Świat finansjery

Jedyne czego można żałować to że von Lipwig wystąpił tylko w trzech powieściach serii. Zostało mi tylko 5 tomów do końca jednej z najlepszych serii fantasy wszechczasów. Polecam czytać dorywczo, bo całość mogłaby przytłoczyć, a tak to czysta zabawa.

Jedyne czego można żałować to że von Lipwig wystąpił tylko w trzech powieściach serii. Zostało mi tylko 5 tomów do końca jednej z najlepszych serii fantasy wszechczasów. Polecam czytać dorywczo, bo całość mogłaby przytłoczyć, a tak to czysta zabawa.

Nabyłem tę książkę od niechcenia na przecenie nad morzem i cóż za niespodzianka! Dawno tak świetnie się nie bawiłem przy lekturze. Fakt, że humor jest specyficzny i zapewne nie dla każdego.
W swoim osobliwym tonie, jak teraz się zastanawiam, momentami przypominał mi nieco gagi z kultowego "Monty Pythona". W ten właśnie sposób szybko czytałem tę pozycję - jako serię skeczów, śmiesznych mniej lub bardziej.

Sama fabuła jest pełna niespodziewanych wydarzeń, zwrotów akcji i cudacznych historii. Jest wartko, nudy nie ma. Trochę magii, trochę stresu, dużo komizmu i dużo lekkiego podejścia do życia.

No i oczywiście, coś czego się nie spodziewałem - tytuł książki nie wziął się z niczego. Autor w sposób subtelny obnaża absurdy (i globalne oszustwo) współczesnej finansjery, a konkretniej bankowości. W opowiedzianej historii, za rządów nowego szefa, bank już nie potrzebuje posiadać waluty (złota),odtąd sam będzie sobie drukować pieniądze, zgodnie z zapotrzebowaniem. Trzeba to tylko ładnie sprzedać, aby lud uwierzył w ten nowy wynalazek.

Pan Bent, główny kasjer banku, jako kwintesencja bankowości (i jej pomnikowy symbol) oraz przedstawiciel fachu, na końcu powieści przyznaje jak bardzo się mylił wierząc we wszystkie wyznawane dogmaty finansowe. A to, że okazał się klaunem, jest też jak gdyby aluzją do dzisiejszej kasty finansistów średniego szczebla, którzy święcie i z namaszczeniem wierzą w różnego rodzaju teorie, którymi karmiono ich na ekonomicznych akademiach.

Książka przednia, pełna zabawy, a i z morałem i jakimiś refleksjami dla tych co kwestionują otaczającą rzeczywistość.
Puenta jest następująca, ekonomia nie jest żadną nauką, to gra popytu i podaży. Natomiast nauką jest jak Władza i ci co za nią stoją, tworzą i wykorzystują mechanizmy dla własnej korzyści - kosztem innych, naturalnie.

"Kto ma władzę, ten rządzi." - lord Vetinari (prawdopodobnie)

Nabyłem tę książkę od niechcenia na przecenie nad morzem i cóż za niespodzianka! Dawno tak świetnie się nie bawiłem przy lekturze. Fakt, że humor jest specyficzny i zapewne nie dla każdego.
W swoim osobliwym tonie, jak teraz się zastanawiam, momentami przypominał mi nieco gagi z kultowego "Monty Pythona". W ten właśnie sposób szybko czytałem tę pozycję - jako serię skeczów,...

To był całkiem niezły Prachett :D
Oczywiście że czytałem tą książkę za dzieciaka, przeglądam teraz listę najpopularniejszych książek i wiadomo staram się uzupełniać co czytałem…

To był całkiem niezły Prachett :D
Oczywiście że czytałem tą książkę za dzieciaka, przeglądam teraz listę najpopularniejszych książek i wiadomo staram się uzupełniać co czytałem…

Genialny autor. Świetna książka.

Genialny autor. Świetna książka.

Moist von Lipwig w roli głównej. Tym razem zostaje szefem banku, który nie działa, a powinien.

