Krótka historia siedmiu zabójstw

Historia przemocy na Jamajce. Bardzo dobrze ukazuje mechanizmy powiązań między biedą, przemocą a wladza, a także wpływ amerykańskiej polityki okresu zimnej wojny oraz późniejszy rozwój przemytu narkotyków przez gangi, które początkowo były wspierane przez CIA. Narracja prowadzona jest z perspektywy wielu bohaterów, często z wykorzystaniem jamajskiego slangu — to interesujący zabieg formalny. Momentami jednak monologi sa lekko meczace i przydlugawe.

Historia przemocy na Jamajce. Bardzo dobrze ukazuje mechanizmy powiązań między biedą, przemocą a wladza, a także wpływ amerykańskiej polityki okresu zimnej wojny oraz późniejszy rozwój przemytu narkotyków przez gangi, które początkowo były wspierane przez CIA. Narracja prowadzona jest z perspektywy wielu bohaterów, często z wykorzystaniem jamajskiego slangu — to...

Świetnie napisana książka. Każdy z narratorów mówi innym językiem i myśli innymi kategoriami i jest to naprawdę doskonałe. Prędkość akcji jest zawrotna!
Moje "ale" jest takie, że nie wiem nic o Jamajce i kompletnie nie rozumiem politycznych, kulturowych i społecznych zależności. To zabiera wiele smaku.
Rozumiem jednak to że przestępstwo jest złe, a tu mam wrażenie że wmawia się czytelnikowi że jeden don jest milszy niż inny. Tak, są ludźmi, mają swoje osobowości i różnią się od siebie, ale nie są dobrzy.
Ujął mnie epizod z człowiekiem czyszczącym pamięć krótkotrwałą, chciałabym żeby powstał spinoff

Świetnie napisana książka. Każdy z narratorów mówi innym językiem i myśli innymi kategoriami i jest to naprawdę doskonałe. Prędkość akcji jest zawrotna!
Moje "ale" jest takie, że nie wiem nic o Jamajce i kompletnie nie rozumiem politycznych, kulturowych i społecznych zależności. To zabiera wiele smaku.
Rozumiem jednak to że przestępstwo jest złe, a tu mam wrażenie że wmawia...

To niezły żart, aby nazwać 750 stronnicową księgę "Krótką historią...".

Ale czyta się bardzo dobrze. Gdzieś po środku nieco zwalnia i zamula, aby potem znowu przyśpieszyć.

Lubimy myśleć w Polsce, że jesteśmy mistrzami w narzekaniu na własny kraj. Ale to co robi tutaj James z Jamajką... Nie ma chyba więcej niż dwa akapity, które zawierałyby cokolwiek pozytwnego. Jest bród, smród, przemoc, narkotyki, seksizm, postkolonialne piekło i imperialne konflikty.

James wyrzyguje się z tego wszystkiego, masz dosyć, ale orientujesz się, że to dopiero 100 stron.

To niezły żart, aby nazwać 750 stronnicową księgę "Krótką historią...".

Ale czyta się bardzo dobrze. Gdzieś po środku nieco zwalnia i zamula, aby potem znowu przyśpieszyć.

Lubimy myśleć w Polsce, że jesteśmy mistrzami w narzekaniu na własny kraj. Ale to co robi tutaj James z Jamajką... Nie ma chyba więcej niż dwa akapity, które zawierałyby cokolwiek pozytwnego. Jest bród,...

🎯 Jak nie utonąć w literackim gąszczu 🎯

📚 Książka przedstawiona w sposób niebanalny – każdy z narratorów ma własny slang, styl, rytm myślenia i sposób opisywania rzeczywistości. Nie ma jednego przewodnika. Nie ma jednej Jamajki. Każdy z bohaterów prowadzi swoją wersję świata – a ja jako czytelnik musiałem się nieźle napocić, żeby w tym labiryncie nie zginąć.

