Profil użytkownika: Bitel

Liczyłem na coś dużo ciekawszego. Strasznie to było suche i pretensjonalne. Ten motyw "pisania z dalekiej przyszłości" nie był naturalny, a obaj bracia równie antypatyczni i przerysowani. Motyw naukowy dla mnie kompletny bełkot i straszliwa nuda, a w przypadku tego Bruna to autor popuścił wodzę fantazji i atakował takim prymitywnym erotyzmem, że miałem wielokrotnie ciarki żenady. Odnoszę wrażenie, że pisarz ma jakąś totalną obsesję na punkcie seksu i pisze te książki żeby męczyć czytelnika rynsztokowym słownictwem i wiecznym mieleniem narządów. Nie było to jakieś kompletne dno, ale mam poczucie straconego czasu. Kompletnie nic to nie wniosło do mojego życia.

Liczyłem na coś dużo ciekawszego. Strasznie to było suche i pretensjonalne. Ten motyw "pisania z dalekiej przyszłości" nie był naturalny, a obaj bracia równie antypatyczni i przerysowani. Motyw naukowy dla mnie kompletny bełkot i straszliwa nuda, a w przypadku tego Bruna to autor...

Rozwiń Zwiń

5.5/10. Na wstępie jestem w szoku, że na tyle okładki jest napisane "Jedna z ulubionych książek Baracka Obamy". Albo Obama ma jakiś specyficzny gust, albo czyta dobre książki od święta. Powieść o toksycznej relacji dwojga studentów, którą z jednej strony przeczytałem szybko w dwa dni, a z drugiej strony bardzo mnie to wymęczyło. Ten świat relacji, związków, socjal mediów, dramatów, traum, przemocy, walidacji zewnętrznej zabiegania o akceptację stada- to mnie totalnie nie dotyczy i nie dotyczyło. Dlatego czytałem to jak o jakichś na maksa toksycznych kosmitach, którzy zamiast normalnie prosto z mostu sobie wyjaśnić, to wolą domyślać się, błądzić i krążyć naokoło, by cały czas stać w miejscu. Niby tacy uzdolnieni i inteligentni, a emocjonalnie kompletne ameby. Dawno nie było książki, w której wszyscy bohaterowie wzbudzaliby moją szczerą niechęć i odrazę. Lubię od czasu do czasu się trochę pomęczyć, bo tylko się utwierdzam, że mój introwertyczny świat rutyny i pasji to zdecydowanie optymalny program na całe życie. Swoją drogą pomysł autorki z brakiem myślników i oddzielonych dialogów był fatalnym i nietrafionym zabiegiem.Ogólnie średniak.

5.5/10. Na wstępie jestem w szoku, że na tyle okładki jest napisane "Jedna z ulubionych książek Baracka Obamy". Albo Obama ma jakiś specyficzny gust, albo czyta dobre książki od święta. Powieść o toksycznej relacji dwojga studentów, którą z jednej strony przeczytałem szybko w dwa...

Rozwiń Zwiń

Nie wiedziałem za bardzo czego się spodziewać po tej powieści, a zdecydowanie przerosła moje oczekiwania. Opowieść arabskiego dziecka ulicy, które wychowywało się w domu byłej żydowskiej prostytutki, z którą bardzo się zżyło. Dzieci ulicznic były oddawane na przechowanie za opłatą, musiały sobie radzić i dorastać na ulicy. Autor świetnie oddał tygiel kulturowy Paryża. Tu nie było modnych kawiarni i francuskich muzeów, a biedne ulice imigrantów. Największą zaletą powieści jest narracja pierwszoosobowa z perspektywy arabskiego dziecka. Nie ma on dorosłych filtrów, żadnego skrępowania, opisuje świat i swoje życie prostolinijnie i bez cenzury. . I dobry wątek o miłości między Żydówką i Arabem, to jest przekaz ponad podziałami. Świetnie się czytało, końcówka dość poruszająca. Krótka lektura, ale bez dłużyzn i nudy.

Nie wiedziałem za bardzo czego się spodziewać po tej powieści, a zdecydowanie przerosła moje oczekiwania. Opowieść arabskiego dziecka ulicy, które wychowywało się w domu byłej żydowskiej prostytutki, z którą bardzo się zżyło. Dzieci ulicznic były oddawane na przechowanie za opłatą, musiały...

