Zawód ojca

To zdecydowanie najbardziej poruszająca książka jaką przeczytałam ostatnich lat. Choć nie jestem aż tak wylewna, nie potrafiłam zatrzymać łez. Dosięgneła dna mojego serca i nie potrafię wymazać jej z pamięci. Jest tak piękną historią, że czasem korci mnie by do niej wrócić. Ale jest jednocześnie tak bolesna, że jeszcze nie wróciłam. Nie wiem czy chcę aby kolejny raz rozdarła mi serce. Mimo wszystko polecam, jest przejmująca i porusza najtwardsze struny naszej duszy, wzruszenie gwarantowane. Aha no i to książka z rodzaju tych, które kończymy i nie potrafimy przestać o nich myśleć.

To zdecydowanie najbardziej poruszająca książka jaką przeczytałam ostatnich lat. Choć nie jestem aż tak wylewna, nie potrafiłam zatrzymać łez. Dosięgneła dna mojego serca i nie potrafię wymazać jej z pamięci. Jest tak piękną historią, że czasem korci mnie by do niej wrócić. Ale jest jednocześnie tak bolesna, że jeszcze nie wróciłam. Nie wiem czy chcę aby kolejny raz...

Nie dałam rady doczytać do końca. Męczyłam się przy niej.

Nie dałam rady doczytać do końca. Męczyłam się przy niej.

Mocne i straszne. Wciąga do samego końca i jest bezlitosne.

Mocne i straszne. Wciąga do samego końca i jest bezlitosne.

Świetna powieść. Poruszyła mnie do głębi.

Świetna powieść. Poruszyła mnie do głębi.

Dzieciństwo Émile'a jest naznaczone przemocą i manipulacją. Dorasta w cieniu despotycznego ojca, człowieka pełnego dziwactw i iluzji, oraz biernej matki, sparaliżowanej strachem i niezdolnej do jakiejkolwiek reakcji na brutalną rzeczywistość. Autor ukazuje, jak przemoc domowa może zrujnować życie dziecka, zmuszając je do wejścia w świat kłamstw i iluzji kreowanych przez ojca. Émile, uwikłany w niejasne polityczne intrygi i dziwaczne plany zamachów, przeżywa swoje dzieciństwo w strachu, ale też w swego rodzaju podziwie dla ojca, którego mimo wszystko traktuje jako autorytet.

To nie jest tylko opowieść o przerażającym dzieciństwie; to historia o przetrwaniu, pokazująca, że nawet w najtrudniejszych warunkach, można znaleźć sposób na rozwój i przetrwanie, ale i tak demony z dzieciństwa potrafią ciągnąć się za nami przez całe życie, pozostawiając ciągle świeże rany. Książka pozostanie mi w głowie na długo.

Wiesz, jaki jest ojciec...

Dzieciństwo Émile'a jest naznaczone przemocą i manipulacją. Dorasta w cieniu despotycznego ojca, człowieka pełnego dziwactw i iluzji, oraz biernej matki, sparaliżowanej strachem i niezdolnej do jakiejkolwiek reakcji na brutalną rzeczywistość. Autor ukazuje, jak przemoc domowa może zrujnować życie dziecka, zmuszając je do wejścia w świat kłamstw i iluzji kreowanych przez...

Mam ambiwalentny stosunek do tej powieści. Nie można jej wszakże odmówić jakości, temat jaki porusza jest społecznie istotny, przede wszystkim w ujęciu historycznym, ale i dziś w wielu dysfunkcyjnych rodzinach na pewno występuje. Książka wzbudza emocje, potrafi solidnie wkurzyć, zmusza do refleksji. Ma taki vibe współczesnej francuskiej prozy przesiąkniętej nihilizmem, albo polskich nowych, dobrych i nagradzanych filmów z kategorii "dramat". Jako, że w lwiej części rozgrywa się w latach 60' ubiegłego wieku we Francji, a i wiek narratora i tym samym głównego bohatera się zgadza, była dla mnie takim odbiciem lustrzanym przygód Mikołajka, tylko z tej ciemnej strony lustra. Dlaczego zatem tylko 6/10? Ponieważ mimo, iż czyta się ją szybko, to męczy psychicznie, jest gęsta, nie dała mi osobiście satysfakcji, nie przepadam po prostu za takimi powieściami. Uważam natomiast, że jeśli komuś temat jest bliski, z całą pewnością doceni "Zawód ojca", gdyż to kawał dobrej prozy, okraszony dodatkowym smaczkiem wątków autobiograficznych autora.

Mam ambiwalentny stosunek do tej powieści. Nie można jej wszakże odmówić jakości, temat jaki porusza jest społecznie istotny, przede wszystkim w ujęciu historycznym, ale i dziś w wielu dysfunkcyjnych rodzinach na pewno występuje. Książka wzbudza emocje, potrafi solidnie wkurzyć, zmusza do refleksji. Ma taki vibe współczesnej francuskiej prozy przesiąkniętej nihilizmem, albo...

