Moja walka. Księga 1

To była jedna z pierwszych książek, jakie przeczytałem po norwesku, i pamiętam to jak otwarcie okna do świata, który już znałam, ale którego nigdy wcześniej tak nie widziałam. Wszystko było tak szczegółowe, tak dokładnie obserwowane, jakby każdy drobny przebłysk codzienności niósł w sobie ukryte znaczenie. Zwyczajne rzeczy – filiżanka kawy, światło przesączające się przez zasłonę, zdanie, które ktoś wypowiada i które tak naprawdę nic nie znaczy – wszystko nabierało jakiegoś ciężaru, jakiegoś kierunku. Pomyślałam o Prouście, jako ze jest on tu często wspominany, oczywiście, ale tylko jak o dalekim odniesieniu, o czymś, o czym wszyscy myślą, gdy ktoś pisze w ten sposób. Proust nigdy mnie nie fascynował. To nie o to chodzi. Chodzi o to, jak Knausgård patrzy, jak zapisuje codzienność tak głęboko, że wszystko staje się niemal nieznośnie rzeczywiste. Jedni dają się temu wciągnąć i zostają tam, inni nie potrafią – po prostu strząsają to z siebie, jak kaczka otrzepująca wodę z piór.

To była jedna z pierwszych książek, jakie przeczytałem po norwesku, i pamiętam to jak otwarcie okna do świata, który już znałam, ale którego nigdy wcześniej tak nie widziałam. Wszystko było tak szczegółowe, tak dokładnie obserwowane, jakby każdy drobny przebłysk codzienności niósł w sobie ukryte znaczenie. Zwyczajne rzeczy – filiżanka kawy, światło przesączające się przez...

Dla mnie to współczesna powieść, która jest istnym 'poszukiwaniem straconego czasu.
Tak samo jak świat Prousta, w świat Knausgarda albo się wchodzi w pełni, albo nie zagląda się tam wcale.

Dla mnie to współczesna powieść, która jest istnym 'poszukiwaniem straconego czasu.
Tak samo jak świat Prousta, w świat Knausgarda albo się wchodzi w pełni, albo nie zagląda się tam wcale.

Przez pierwsze kilkadziesiąt stron powieści zastanawiałam się, o co to właściwie tyle hałasu - zachwytów, porównań do Prousta, ekstatycznego wyznania Zadie Smith, itd.
100 stron i nic, nie widzę i nie czuję absolutnie niczego - owszem wciąga, ale wciągając irytuje jeszcze bardziej. No dobrze, może z racji objętości trzeba uzbroić się w cierpliwość - myślę sobie i czytam dalej. Kolejne sto stron i nic, tylko co raz bardziej irytujący ekshibicjonizm i narcyzm. Obydwie, i narcyzm i ekshibicjonizm są oczywiście do przyjęcia, jeśli coś za nim stoi, geniusz, szaleństwo, cokolwiek. A tu nic - drobiazgowe, dłużące się wynurzenia przeciętnego nastolatka. A to o pierwszym upiciu się, o pierwszej miłości, o pierwszych muzycznych fascynacjach i wreszcie trudnej relacji z ojcem. Aż się boje pomyśleć, ile to na kolejnych kilkuset stronach może się jeszcze, w tym niezwykłym nastoletnim zyciu, wydarzyć. Moja walka z tą ksiązką dobiega więc końca. Ja sie poddaję.

Przez pierwsze kilkadziesiąt stron powieści zastanawiałam się, o co to właściwie tyle hałasu - zachwytów, porównań do Prousta, ekstatycznego wyznania Zadie Smith, itd.
100 stron i nic, nie widzę i nie czuję absolutnie niczego - owszem wciąga, ale wciągając irytuje jeszcze bardziej. No dobrze, może z racji objętości trzeba uzbroić się w cierpliwość - myślę sobie i czytam...

Nie, nie, nie. Ledwo dobrnęłam do połowy i kapituluję. Wybieram walkę na innych polach.

Nie, nie, nie. Ledwo dobrnęłam do połowy i kapituluję. Wybieram walkę na innych polach.

🖋 Proust z madlenką, Knausgård z sardynką ✒️


🧭 Dla kogo? Dla tych, którzy nie boją się rozciągniętego zdania i jeszcze bardziej rozciągniętej codzienności.