Rozwiń Zwiń

Zakupiłem tę książkę na prezent dla Mamy i przyszła pora weryfikacji. Powieść okazała się lepsza niż zakładałem. Jak na debiut zaskakuje wnikliwością obserwacji psychologicznych i dojrzałością. Była zabawa chronologią, stopniowe odkrywanie tajemnic przeszłości i wiwisekcja emocjonalna rodziny. Ciekawy był zwłaszcza motyw niedopasowania, ze względu na mieszane pochodzenie. Nie potrafię zrozumieć tego cholernego rasizmu i oceniania ludzi, ale też chęci dopasowania się do tłumu i szukania akceptacji u innych. Mocny był wątek presji nakładanej na własne dzieci, a także tego jak bardzo są one zależne od rodziców i poddane presji i rodzicielskiej i rówieśniczej. Motyw przepracowania traumy podany w przyzwoity sposób. Bardzo dobry debiut, samo się czytało.

Zakupiłem tę książkę na prezent dla Mamy i przyszła pora weryfikacji. Powieść okazała się lepsza niż zakładałem. Jak na debiut zaskakuje wnikliwością obserwacji psychologicznych i dojrzałością. Była zabawa chronologią, stopniowe odkrywanie tajemnic przeszłości i wiwisekcja emocjonalna rodz...

Rozwiń Zwiń

Jak już czytam literaturę z Południowej Ameryki to trafiam na absolutne arcydzieła. Wydawało mi się,że "Miasta Boga" nie da się przebić, ale Llosa napisał coś równie wybitnego. Szukałem czegoś w podobie do "Zła" Jana Guillou, ta powieść była jeszcze lepsza. Już sam fakt, że ta wojskowa akademia do dzisiaj istnieje, że jak ukazała się powieść to palono ją tam na stosie, to wszystko buduje legendę i pokazuje jak bardzo pisarz trafił w punkt. Te mechanizmy totalitarne, łamanie jednostki, instynkt stadny, wykluczanie kapusiów, kocenie i znęcanie się nad słabszymi, wszystko tu było. I doskonały motyw Gamboi i jego wiary w regulamin, co okazał się dla niego zdradzieckie. Niesamowite postaci Jaguara, Poety i Niewolnika, których połączyła miłość do brzydkiej Teresy z biednej dzielnicy. Ale nie było to sztuczne i naciągane, a bardzo wiarygodne. Cały ten motyw zdrady, moralności, przemocy. Tu przemoc nie brała się często z próżni, a była mechanizmem obronnym, który pożerał pierwotną wrażliwość. Pisarz zastosował tutaj niesamowitą narrację, pokazywał różne punkty widzenia, tzw umysł zbiorowy, ale też wodził za nos historią z dzieciństwa jednego z bohaterów, gdzie dopiero na końcu wyszło czyja to była opowieść. Nie było tu żadnego zbędnego zdania, całość była niesamowita zarówno pod kątem formy jak i treści. Psychologia ponadczasowa. Dla takich powieści zarezerwowana jest najwyższa ocena. Arcydzieło, szczerze polecam, to po prostu trzeba przeczytać!

Jak już czytam literaturę z Południowej Ameryki to trafiam na absolutne arcydzieła. Wydawało mi się,że "Miasta Boga" nie da się przebić, ale Llosa napisał coś równie wybitnego. Szukałem czegoś w podobie do "Zła" Jana Guillou, ta powieść była jeszcze lepsza. Już sam fakt...