Moist von Lipwig w roli głównej. Tym razem zostaje szefem banku, który nie działa, a powinien.

Moist przypomina mi momentami Adiona z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego. Też taki cwaniaczek z dobrym sercem (ciągle porównuję Pratchetta i mojego ulubionego autora, nic na to nie poradzę - humor i inteligencja rządzą). Pratchett ponoć stwierdził, że jeśli ktoś miałby objąć miasto po Vetinarim, to byłby to Moist. Ja się z nim zgadzam! <3

Moist przypomina mi momentami Adiona z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego. Też taki cwaniaczek z dobrym sercem (ciągle porównuję Pratchetta i mojego ulubionego autora, nic na to nie poradzę - humor i inteligencja rządzą). Pratchett ponoć stwierdził, że jeśli ktoś miałby objąć miasto po Vetinarim, to byłby to Moist. Ja się z nim zgadzam! <3

Naprawdę wow. Terry Pratchett miał pod koniec (względny, ale jednak) swojej twórczości chyba powrót do wyżyn formy. Ostatnie książki, które czytałem coraz bardziej mi się podobają.
Tutaj po raz drugi mamy przyjemność spotkać się z Moistem von Lipwigiem, który tym razem przenosi się do banku i mennicy.
Jak to w Świecie Dysku - dzieje się wiele, wydarzenia przyjmują nieraz absurdalny obrót, ale o to w tym wszystkim właśnie chodzi. Są zwroty akcji, są wielkie wydarzenia, na chwilę pojawia się oczywiście sam Śmierć. :)
Ciężko mi się tu naprawdę do czegoś przyczepić. Żałuję tylko, że już tak mało mi zostało nieprzeczytanych pozycji z tego uniwersum i że nie będzie nam dane zapoznać się z kolejnymi pozycjami.

Naprawdę wow. Terry Pratchett miał pod koniec (względny, ale jednak) swojej twórczości chyba powrót do wyżyn formy. Ostatnie książki, które czytałem coraz bardziej mi się podobają.
Tutaj po raz drugi mamy przyjemność spotkać się z Moistem von Lipwigiem, który tym razem przenosi się do banku i mennicy.
Jak to w Świecie Dysku - dzieje się wiele, wydarzenia przyjmują nieraz...

RECENZA W 5 ZDANIACH:
Znakomita kontynuacja po Piekle Pocztowym. Historia na zasadzie "siema, fajnie poradziłeś sobie z pocztą, to może teraz ogarniesz banki?" trochę pokazuje, po co one właściwie są, jak działają, a jak powinny działać. Podobnie jak w poprzedniej książce - wszystkie wątki ładnie się łączą, wiec nie ma dysonansu i faktycznie jest to fajna spójna całość. Przyjemne czytadło.

RECENZA W 5 ZDANIACH:
Znakomita kontynuacja po Piekle Pocztowym. Historia na zasadzie "siema, fajnie poradziłeś sobie z pocztą, to może teraz ogarniesz banki?" trochę pokazuje, po co one właściwie są, jak działają, a jak powinny działać. Podobnie jak w poprzedniej książce - wszystkie wątki ładnie się łączą, wiec nie ma dysonansu i faktycznie jest to fajna spójna całość....

ok

ok

Tym razem Pratchett znęca się nad światem finansów. No, cóż, już dawno się banksterom należało. ;-) Wprowadzanie pieniądza fiducjarnego w tydzień i kilka innych absurdów. A gdy tylko Patrycjusz wkracza na scenę, kradnie show. Gdzie sprzedają takich tyranów?!

Tym razem Pratchett znęca się nad światem finansów. No, cóż, już dawno się banksterom należało. ;-) Wprowadzanie pieniądza fiducjarnego w tydzień i kilka innych absurdów. A gdy tylko Patrycjusz wkracza na scenę, kradnie show. Gdzie sprzedają takich tyranów?!