🧠 To nie była łatwa lektura. Gdybym zabrał się za nią bez żadnego przygotowania – gwarantuję, że poległbym w pierwszych 10%. Ale postawiłem na metodyczne podejście:
🔹 zrobiłem sobie mapy postaci i ich powiązań,
🔹 wypisałem krótkie charakterystyki narratorów
🔹 śledziłem fabułę równolegle z audiobookiem (którego lektor robi niesamowitą robotę, wcielając się w slang i akcenty postaci),
🔹 wspierałem się e-bookiem, czytając i słuchając równolegle, żeby nie zgubić się w chronologii, wielogłosie i kulturowym zgiełku.

🔥 Autor wykonał karkołomny wyczyn: wymieszał style, epoki, punkty widzenia i języki – a mimo tego udało się mu stworzyć coś organicznego. Coś dusznego, brutalnego i autentycznego.

😵 Były momenty, gdy chciałem książkę rzucić do wyschniętej studni, zakopać razem z kasetami z jamajskim dancehallem i nie patrzeć wstecz. Ale były też chwile, gdy całkowicie się zatracałem. Nie czułem czasu. Nie czułem miejsca. Byłem w środku tej powieści, chłonąłem każde przekleństwo, każdą paranoję, każdy polityczny podszept i gangsterski szept.

🌍 Ten świat żyje – brudny, przegniły, ale żywy. Rządzą nim narkotyki, CIA, przemoc, muzyka, polityka i... strach. Ale żyje.

💡 Dotrwałem do końca. I nie żałuję. Ale wiem jedno: ta książka wymaga strategii. To nie jest lektura „na kolanie” czy „w autobusie między przystankami”. Tu trzeba mieć plan. Bez przygotowania – poległbym z hukiem.

👑 Ocena: 9/10 👑
🎭 Za konstrukcję – skomplikowaną, ale spójną.

🧬 Za oryginalność – forma, jakiej się nie zapomina.

🌫 Za duszny klimat Jamajki – polityka, pot, gnój i reggae.

🫀 Za wcielenie się podskórne w bohaterów – to nie są tylko postaci. To są żywe głosy, które na długo zostają w głowie.

📌 Krótka historia siedmiu zabójstw nie jest dla każdego. Ale jeśli ją rozbroisz warstwa po warstwie – zostaje coś cholernie mocnego.

🧷 Co się tu właściwie dzieje? 🧷

🎙 Punktem wyjścia jest zamach na Boba Marleya w 1976 roku. Ale Marley to tylko cień – duch tej opowieści.

🔪 Gangsterzy, agenci CIA, handlarze bronią, politycy i dziennikarze – wszyscy grają swoją grę.

🎤 Reggae przeplata się z zabójstwami, duchami, polityką i przemocą.

🕳 Z Jamajki lądujemy w Bronxie, potem znów wracamy do karaibskiej duszności.

⏳ Książka obejmuje ponad 15 lat historii, ale nie jako zapis wydarzeń – raczej jako przebłyski z głów narracyjnych, fragmenty przeżyć i strumienie świadomości.
Nie chodzi o to, kto zabił – tylko dlaczego ten świat ciągle potrzebuje ofiar.

🔍 Jak to we mnie rezonuje 🔍

🤯 Ta książka to nie kryminał, nie thriller, nie powieść historyczna. To coś pomiędzy. To literacki stan psychiczny, który trzeba przetrwać.

🎧 Słuchałem głosów, które przeklinały, bredziły, żartowały, umierały. I nagle zdałem sobie sprawę:

🪶 to nie książka do czytania – to książka do przeżywania.
👁‍🗨 To nie jest też opowieść o Jamajce. To opowieść o tym, co się dzieje, gdy państwo nie istnieje, gdy przemoc zastępuje porządek, a życie toczy się w rytmie paranoi i radiowych komunikatów o kolejnych trupach.
🧷 I choć to wszystko zdaje się chaotyczne, brutalne i czasem zbyt gęste – Marlon James potrafi z tej kakofonii złożyć dzieło. Nie książkę. Dzieło.

