Profil użytkownika: aredhela

Druga książka tej autorki i zachwyt nad fabułą, stylem i językiem pozostaje taki sam, jak w przypadku „Nocami krzyczą sarny”. Mimo trudnej tematyki, trudnych czasów opisywanych przez panią Zyskowską od czytania po prostu nie sposób się oderwać. Historia jest umiejętnie splatana kolejnymi wątkami, tworząc niezwykle skomplikowany gobelin losów dwóch rodzin połączonych wydarzeniami sięgającymi XX-lecia międzywojennego. Mimo opisu, który sugeruje współczesną powieść obyczajową wcale tak nie jest, a tajemnice ciągną się za niemal każdym bohaterem. Do ostatniej strony nie można przewidzieć, jaki jeszcze sekret wyjdzie na jaw.

Jestem też pod ogromnym wrażeniem stylu. Każde słowo, każde zdanie ma tu swoje miejsce, a czasami powieść staje się niemal poetycka. Do utworu wkradło się trochę metafizyki, podobnie jak w „Nocami…”, ale tu jej wyrazem są sowy i niepokojące sny. Podczas lektury przychodziło mi do głowy porównanie do twórczości Kate Morton, ale w polskiej rzeczywistości opisanej bardzo prawdziwie i sugestywnie. W żadnym momencie nie doświadczyłam wrażenia przesady czy nierealności. Powieść jest po prostu napisana z najwyższym kunsztem, dopracowanym warsztatem i świetną redakcją.

Bardzo ją wszystkim polecam!

Druga książka tej autorki i zachwyt nad fabułą, stylem i językiem pozostaje taki sam, jak w przypadku „Nocami krzyczą sarny”. Mimo trudnej tematyki, trudnych czasów opisywanych przez panią Zyskowską od czytania po prostu nie sposób się oderwać. Historia jest umiejętnie splatana kolejnymi wątkami, tworząc niezwykle skomplikowany gobelin losów dwóch rodzin połączonych...

Myśląc o społeczeństwie niemieckim przed i w trakcie II wojny światowej mamy tendencję do zbijania ich w jedną masę, oczarowaną nazistowską propagandą i wierzącą w sukces polityki III Rzeszy. Kate Hewitt stara się zmienić proporcje – w swoich książkach pokazuje inne oblicze tego narodu w tym najtrudniejszym okresie swojej historii. Nie inaczej jest i w tej powieści.

Bohaterka i narratorka jest kobietą pochodzącą z najuboższej warstwy społeczeństwa, najbardziej dotkniętego nędzą, która zapanowała w Niemczech po I wojnie światowej i która stała się motorem popularności retoryki nazistowskiej. Mimo tego jednak nie jest zainteresowana polityką, nie jest wykształcona w ścisłym znaczeniu tego słowa, a jej mottem przed długi czas jest powiedzenie, że chce, aby ta wojna po prostu się skończyła i nie zastanawia się nad jej znaczeniem i konsekwencjami. Dlatego przymusowe zderzenie z jednym z najbardziej przerażających i bulwersujących jej aspektów jest dla niej tak trudne do przyjęcia. Fabuła jest oparta na jednym z programów Hitlera, który nawet dla jego zwolenników był czymś nie do pomyślenia. Tym bardziej Hannah, instynktownie uciekająca od trudnych prawd, ma ogromne trudności z akceptacją wiedzy o nim.

O tym właśnie jest ta powieść. Bardzo długo trwa proces dochodzenia do prawdy, który dla mnie osobiście był dość irytujący – mimo wszelkich oznak, co się dzieje naprawdę w austriackim ośrodku, bohaterka wybiera trwanie w niewiedzy. W trakcie lektury doszłam jednak do wniosku, że taka postawa może być też alegorią na społeczeństwo w każdych czasach (nie tylko w czasie II wojny światowej), które żyje w trudnych politycznie warunkach. Mam wrażenie, że książka dobrze oddaje psychologiczne procesy rozgrywające się w głowach wielu ludzi w Niemczech i Austrii w latach 30-tych. Niemniej jednak książka, jako powieść historyczna trochę na tym traci, ponieważ do fabuły wkrada się trochę dłużyzn.

Kolejna powieść pokazująca inne oblicze II wojny światowej i trochę mniej znane fakty jej dotyczące splecione z losami zwykłej kobiety. Godna polecenia.

Myśląc o społeczeństwie niemieckim przed i w trakcie II wojny światowej mamy tendencję do zbijania ich w jedną masę, oczarowaną nazistowską propagandą i wierzącą w sukces polityki III Rzeszy. Kate Hewitt stara się zmienić proporcje – w swoich książkach pokazuje inne oblicze tego narodu w tym najtrudniejszym okresie swojej historii. Nie inaczej jest i w tej powieści....

Bardzo krótka, błyskawicznie przeczytana mimo trudnego tematu. Nie sprawiła na mnie jednak zbyt porażającego wrażenia, chyba właśnie z powodu zbyt krótkiej formy, bo czytelnik dostaje właściwie migawki przeżyć kilkorga bohaterów – od biedoty wyruszającej na południe za chlebem przez dobrze sytuowanego lekarza, aż po senatora, członka władz Finlandii. Sporo też tu było wyimaginowanych wtrąceń – snów, majaczeń, wspomnień poprzedniego życia itp. Dość dużo, jak na tak mało obszerny utwór, co mnie osobiście dodatkowo wybijało z rytmu. Styl jest surowy, czasem aż za bardzo.

Z początku sytuacja opisywana w powieści skojarzyła mi się z wielkim głodem w Irlandii, ale szybko wyprowadzono mnie z błędu. Tragedia miała inny wymiar, bo jest to kraj położony na innej szerokości geograficznej, więc i powtarzająca się rok do roku klęska nieurodzaju łączy się z paraliżującym zimnem przynoszącym jeszcze więcej śmierci, ale też i wyciszającym nastroje. Książka zaciekawiła mnie do tego stopnia, że chciałam ją dokończyć mimo zastrzeżeń. Czytałam bez większych nadziei na szczęśliwe zakończenie jakiegokolwiek wątku, choć czekało mnie tu zaskoczenie. Porusza też temat, z którego nie zdawałam sobie sprawy, więc po zakończeniu zaczęłam szukać na ten temat informacji – niektóre wątki dopiero wtedy stały się dla mnie zrozumiałe.

Książkę warto przeczytać, bo poszerza znajomość historii Europy, a i forma i styl pewnie znajduje swoich zwolenników. Ja nie żałuję, że ją przeczytałam, choć nie polubiłam się z nią zbytnio.

Bardzo krótka, błyskawicznie przeczytana mimo trudnego tematu. Nie sprawiła na mnie jednak zbyt porażającego wrażenia, chyba właśnie z powodu zbyt krótkiej formy, bo czytelnik dostaje właściwie migawki przeżyć kilkorga bohaterów – od biedoty wyruszającej na południe za chlebem przez dobrze sytuowanego lekarza, aż po senatora, członka władz Finlandii. Sporo też tu było...