Dżuma

Jak na lekturę przystało książka jest monotonna i momentami ciężko w nią wejść i złapać rytm czytania.

Natomiast jest to wartościowa pozycja. Mając doświadczenie z niedawną pandemia którą dotknęła świat w XXI wieku, widać pewne analogie i mechanizmy które po upływie 80 lat pozostają niezmienne.

Obcowanie ze śmiercią i tragizmem powszednieje gdy nas otacza i wchodzi nam w krew. Na początku śmierć szczura robi wrażenie, aby za 100 stron lektury nie zwracać większej uwagi na tramwaj wypchany trupami.

Poruszająca pozycja, warta doświadczenia.

Jak na lekturę przystało książka jest monotonna i momentami ciężko w nią wejść i złapać rytm czytania.

Natomiast jest to wartościowa pozycja. Mając doświadczenie z niedawną pandemia którą dotknęła świat w XXI wieku, widać pewne analogie i mechanizmy które po upływie 80 lat pozostają niezmienne.

Obcowanie ze śmiercią i tragizmem powszednieje gdy nas otacza i wchodzi nam...

Całkiem nudna, niby skupiona na relacjach i generalnie ludziach, a mimo to postacie prostolinijne. Książka dobrze napisana i szacunek do Alberta Camus

Całkiem nudna, niby skupiona na relacjach i generalnie ludziach, a mimo to postacie prostolinijne. Książka dobrze napisana i szacunek do Alberta Camus

Z jednej strony wszystko powinno się zgadzać. Mamy postacie które wchodzą w bezpośrednie relacje, konkretne miejsce rozgrywania się akcji, różne motywy i portrety psychologiczne bohaterów. Mimo wszystko ciężko było mi się wczuć w klimat miasta Oran, nie potrafiłem zaangażować się w rozterki bohaterów, jakby byli słabo "wyprofilowani". Sposób napisania powieści był w moim odczuciu nieco chaotyczny - nagły koniec dialogu i przejście do nowego dnia, nowego miejsca dosłownie linijka po linijce. Zwyczajnie nie zadziałało na wyobraźnię i nie zostawiło z takimi przemyśleniami jak inne dzieła spod pióra podobnych twórców.

Z jednej strony wszystko powinno się zgadzać. Mamy postacie które wchodzą w bezpośrednie relacje, konkretne miejsce rozgrywania się akcji, różne motywy i portrety psychologiczne bohaterów. Mimo wszystko ciężko było mi się wczuć w klimat miasta Oran, nie potrafiłem zaangażować się w rozterki bohaterów, jakby byli słabo "wyprofilowani". Sposób napisania powieści był w moim...

Nie wiem za bardzo, co mógłbym napisać. Z jednej strony wielowymiarowa pozycja poruszająca w sposób oczywisty zarazę, ale w sposób mniej oczywisty wydarzenia z lat 40. XX wieku. Z drugiej strony momentami nudnawa, a autor przedstawia niektórych bohaterów prostolinijnie, niezbyt rozbudowując postacie.

Nie wiem za bardzo, co mógłbym napisać. Z jednej strony wielowymiarowa pozycja poruszająca w sposób oczywisty zarazę, ale w sposób mniej oczywisty wydarzenia z lat 40. XX wieku. Z drugiej strony momentami nudnawa, a autor przedstawia niektórych bohaterów prostolinijnie, niezbyt rozbudowując postacie.

nauczycielka gada mi coś o drugiej warstwie, czy katastrofizmie
ale ciekawszy jest opis miasta i różnorodne postawy i przemiany osób uwikłanych w wybuchu pandemii. Po przeżyciu pandemii tymbardziej doceniam ten właśnie aspekt i jego szczegółowość

nauczycielka gada mi coś o drugiej warstwie, czy katastrofizmie
ale ciekawszy jest opis miasta i różnorodne postawy i przemiany osób uwikłanych w wybuchu pandemii. Po przeżyciu pandemii tymbardziej doceniam ten właśnie aspekt i jego szczegółowość

