Gwiazda poranna

Rewelacyjny sposób prowadzenia czytelnika. Dla mnie ta historia mogłaby nie mieć końca — a że jednak ma, od razu sięgnęłam po kolejne książki autora. Polecam. Styl zatapiania czytelnika w powieści na najwyższym poziomie.

Rewelacyjny sposób prowadzenia czytelnika. Dla mnie ta historia mogłaby nie mieć końca — a że jednak ma, od razu sięgnęłam po kolejne książki autora. Polecam. Styl zatapiania czytelnika w powieści na najwyższym poziomie.

Nudne. Po prostu.

Nudne. Po prostu.

Czytasz opis smarowania grzanki masłem, zwykłych czynności w pracy albo tego, co widać z polanki nad fiordem, a pod tym zaczynasz widzieć/ przeczuwać inne światy, absolut, ogrom naszej niewiedzy, nasze zagubienie i rozpacz. O tym jest Knausgaard. Jestem pod wielkim wrażeniem.

Czytasz opis smarowania grzanki masłem, zwykłych czynności w pracy albo tego, co widać z polanki nad fiordem, a pod tym zaczynasz widzieć/ przeczuwać inne światy, absolut, ogrom naszej niewiedzy, nasze zagubienie i rozpacz. O tym jest Knausgaard. Jestem pod wielkim wrażeniem.

Coś się dzieje, coś się zmienia, coś stuknęło, ktoś tam był. Zwykłe historie, zwykli ludzie zostają skonfrontowani ze zbliżającą się… no właśnie — z czym? Apokalipsą, zmianą „reguł gry”, sądem ostatecznym? A my po cichu zostajemy wciągnięci w tę grę narastającego, wszechobecnego napięcia i niepokoju.

Dla mnie Gwiazda poranna była ostatnią częścią trylogii;),więc mam już za sobą całość — zdecydowanie polecam. Subiektywnie trzecia część jest najlepsza. Ciekawe są wątki przenikające się przez wszystkie tomy, nadające tej powieści dodatkowego smaku.

Coś się dzieje, coś się zmienia, coś stuknęło, ktoś tam był. Zwykłe historie, zwykli ludzie zostają skonfrontowani ze zbliżającą się… no właśnie — z czym? Apokalipsą, zmianą „reguł gry”, sądem ostatecznym? A my po cichu zostajemy wciągnięci w tę grę narastającego, wszechobecnego napięcia i niepokoju.

Dla mnie Gwiazda poranna była ostatnią częścią trylogii;),więc mam już...

Jak wyobrażasz sobie początek końca świata?

Coś dziwnego nadchodzi cicho, ale zauważalnie. Na niebie, w zachowaniu zwierząt, niepokoju ludzi. Kilku bohaterów i wyimki z ich dnia codziennego. Z pozoru błahe, często bez puenty. Porzucone.

Mam problem z tą książką... Z jednej strony niesamowicie intrygująca, z innej przegadana, niektóre wątki wydają się rozwleczone... Codzienność jest tak rozciągnięta, drobiazgowo opisana, że czujesz się podglądaczem. Prozaiczne rozmowy, higieniczne czynności, rodzinne napięcia, irytacje, niekoniecznie istotne myśli postaci. Ta zwyczajność przyciąga, lecz przychodzą też momenty znużenia, niektóre fragmenty ciągnęły się zbyt długo, niektore postacie znikały zanim zdążyły dać się poznać. Miałam wrażenie, że autora bardziej interesuje sam proces tworzenia niż czytelnicze doświadczenia. Czasem byłam czytelnikiem z obowiązku, a nie z ciekawości. Szczególnie filozoficzno-religijne rozważania zajmują dużo miejsca.

Ciekawe jest budowanie niepokoju nie z konkretnych wydarzeń, tylko ze snującej się jak mgła atmosfery. Gwiazda na niebie staje się sygnalizatorem, dzieje się coś złego, świat traci równowagę. Autor nie szuka sensacji, apokalipsa nie przychodzi z hukiem, raczej przesącza się w zachowania i myśli ludzi. Nie ma żadnych odpowiedzi, wyjaśnień, raczej pobudka dla refleksji nad kondycją człowieka i świata. Połączenie banalnej rzeczywistości z elementami zagłady jest fascynujący.

Brak zwartej fabuły i mocnej akcji, wielość postaci i wątków może sprawiać wrażenie chaosu. A może to świadomy wybieg, narracja się rozłazi, bo świat się rozłazi? Delikatnie podkręcają to elementy metafizyki, niesamowitości, brak odniesienia.

Czytanie tej powieści przypomina raczej długą drogę bez wyraźnego celu niż opowieść z początkiem i końcem. Przechodzi się ją w różnym tempie, z różnym zaangażowaniem. Zostawia w głowie pojedyncze obrazy, myśli, a nie zwartą historię. Mimo że jest nierówna, momentami męcząca, to jednocześnie dziwnie hipnotyzuje. Tak jak postacie, i nas pozostawia w niepewności. Nie daje poczucia zrozumienia świata, tylko uczy, jak można w nim trwać, kiedy sens zaczyna się rozpadać.

Jak wyobrażasz sobie początek końca świata?