Powieść "Zawód ojca" to pełna emocji historia rodziny, naznaczona przemocą, szaleństwem i strachem, historia dzieciństwa, którego nie powinno doświadczyć żadne dziecko.
Akcja książki rozgrywa się we Francji w początku lat 60-tych ubiegłego wieku oraz w pierwszych latach drugiej dekady XXI. Jej bohaterem jest Emile, którego poznajemy, gdy ma 12 lat. Chłopiec, mimo brutalnego traktowania przez ojca, kocha go, na swój sposób podziwia, pragnie jego uwagi i zainteresowania, dlatego godzi się z wybuchami agresji, które zdarzają się ojcu coraz częściej. Jak można bowiem nie szanować i nie podziwiać tajnego agenta, doradcy de Gaulle'a, wybitnego tenora i przyjaciela Edith Piaf; takiemu człowiekowi, a zwłaszcza ojcu trzeba wiele wybaczyć. Chłopiec chce być tak dzielny i odważny jak ojciec, dlatego dzielnie znosi liczne razy, zamykanie na noc w szafie, bez jedzenie i picia, czy nocne ćwiczenia gimnastyczne, bo wierzy, że tylko tak może zasłużyć na jego miłość. Z pokorą i zaciśniętymi zębami znosi wszystką przemoc, licząc na słowo pochwały, jeden pozytywny gest kochanego człowieka.
Chłopiec nie ma praktycznie przyjaciół, poza kolegami w szkole, nikt nie przychodzi do jego domu, nikogo nie wolno mu przyprowadzać. Ze swoją codziennością musi mierzyć się sam. Matka nigdy nie stanęła w jego obronie; kobieta jest całkowicie podporządkowana mężowi, nauczona ślepego posłuszeństwa. Zachowanie męża komentuje zawsze tylko jednym zdaniem: "Przecież znasz ojca".

Z biegiem lat Emile zaczyna z dystansem postrzegać swoją rodzinę, dostrzegać patologię, chłód i obojętność, które kładą się cieniem na jego dorosłe życie. Nie chce tak żyć, dlatego szukając szansy na normalność odcina się od rodziców, utrzymując z nimi sporadyczny kontakt. Wciąż jednak usiłuje znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego jego dzieciństwo tak wyglądało, dlaczego było w nim tyle przemocy, agresji, poniżania.

Trudna i przejmująca książka, kolejna z tych, które poruszają tematykę przemocy wobec dziecka, przyzwolenia na nią, zamykania tych problemów w czterech ścianach mieszkania.

Powieść "Zawód ojca" to pełna emocji historia rodziny, naznaczona przemocą, szaleństwem i strachem, historia dzieciństwa, którego nie powinno doświadczyć żadne dziecko.
Akcja książki rozgrywa się we Francji w początku lat 60-tych ubiegłego wieku oraz w pierwszych latach drugiej dekady XXI. Jej bohaterem jest Emile, którego poznajemy, gdy ma 12 lat. Chłopiec, mimo brutalnego...

"Zawód ojca" to bardzo mocna ksiązka o przemocy domowej. O tej, której z zewnątrz nie widać. O tej, o której trzeba udawać, że nie istnieje. O tej, która uczy oszukiwania samego siebie. I przede wszystkim o tej, z której najtrudniej się wyrwać, bo dotyczy najbliższych i uczy jak udawać, że jesteśmy dobrą, fajną rodziną. Ile spośród nas doświadczało lub doświadcza takiej przemocy? Jestem przekonana, że więcej niż mogłoby się wydawać. I czy wynika coś z lektury tej książki? Pewnie to, że autor spisał drobiazgowo studium przypadku i możemy sobie poczytać, jak inni mają źle. A może to, że ktoś spróbuje coś zrobić z sytuacją we własnym domu. Tak czy inaczej ta proza jest soczysta, pełna bólu i strachu, a także poczucia niemocy i zagubienia. Dla kogo? Dla masochistów emocjonalnych.

"Zawód ojca" to bardzo mocna ksiązka o przemocy domowej. O tej, której z zewnątrz nie widać. O tej, o której trzeba udawać, że nie istnieje. O tej, która uczy oszukiwania samego siebie. I przede wszystkim o tej, z której najtrudniej się wyrwać, bo dotyczy najbliższych i uczy jak udawać, że jesteśmy dobrą, fajną rodziną. Ile spośród nas doświadczało lub doświadcza takiej...

Powiedzieć, że ta książka mnie poruszyła to nic nie powiedzieć. Ona wywołała we mnie wściekłość, oburzenie i ogromny smutek, bo uświadomiłam sobie, że wiele dzieci codziennie doświadcza w swoim życiu przemocy fizycznej i psychicznej. Dom, miejsce, które powinno być oazą bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości, staje się więzieniem o zaostrzonym rygorze, gdzie każdy sprzeciw, nieposłuszeństwo czy łamanie wyznaczonych zasad jest karane.