🕯️ Styl: chłodny egzystencjalizm + dokument emocji + prosektorium pamięci

🔍 Forma: autobiografia hiperrealistyczna udająca powieść (albo odwrotnie)

🧠 Wpływ: jak wpatrywanie się w własną twarz w lustrze o 4:00 rano – nie zawsze przyjemne, ale czasem potrzebne
🎯 Ocena: 7/10 – za literacki rozmach codzienności, odwagę obnażenia pamięci i styl, który potrafi być jednocześnie chłodny i bolesny

✍️ Karl Ove Knausgård nie pisze. On eksploruje. Eksploruje jak chirurg z zapaleniem sumienia – nie boi się rozcinać własnego życia na paski, opisywać smaku kanapek z sardynkami i dziecięcego wstydu tak długo, aż zaczynasz czuć się, jakbyś to Ty je wcinał i płakał nad talerzem. To autopsja pamięci, która nie zostawia miejsca na upiększenia.
📖 Ta książka jest jak Proust z zimną latarką czołową zamiast świecy. Bez woni magdalenek, za to z ostrym zapachem żywicy, chłodem norweskiego powietrza i upokorzeniem dziecka mierzącego się z despotycznym ojcem. Dla Knausgårda życie nie ma fabuły – tylko warstwy, które trzeba zeskrobywać bez znieczulenia. I właśnie to może być największą siłą i... największym przekleństwem tej książki.

🔥 Co działa? 🔥
✅ Bezwstydna szczerość – pisarz otwiera się do granic możliwego, nawet jeśli musi przyznać się do bycia zerem, do odgrywania roli lub dziecięcego płaczu w poduszkę.
✅ Precyzyjna obserwacja emocji i świata – każdy przedmiot, każdy zapach, każde słowo wypowiedziane przez ojca czy brata – mają wagę, są elementem większej mapy napięć i traum.
✅ Literacki rytm melancholii – choć forma jest niepozorna (życie domowe, dzieciństwo, ojciec, śmierć),to styl i refleksja sprawiają, że czujesz ciężar tych wspomnień jakby były twoje.

⚖️ Pozytywnie, ale... ⚖️
🔸 Rozciągnięcie – książka momentami bywa zbyt rozlewnym strumieniem pamięci. Nie zawsze czujemy, że gdzieś zmierzamy. Czasem płyniemy, bo... już tak płyniemy.
🔸 Chłód emocjonalny – Knausgård potrafi pisać o wielkiej stracie (śmierć ojca, dzieciństwo) w sposób kliniczny. Dla jednych to siła, dla innych bariera.
🔸 Monopol na narrację – autor tak bardzo zasysa nas w swój świat, że może zabraknąć miejsca na nasz odbiór. Zamiast dialogu – spowiedź, zamiast uniwersalności – jednostka do przesycenia.

🧬 A może to Proust naszych czasów? 🧬
Tak, ale to Proust, który już nie szuka smaku dzieciństwa, tylko jego trupa. Zamiast subtelnego zanurzenia w pamięci mamy tu niemal sekcję zwłok przeszłości. Nie ma w tym finezji – jest uczciwość. I choć styl momentami przypomina egzystencjalny dokument pisany z pokolenia McEwana i Houellebecqa, to jednak Knausgård stawia wszystko na jedną kartę: prawdę emocji, nawet jeśli jest nieestetyczna.

🏁 Z sardynkami w kieszeni pamięci 🏁

Ta książka przypomina, że nie zawsze trzeba szukać wielkich przygód, by opowiedzieć o walce. Czasem wystarczy wspomnienie zimnej kanapki, niedopitego mleka i milczenia przy kuchennym stole, które znaczy więcej niż tysiąc dramatów.
U Knausgårda trumna nie stoi w centrum – ona po prostu tam jest. Jak cień ojca, który nie znika nawet wtedy, gdy znika naprawdę. Pamięć nosi się tu jak odzież roboczą – nie ze względu na sentyment, lecz dlatego, że się do niej przyzwyczailiśmy. I chociaż niektóre obrazy chciałoby się zapomnieć, to właśnie one budują tę najbardziej ludzką, cichą, codzienną wojnę.

