jak w poezji. "pterodaktyl" to przenośne określenie drobiu, a najczęściej łykowatego kurczaka. Na salceson mawia się metaforycznie "lastriko", na prostokątny serek topiony w sreberku - "telewizorek", natomiast na kaszankę - "polski kawior".

Ciekawe określenia można znaleźć w żołnierskiej kuchni. "Kaszub w trumnie" oznacza konserwę rybną: jest to więc zarazem metonimia i metafora...

Rozwiń
Michał Rusinek Pypcie na języku Zobacz więcej

(...) Żyjemy nie tyle w świecie, ile w świecie naszych przeświadczeń o świecie (...).

(...) Żyjemy nie tyle w świecie, ile w świecie naszych przeświadczeń o świecie (...).

Michał Rusinek Pypcie na języku Zobacz więcej

Dlaczego mam się deklarować po którejś ze stron? Dlaczego mam grać według reguł narzucanych mi przez polityka: narzucanych przecież właśnie po to, żeby pogłębić podziały? Kiedy naszym myśleniem o świecie i o nas samych zaczynają rządzić proste, a nawet prostackie opozycje - to znak, ze ktoś nas zmanipulował, ktoś nam wmówił jakąś swoją wizję świata.

Dlaczego mam się deklarować po którejś ze stron? Dlaczego mam grać według reguł narzucanych mi przez polityka: narzucanych przecież właśnie ...

Rozwiń
Michał Rusinek Pypcie na języku Zobacz więcej
Więcej