"Zawód ojca" to historia rodziny, naznaczona przemocą, szaleństwem i strachem.
Jej bohaterem jest dwunastoletni chłopak, który wpatrzony jest w swojego ojca. Podziwia go, pragnie jego uwagi i zainteresowania i zdaje się przechodzić do porządku dziennego nad wybuchami agresji, które zdarzają się coraz częściej. Przecież tajnemu agentowi, doradcy de Gaulle'a, wybitnemu tenorowi i przyjacielowi Edith Piaf wybacza się więcej. Émile kocha ojca. Chce być tak dzielny i odważny jak on. Aby mu go nie rozczarować z podniesioną głową znosi liczne razy, zamykanie w szafie na noc bez jedzenie i picia czy sesje gimnastyki w środku nocy. Jest przekonany, że na jego miłość musi sobie zasłużyć. Z zaciśniętymi zębami znosi więc razy, czekając na jedną pochwałę, jeden pozytywny gest człowieka, którego kocha.
W matce nie wsparcia. Jest ona zupełnie poddana mężowi, bezwolna i nauczona posłuszeństwa. Nie reaguje na akty przemocy a zachowanie swojego męża komentuje zawsze zdaniem: "Przecież znasz ojca".
Dorastając chłopiec zaczyna z dystansem patrzeć na swoją rodzinę. Dostrzega patologię i chłód, które kładą się cieniem na jego dorosłe życie. Aby dać sobie szansę na normalność praktycznie odcina się od rodziców, utrzymując z nimi sporadyczny kontakt. Nie może jednak przestać szukać odpowiedzi dlaczego jego dzieciństwo tak wyglądało i czy mimo tych doświadczeń on sam jest w stanie stworzyć spokojny i pełen miłości dom dla własnego syna.

Sorj Chalandon napisał książkę, która porusza serca i umysły. Historia opowiedziana z perspektywy dziecka pokazuje jak trudno wyrwać się z kręgu przemocy i jak łatwo ją racjonalizować: bije, bo kocha, krzyczy, bo chce wychować mnie na porządnego człowieka... i tak codziennie. To lektura ku przestrodze, która też daję nadzieję, że można wyrwać się z tego koszmaru i nie powtarzać schematów znanych z dzieciństwa w dorosłym życiu. Polecam tę książkę Waszej uwadze choć to lektura niezwykle przytłaczająca.

Powiedzieć, że ta książka mnie poruszyła to nic nie powiedzieć. Ona wywołała we mnie wściekłość, oburzenie i ogromny smutek, bo uświadomiłam sobie, że wiele dzieci codziennie doświadcza w swoim życiu przemocy fizycznej i psychicznej. Dom, miejsce, które powinno być oazą bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości, staje się więzieniem o zaostrzonym rygorze, gdzie każdy sprzeciw,...

Dla dziecka rodzic powinien być wsparciem i miłością w każdym momencie jego życia. Jeżeli ta relacja zostaje w jakiś sposób zaburzona, dzieją się rzeczy różne, które mają przeogromny wpływ na rozwój młodego człowieka.

Tutaj mamy wyidealizowany przez syna obraz ojca, przynajmniej do pewnego momentu, widzimy podziw dla rodzica- tajnego agenta, spadochroniarza, pastora i śpiewaka w jednym, którego chory chłopiec stawia na piedestale i stara się na każdym kroku zadowolić. W pewnym momencie biorąc czynny udział w obłędzie ojca, sam staje się oprawcą, nie zdając sobie sprawy, jaką krzywdę wyrządza niewinnej osobie.

Matka zobojętniała na wszystko aktorka drugiego planu, niestety też nie pozostaje bez winy, bo jej obowiązkiem jest chronić dziecko, nawet przed ojcem jeśli zajdzie taka konieczność, ta nie robi nic, aby wyjść z tego chorego układu.

A wszystko to opowiedziane w zwięzły, logiczny i bardzo oszczędny sposób przez chłopca, który próbuje tylko dociec, jaki jest zawód jego ojca.

Kolejny przykład domowej przemocy, w której ofiarą jest niczego nieświadome dziecko.

Wstrząsająca lektura.

Polecam

Dla dziecka rodzic powinien być wsparciem i miłością w każdym momencie jego życia. Jeżeli ta relacja zostaje w jakiś sposób zaburzona, dzieją się rzeczy różne, które mają przeogromny wpływ na rozwój młodego człowieka.

Tutaj mamy wyidealizowany przez syna obraz ojca, przynajmniej do pewnego momentu, widzimy podziw dla rodzica- tajnego agenta, spadochroniarza, pastora i...