🎯 Jak nie utonąć w literackim gąszczu 🎯

📚 Książka przedstawiona w sposób niebanalny – każdy z narratorów ma własny slang, styl, rytm myślenia i sposób opisywania rzeczywistości. Nie ma jednego przewodnika. Nie ma jednej Jamajki. Każdy z bohaterów prowadzi swoją wersję świata – a ja jako czytelnik musiałem się nieźle napocić, żeby w tym labiryncie nie zginąć.

🧠 To nie była...

To nie jest, wbrew tytułowi, Krótka historia siedmiu zabójstw. To epopeja, kobyła, której przeczytanie zajęło mi niemal cztery miesiące. Uwielbiam tę książkę i nienawidzę jej jednocześnie.

Uwielbiam za rzucenie małej, obcej dla mnie wyspy – Jamajki – na wielką panoramę świata, od szczytowego punktu zimnej wojny aż po lata 90. Mogę sobie tylko wyobrazić ogrom pracy, jaki wykonał autor, żeby stworzyć tak monumentalny, wielowątkowy fresk własnego narodu – z jego problemami, wszechogarniającą nędzą, narkobiznesem i wielką polityką. A wszystko to osnute wokół symbolu, jakim jest Bob Marley.

Nienawidzę tej powieści za jej brutalność i obsceniczność w każdej postaci – od zupełnie pozbawionych erotyzmu scen gejowskiego seksu, przez defekację, aż po brutalne egzekucje. Zupełnie jakby autor urządził sobie zawody sam ze sobą: Opiszę każde okropieństwo, jakie jesteś sobie w stanie wyobrazić, w sposób, którego nie powstydziliby się najwięksi turpiści. Chyba nigdy wcześniej nie czułem się tak brudny po lekturze.

Osobny rozdział to muzyka oraz nawiązania intertekstualne i kulturowe. Rekomenduję podeprzeć się po lekturze genialnym omówieniem Macieja Okraszewskiego –https://www.youtube.com/watch?v=mIQ8mxj9s0o&ab_channel=DariuszRosiak. To naprawdę dość trudna literatura, która zostawiła mnie w niepewności co do umiejętności pisania autora. To momentami najbardziej nieliteracka powieść, jaką w życiu czytałem. Ta historia ma swoje momenty genialne – jak rozmowa pisarza z jego własnymi bohaterami – ale i dłużyzny, albo mówiąc językiem powieści... zbędne pierdolenie.

Samej książce dałem 6 – i jest to najbardziej niepewna ocena, jaką kiedykolwiek wystawiłem. Gdybym miał oceniać samo tłumaczenie pana Roberta Sudoła, byłoby to 10/10. Przełożyć nieprzekładalną jamajską odmianę angielskiego na polski? Absolutny szczyt.

Rada dla wszystkich czytelników: zróbcie sobie na początku lektury zdjęcie indeksu postaci – wielokrotnie musiałem do niego sięgać.

To nie jest, wbrew tytułowi, Krótka historia siedmiu zabójstw. To epopeja, kobyła, której przeczytanie zajęło mi niemal cztery miesiące. Uwielbiam tę książkę i nienawidzę jej jednocześnie.

Uwielbiam za rzucenie małej, obcej dla mnie wyspy – Jamajki – na wielką panoramę świata, od szczytowego punktu zimnej wojny aż po lata 90. Mogę sobie tylko wyobrazić ogrom pracy, jaki...