Coś dziwnego nadchodzi cicho, ale zauważalnie. Na niebie, w zachowaniu zwierząt, niepokoju ludzi. Kilku bohaterów i wyimki z ich dnia codziennego. Z pozoru błahe, często bez puenty. Porzucone.

Mam problem z tą książką... Z jednej strony niesamowicie intrygująca, z innej przegadana, niektóre wątki wydają się rozwleczone......

To niesamowite jak autor z najzwyczajniejszych czynności swoich bohaterów, które drobiazgowo opisuje, potrafi wydobyć pasjonujące efekty i przydać im pełne treści, na co dzień zupelnie niedostrzegane, ukryte znaczenia. Cyniczna, bezwzględna, prawdziwa. Cały czas czekamy na jakich przełom, zwrot, kulminację, które - uwaga spoiler - nie nadchodzą. Wywołane tym zabiegiem ciągłe napięcie, musi z czasem, w tym ponad 700 stronicowej książce zmęczyć i to jest jej jedyna słabość.

To niesamowite jak autor z najzwyczajniejszych czynności swoich bohaterów, które drobiazgowo opisuje, potrafi wydobyć pasjonujące efekty i przydać im pełne treści, na co dzień zupelnie niedostrzegane, ukryte znaczenia. Cyniczna, bezwzględna, prawdziwa. Cały czas czekamy na jakich przełom, zwrot, kulminację, które - uwaga spoiler - nie nadchodzą. Wywołane tym zabiegiem...

„Gwiazda poranna” Knausgårda ma formę kilku luźnych historii z elementami horroru i thrillera. Pojedyncze postaci i sceny robią duże wrażenie i aż proszą się o rozwinięcie, ale liczba bohaterów jest tak duża, że trudno później zapamiętać, kto był i kim i po co właściwie jego historia została przedstawiona. Wielokrotnie powracają motywy tytułowej gwiazdy i śmierci.

Autor porusza wiele tematów: potrzebę ucieczki od codzienności, dramat tajemniczej śmierci trzech chłopaków czy powrotu syna do ojca po latach. Te wątki są interesujące, ale tworzą obraz, który ostatecznie nie składa się na spójną całość. W porównaniu z „Moją walką” czuję rozczarowanie — potencjał jest, lecz efekt końcowy nie dorównuje temu, czego się spodziewałem.

„Gwiazda poranna” Knausgårda ma formę kilku luźnych historii z elementami horroru i thrillera. Pojedyncze postaci i sceny robią duże wrażenie i aż proszą się o rozwinięcie, ale liczba bohaterów jest tak duża, że trudno później zapamiętać, kto był i kim i po co właściwie jego historia została przedstawiona. Wielokrotnie powracają motywy tytułowej gwiazdy i śmierci.

Autor...

#zannkuczytamdozimy
#czytam_se
⠀
"Śmierć zawsze jest gdzie indziej. Aż do chwili gdy się do nich zbliży - co jest nieuchronne - i na pewien czas przejmie władzę nad ich dotychczasowym życiem, odsunie je od nich."
⠀
Przy czytaniu "Gwiazdy porannej" wiele razy miałam w głowie "Piosenkę o końcu świata" Czesława Miłosza.
Zwykłe dni, zwykli bohaterowie, a mimo wszystko niezwykłe historie. Świat, który się przenika, śmierć normalna jak życie i zbiór opowieści o różnych bohaterach, w których można odnaleźć siebie.
⠀
Arne, Tove i dzieci, którzy spędzają wspólny czas w domku letniskowym. Spotykają się ze znajomymi, rozmawiają.
Kathrine wracająca z konferencji do hotelu, zastanawiająca się nad sensem życia, nad sensem swojego małżeństwa.
Turid - pielęgniarka, która spotyka śmierć częściej niż inni ludzie.
I ona - gwiazda, która pojawiła się na niebie. Zachowania ludzi, myśli idące w rożnych kierunkach, symbolika, niewiadoma skąd owe zjawisko się wzięło.
⠀
Wiem, że piszę skrótami, trochę tego i tamtego, ale nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów. Mnie książka mimo konkretnej ilości stron (ponad 700) wciągnęła i skłoniła niejednokrotnie do refleksji. Myślę, że znajdzie wśród moich obserwatorów zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników, ale zdaje sobie sprawę, że to nie lektura dla wszystkich. Jednych znudzi, innych zachwyci. Dajcie znać, czy macie w planach, lub czy lektura już za Wami.

#zannkuczytamdozimy
#czytam_se
⠀
"Śmierć zawsze jest gdzie indziej. Aż do chwili gdy się do nich zbliży - co jest nieuchronne - i na pewien czas przejmie władzę nad ich dotychczasowym życiem, odsunie je od nich."
⠀
Przy czytaniu "Gwiazdy porannej" wiele razy miałam w głowie "Piosenkę o końcu świata" Czesława Miłosza.
Zwykłe dni, zwykli bohaterowie, a mimo wszystko...

Wybitna.

Wybitna.

niby banalne, a pasjonujące.... no i koniec.... niezłe

niby banalne, a pasjonujące.... no i koniec.... niezłe