Akcja powieści rozgrywa się w monotonnym mieście, w którym wszystko jest uporządkowane i każdy żyje tak samo jak żył rok temu. Śmierć tutaj nie jest szokiem i jak sam narrator mówi: “Chory czuje się tu bardzo samotny.” Dlatego gdy w mieście zaczyna dziać się coś nietypowego, ludziom nie do końca się to podoba. Oddzieleni od ukochanych, zamknięci w domach, strach o stracie bliskich i wszechobecna, rozległa śmierć. Narrator opisuje jak radzą sobie ludzie z tymi problemami i przyznam, że autor świetnie sobie z tym poradził.
Styl pisania Albert’a Camus’a bardzo mi się spodobał. Sposób, w jaki przekazuje i rozjaśnia emocje. To, że narrator, który opisywał wydarzenia jako w kronice, (co jest dobrym posunięciem według mnie) nie dodaje swoich osobistych rozmyślań tylko przedstawia wydarzenia w sposób obiektywny. Historia idzie płynnie i nie znalazłam żadnych luk. Każdy bohater dostał początek i zakończenie.
I co do tych bohaterów. Tutaj byłam najbardziej zadowolona; każdy z nich ma wyjaśnioną historię i to jak z nią żył; mają unikatową osobowość. Różnie radzą sobie oni z utratą lub rozłąką z ukochanymi i niektóre śmierci potrafią naprawdę poruszyć albo wywołać zdziwienie jakie środki miasto podjęło z poradzeniem sobie z dżumą.
Chciałabym zakończyć recenzję w samym pozytywnym świetle, ale niestety ma minusy. W niektórych momentach gubiłam się z psychologicznymi opisami. W długim tekście są pisane bez przerw i wielokrotnie musiałam wrócić aby zrozumieć co autor miał na myśli, jednak rozumiem, że coś takiego mogło zaistnieć. W końcu to książka filozoficzna. Ale miałam jeszcze inny problem i to już jest związane z rodzajem pisma. A konkretnie dialogi. Kiedy się z nimi zetknęłam na początku to trudno mi było czytać dalej, na szczęście przyzwyczaiłam się i nie miałam już większego problemu w dalszej części historii, ale te pierwsze strony już ze mną zostaną i ich nie zapomnę. To tyle minusów i dla mnie nie były aż tak problematyczne dlatego miałam radość podczas czytania.
Autor chciał przekazać poprzez “Dżumę” różne strony ludzi i to jak mogą się zmienić podczas “wypadkom”. Moim zdaniem poradził sobie z tym zadaniem na szóstkę z plusem.
Jeśli interesują Cię psychologiczne aspekty ludzkiej natury ta książka idealnie będzie do ciebie pasować. Ja jestem z niej zadowolona.☺☺☺

Akcja powieści rozgrywa się w monotonnym mieście, w którym wszystko jest uporządkowane i każdy żyje tak samo jak żył rok temu. Śmierć tutaj nie jest szokiem i jak sam narrator mówi: “Chory czuje się tu bardzo samotny.” Dlatego gdy w mieście zaczyna dziać się coś nietypowego, ludziom nie do końca się to podoba. Oddzieleni od ukochanych, zamknięci w domach, strach o stracie...

Świetna książka, pod koniec się prawie popłakałam (bardzo rzadko mi się to zdarza)

Świetna książka, pod koniec się prawie popłakałam (bardzo rzadko mi się to zdarza)

Jedyne co mnie boli to to, że postacie nie są rozbudowane, a przez co nudne. Jednakże ratuje się zamysłem autora

Jedyne co mnie boli to to, że postacie nie są rozbudowane, a przez co nudne. Jednakże ratuje się zamysłem autora

Książka, którą dobrze mieć przeczytaną, gorzej jest ją czytać. Męczyła mnie przez kilka miesięcy i w końcu udało mi się ją skończyć. Jedynym interesującym według mnie wątkiem był wątek Cottarda. Co najwyżej pod koniec nieco zainteresowała mnie postać Tarrou, ale to tyle. No i widać czym inspirowali się twórcy Dying Lighta, co też jest dosyć ciekawe.