Rozwiń Zwiń

Sięgnąłem po tę książkę, bo chciałem się czegoś dowiedzieć o Węgrzech, ten kraj jest dla mnie całkowicie egzotyczny i chyba kojarzy mi się tylko z Puskasem. I po lekturze dalej jestem w punkcie wyjścia, dowiedziałem się, że społeczeństwo było podzielone na kasty, a służba spała w kuchniach i chodziła drugą stroną ulicy. To miała być powieść autobiograficzna, a już na starcie dowiaduję się, że wszystkie postacie zmyślone. Skąd ta asekuracja? Przecież autor nie pisze żadnych kontrowersji, jakichś niepopularnych opinii, zero mięsa. Za to budował pomnik własnego narcyzmu i pochwalił się jak to za pieniądze ojca polityka rozbijał się po Europie. Po pisarzu to bym się spodziewał jakichś niebanalnych spostrzeżeń o Berlinie, Paryżu czy Londynie. A dostałem same klisze i banały, powielanie tego, co powszechnie wiadomo. A najbardziej dziwne było przedstawienie wątków relacji autora z ludźmi. Przyznał on, że odbijał kobiety swoim kolegom, że w Niemczech kobieta zmarnowała dla niego życie, zostawiła męża, a on się jeszcze chwalił, że nie pamięta jej imienia. Bardzo to żałosne i żenujące. Być może Marai to dobry pisarz i popełnił jakąś dobrą powieść, ale po tej lekturze jakoś nie ciągnie mnie, by to sprawdzać i się przekonywać. Przy Zweigu i "Wczorajszym Świecie" mam wrażenie, że Marai wypadł jak amator i początkujący twórca. Nie dość, że była nuda, to jeszcze zero jakiegokolwiek dystansu, ironii, sarkazmu, nic. Wszystko śmiertelnie poważnie. Cieszę się, że dobrnąłem do końca. Żeby nie było, że tylko krytykuję, to sam język i budowanie zdań było na satysfakcjonującym poziomie, dlatego daję naciągane 5.

Sięgnąłem po tę książkę, bo chciałem się czegoś dowiedzieć o Węgrzech, ten kraj jest dla mnie całkowicie egzotyczny i chyba kojarzy mi się tylko z Puskasem. I po lekturze dalej jestem w punkcie wyjścia, dowiedziałem się, że społeczeństwo było podzielone na kasty, a służba spała w kuchniach...

Rozwiń Zwiń

8.7/10. Po wybitnym arcydziele "Każdy umiera w samotności" Hans Fallada ugruntowuje tutaj swoją pozycję doskonałego pisarza. Tym razem to nie naziści i ich terror wzbudzali przerażenie, oni dopiero czaili się w tle na horyzoncie, jako ostateczna alternatywa dla straconych nadziei. Czasy po pierwszej wojnie światowej, pokonane Niemcy, czasy strasznego kryzysu, inflacji i bezrobocia. I w tym wszystkim świeżo upieczone małżeństwo, które jeszcze spodziewało się dziecka. Jak przeżyć do pierwszego? Jak utrzymać się w pracy?Czy przystąpić do komunistów albo nazistów? Jak zdobyć pożywienie i dach nad głową? To jest ten mechanizm zaciskającej się pętli w systemie kapitalistycznym. Znakomicie przedstawiony wyścig szczurów i walka o targety i normy w sklepie odzieżowym. Przecież ten mechanizm prawie wiek później dalej jest niezwykle popularny w korporacjach. Tylko teraz ten wyścig szczurów to jest przedstawiany jako jakiś prestiż. Fallada doskonale też pokazał małżeństwo od strony czysto życiowej i praktycznej. Że wcale nie jest łatwo wspólnie sobie poradzić, że jedna osoba może przejeść więcej, albo schować pieniądze. Ogólnie realizm powalający, wszystko w takim mrocznym klimacie. Znakomita powieść, od początku do końca.

8.7/10. Po wybitnym arcydziele "Każdy umiera w samotności" Hans Fallada ugruntowuje tutaj swoją pozycję doskonałego pisarza. Tym razem to nie naziści i ich terror wzbudzali przerażenie, oni dopiero czaili się w tle na horyzoncie, jako ostateczna alternatywa dla straconych nadziei...