🖋 Proust z madlenką, Knausgård z sardynką ✒️


🧭 Dla kogo? Dla tych, którzy nie boją się rozciągniętego zdania i jeszcze bardziej rozciągniętej codzienności.

🕯️ Styl: chłodny egzystencjalizm + dokument emocji + prosektorium pamięci

🔍 Forma: autobiografia hiperrealistyczna udająca powieść (albo odwrotnie)

🧠 Wpływ: jak wpatrywanie się w własną twarz w lustrze o 4:00 rano –...

Książek inna, nieszablonowa, mi się ja dobrze czytało, chętnie do niej wracałam, szczerze przedstawia relacje rodzinne i uczucia autora książki .

Książek inna, nieszablonowa, mi się ja dobrze czytało, chętnie do niej wracałam, szczerze przedstawia relacje rodzinne i uczucia autora książki .

"Dopiero teraz miałem szansę zobaczyć, co czytała, ponieważ zamknęła książkę. To była Kobieta i małpa Petera Høega. Czytałem to kiedyś. Dobry pomysł, słaba realizacja. Czy w normalnej sytuacji zainicjowałbym rozmowę o książce? Przecież temat sam się nasuwał. Nie, nie zacząłbym z nią rozmawiać, ale siedziałbym i myślał o tym, że powinienem. Czy w ogóle kiedykolwiek zainicjowałem rozmowę z kimś obcym?Nie, nigdy. I nic nie wskazywało na to, bym kiedykolwiek miał to zrobić."

1. cześć "Mojej walki" koncentruje się na dzieciństwie głównego bohatera. Dochodzimy do etapu, gdy główny bohater zbliża się do napisania swojej pierwszej powieści. Kolejnym wydarzeniom towarzyszą wspomnienia z dzieciństwa.

Auto opisuje swoje przygody wspomnienia oraz lęki. W sposób szczególny, koncentruje się na swojej chłodnej i dosyć trudnej relacji z ojcem. Pomimo że na kolejnych stronach nie dzieje się bardzo dużo, dość szybko przez tą powieść przebrnąłem. Końcówka zachęca do kontynuacji serii. Ciekawe czy wątek krwi powróci w kolejnym tomie 🤔

"Dopiero teraz miałem szansę zobaczyć, co czytała, ponieważ zamknęła książkę. To była Kobieta i małpa Petera Høega. Czytałem to kiedyś. Dobry pomysł, słaba realizacja. Czy w normalnej sytuacji zainicjowałbym rozmowę o książce? Przecież temat sam się nasuwał. Nie, nie zacząłbym z nią rozmawiać, ale siedziałbym i myślał o tym, że powinienem. Czy w ogóle kiedykolwiek...

Niby o niczym a o wszystkim .

Niby o niczym a o wszystkim .

Knausgård style is detailed and precise, but at the same time full of emotions and feelings boiling under the surface.
Reading him has an amazing quality: it sharpens the senses and makes the reader see more in the reality around him or her. Through the banal and everyday life Knausgård describes the depth of human experience. Can there be any other way to do this? At the end we only live in the present and what we make from the present experience is what stays with us. Some things are conscious, some happen at the background. Knausgård masterfully analyzes both.

It's an incredibly well written novel. I didn't want to read it when I took it of the shelf. But the first paragraph was so powerful, I was hooked. I couldn't stop reading it and I finished this 500 pages block in one week. I thought it would be like Proust's "In search of lost time", difficult and demanding, but it wasn't. It's a modern book for a modern reader. There's no burden of 100 years of differences. It flows like a thriller, but moves like only great literature can.

Knausgård style is detailed and precise, but at the same time full of emotions and feelings boiling under the surface.
Reading him has an amazing quality: it sharpens the senses and makes the reader see more in the reality around him or her. Through the banal and everyday life Knausgård describes the depth of human experience. Can there be any other way to do this? At the...

Opowieść o codzienności. Nie wiem co jest takiego w tej „Mojej walce” Karla Ove Knausgårda, ale mnie wciągnęła, a nie nudziła.

Opowieść o codzienności. Nie wiem co jest takiego w tej „Mojej walce” Karla Ove Knausgårda, ale mnie wciągnęła, a nie nudziła.