Książka, którą dobrze mieć przeczytaną, gorzej jest ją czytać. Męczyła mnie przez kilka miesięcy i w końcu udało mi się ją skończyć. Jedynym interesującym według mnie wątkiem był wątek Cottarda. Co najwyżej pod koniec nieco zainteresowała mnie postać Tarrou, ale to tyle. No i widać czym inspirowali się twórcy Dying Lighta, co też jest dosyć ciekawe.

Co by się stało, gdyby nagle, nie wiadomo dlaczego, na ulice zaczęły wychodzić szczury? A co, gdyby okazało się, że razem z nimi do miasta przybyła okrutna choroba, niemająca litości nawet dla tych najbardziej bezbronnych i słabych? Jak zareagowaliby ludzie? Czy popadliby w szał, próbowali przeciwstawić się losowi, a może zjednoczyliby siły, aby wspólnie walczyć z zagrożeniem? Cóż, my dzisiaj możemy odpowiedzieć sobie na wszystkie te pytania, ponieważ naszą dżumę już przeżyliśmy. Może właśnie dzięki temu, powieść Alberta Camus stała się dla nas bardziej aktualna i zrozumiała, mimo że dżuma nie została w niej przestawiona tylko jako choroba - tytuł można interpretować na wiele różnych sposobów. Czytanie „Dżumy” w dzisiejszych czasach wydaje się jeszcze ciekawsze, ponieważ możemy porównać postawy mieszkańców zadżumionego miasta z naszymi, tymi sprzed kilku lat. Jak wiele się zmieniło, jeśli w ogóle coś się zmieniło? Czego się przez ten czas nauczyliśmy?
Chociaż czas akcji nie jest dokładny, co jest celowym zabiegiem, można przyjąć, że ma on miejsce w latach 40. XX wieku. Przez całą powieść, wraz z bohaterami jesteśmy zamknięci w mieście będącym ówczesną kolonią francuską - Oranie, w którym wybucha epidemia dżumy. Zgodnie z postanowieniem władz miasto zostaje zamknięte, a jego bram mają pilnować strażnicy.
Na samym początku poznajemy doktora Rieux, którego żona wyjeżdża z Oranu chwilę przed ogłoszeniem kwarantanny, aby leczyć się w sanatorium. W ten sposób kontakt między małżonkami urywa się, ale jest to mało odczuwalne, ponieważ jako lekarz, Rieux jest potrzebny i całkowicie oddaje się rozpoznawaniu objawów dżumy i opieką nad chorymi. Pojawiają się też inni bohaterowie, którzy przyjmują różne postawy w stosunku do zaistniałej sytuacji. Jedni próbują okazać doktorowi wsparcie, chcą w jakiś sposób walczyć z chorobą, inni myślą jedynie o sobie i swoich sprawach, uważają, że ten problem ich nie dotyczy.
„Dżuma” w moich oczach to bardzo wartościowa powieść. Zawiera w sobie odrobinkę wiary w społeczeństwo, ale jednocześnie nie ukrywa jego wad i słabości. Tak naprawdę opowiada o funkcjonowaniu w grupie i o trudnościach z tym związanych. Mówi o wsparciu, przyjaźni, potrzebie bliskości. Przedstawia obraz zniewolonego społeczeństwa, w którym w związku z narzuconymi z góry trudnościami, zmieniają się trochę zasady gry. To były dla mnie bardzo interesujące trzy dni czytania i filozoficznego myślenia. Do Alberta Camus na pewno będę jeszcze wracała.

Co by się stało, gdyby nagle, nie wiadomo dlaczego, na ulice zaczęły wychodzić szczury? A co, gdyby okazało się, że razem z nimi do miasta przybyła okrutna choroba, niemająca litości nawet dla tych najbardziej bezbronnych i słabych? Jak zareagowaliby ludzie? Czy popadliby w szał, próbowali przeciwstawić się losowi, a może zjednoczyliby siły, aby wspólnie walczyć z...