Rozwiń Zwiń

To moje trzecie spotkanie z twórczością Kundery. Jego debiut, w którym czuć ten głód powiedzenia swojej prawdy o systemie komunistycznym, na przykładzie wybranych bohaterów. Główny bohater Ludwik Jahn w młodym wieku zostaje wyrzucony z partii i uczelni, bo wysłał pocztówkę do dziewczyny z tytułowym żartem o Trockim. Zostało to potraktowane śmiertelnie poważnie, a jego tłumaczenia zdały się na nic. Później było za karę wojsko z tzw. elementem niepewnym, praca w kopani, życie na marginesie. Historia z Łucją, która miała symbolizować ucieczkę do lepszego świata, ale która odtrącała go fizycznie. I wreszcie po latach ,żart losu, bo bohater poznaje i nawiązuje romans z żoną Pawła, który to właśnie wyrzucił go z partii. Nie będę tu zdradzał jak to się skończyło, ale było ironicznie. Jeszcze wątek lokalnych ludowych obrządków, które to zawłaszczył sobie system, to też było ciekawe. Ogólnie w późniejszych powieściach Kundera nie był już taki łopatologiczny i trochę naiwny, styl stał się bardziej wyrobiony. Tutaj czuć było, że przy włożeniu pracy z tego pisania może się zrodzić coś rzeczywiście dobrego. Wahałem się między 6 i 7, ale ostatecznie końcówka utwierdziła mnie, że 7 będzie w sam raz

To moje trzecie spotkanie z twórczością Kundery. Jego debiut, w którym czuć ten głód powiedzenia swojej prawdy o systemie komunistycznym, na przykładzie wybranych bohaterów. Główny bohater Ludwik Jahn w młodym wieku zostaje wyrzucony z partii i uczelni, bo wysłał pocztówkę do dziewczyny z ...

Rozwiń Zwiń

6,2/10. Od zawsze bardzo lubię Francję i tamtejszą literaturę, sięgnąłem po tę pozycję żeby trochę lepiej zrozumieć co siedzi Francuzom w głowie. Sama forma przypominała mi "Świat wczorajszy" Zweiga, ale była wyraźnie płytsza i bardziej akademicka. Autorka wciela się tu w tzw. zbiorową świadomość. A i tak cały czas pisze o sobie w tym wszystkim, tylko używając do tego trzeciej osoby. To taki przekrój od czasów drugiej wojny światowej, po przemiany społeczne, strajki w 68, kolejne wydarzenia w kraju i na świecie, wybory prezydenckie, wprowadzanie nowych technologii. Autorka kataloguje te wszystkie lata, to się szybko czytało, ale nie zostałem w ogóle zmuszony do pomyślunku czy refleksji. Za to kilka razy aż się wzdrygnąłem jak autorka drążyła temat rewolucji seksualnej i użyła kilku bardzo "lepkich" określeń. Nie byłem chyba gotowy na coś takiego i przez to obniżam ocenę końcową. Mam wrażenie, że Ernaux opisała w swojej książce świat konformistów, którzy płyną z nurtem rzeki. A ja nie jestem, nie byłem i nigdy nie będę takim kolesiem. To było dobre, ale nie rezonowało ze mną po prostu.

6,2/10. Od zawsze bardzo lubię Francję i tamtejszą literaturę, sięgnąłem po tę pozycję żeby trochę lepiej zrozumieć co siedzi Francuzom w głowie. Sama forma przypominała mi "Świat wczorajszy" Zweiga, ale była wyraźnie płytsza i bardziej akademicka. Autorka wciela się tu w tzw. zb...

Rozwiń Zwiń

Dawno nie czytałem żadnego reportażu, więc postanowiłem przenieść się do Bośni. Krajobraz po burzy, wojna na Bałkanach zebrało krwawe żniwo, a żałobnicy próbują zidentyfikować i pochować swoich bliskich. Lata niepewności co się z nimi stało, dopiero na podstawie badań antropologów i po ekshumacjach może w końcu dojść do pogrzebów. Reportaż krótki, poruszający, bo opowiadających o nieludzkich i chorych realiach wojennych. Podziały narodowościowo-religijne, czystki etniczne, wzajemna nienawiść. Krótkie to było i błyskawicznie się czytało, ale mam wrażenie, że zbyt chaotyczna narracja i trochę po łebkach. Jak ktoś jak ja nie orientuje się w realiach wojny na Bałkanach, to z tego reportażu nie dowie się genezy konfliktu, historii wydarzeń etc. To taka bardziej emocjonalna opowieść o tragediach ludzkich.

Dawno nie czytałem żadnego reportażu, więc postanowiłem przenieść się do Bośni. Krajobraz po burzy, wojna na Bałkanach zebrało krwawe żniwo, a żałobnicy próbują zidentyfikować i pochować swoich bliskich. Lata niepewności co się z nimi stało, dopiero na podstawie badań antropologów i po eks...

Rozwiń Zwiń