Jestem sknerą. Jeżeli zainwestowałem już niemało godzin w jakąś lekturę to wrodzone skąpstwo nie pozwala mi wyrzucić książki, choćbym cierpiał najgorsze męczarnie.
A tu do połowy lektura naprawdę wciąga i czas płynie wartko. Watki się spinają albo przynajmniej sprawiają wrażenie że już za chwileczkę już za momencik ładnie się zgrają.
Potem niestety z każdą kolejną stroną coraz bardziej wyłazi na wierzch że powieść zmierza donikąd.
I tamże dociera.
A obywatel pisarz jak chce żeby mama czegoś nie czytała to niech to napisze w przedmowie a nie w posłowiu ;-)

Jestem sknerą. Jeżeli zainwestowałem już niemało godzin w jakąś lekturę to wrodzone skąpstwo nie pozwala mi wyrzucić książki, choćbym cierpiał najgorsze męczarnie.
A tu do połowy lektura naprawdę wciąga i czas płynie wartko. Watki się spinają albo przynajmniej sprawiają wrażenie że już za chwileczkę już za momencik ładnie się zgrają.
Potem niestety z każdą kolejną stroną...

Książka jest zawiła, pojawia się w niej naraz dużo postaci i dużo wątków, trzeba więc uzbroić się w cierpliwość, żeby zobaczyć, jak to się wszystko razem złoży do kupy. Czyta się ją też jak powieść detektywistyczną, należy uważnie wsłuchiwać się w to, co kto mówi, być czujnym, co kto robi, bo może się to okazać wskazówką czegoś, co potem któraś z postaci nam wyjawi i wyjaśni. Parę razy tak kartkowałam całość wstecz, upewniając się, że: "no rzeczywiście, to jest ten człowiek", albo: "no tak, była o tym mowa".
Myślę, że przez to książkę można uznać za trudną. Pewnie też przez to, że jest potwornie brutalna, bo jaka ma być książka o gangach.
Parę fragmentów owszem nużyło i nie mogłam przez nie przebrnąć, za co odejmuję gwiazdkę - nie ma co ukrywać, książka jest naprawdę długa.
Podoba mi się jednak ten chaos w niej, to kluczenie, gdy nie ma się pełnych informacji, tekst rozlewający się na całe strony w strumieniach świadomości w Patois, mam wrażenie że współgra to z akcją i dobrze oddaje klimat miejsca i czasu, o którym opowiada - mnie to w każdym razie przekonuje. Agenci CIA, gangsterzy, jeden czy drugi don gangu, osoby z doświadczeniem i władzą, które same nie mają pojęcia o spiskach za ich plecami, nie wiedzą wszystkiego, co się dzieje, kto kogo śledzi, kto przeciw komu i z kim pracuje. Trudno się do tego przyzwyczaić, że nie ma wszechwiedzącego narratora, który wszystko wyjaśni. Nie wiemy więcej niż postacie, które nam opowiadają, a czy mówią wszystko i czy na pewno wiedzą wszystko? Może to irytować i utrudniać, ale nie wyobrażam sobie, jak lepiej napisać taką powieść, żeby język i styl tak dobrze współgrał z treścią?
Denerwowało mnie też chwilami, że mylili mi się ci małoletni z gangu Papy-Lo, musiałam tu też wracać i przypominać sobie, który to który. Z drugiej strony znowu uważam, że to pasuje - ot dzieciak z getta jak każdy inny, którego historia opiera się na tym samym, czyni go takim samym "pistoletem" w gangu, narzędziem do zużycia i wyrzucenia, który kończy tak samo, jak reszta podobnych.
Więc i w tym, i w języku, i w chaosie, i brutalności widzę sens i spójność. Mnie to przekonuje. Dałam gwiazdkę mniej, niż ulubionej "Księdze nocnych kobiet", ale nie da się ukryć, że "Krótka historia siedmiu zabójstw" to majstersztyk. Zastanawiam się, jak Marlon James przekopał taki kawałek historii gangów Jamajki (i USA),z Bobem Marleyem w tle, i tak przekonująco, z taką głębią oddał ten klimat na papierze. No i, nie licząc tych paru nudnych fragmentów, to naprawdę się wciągnęłam i miałam na koniec wrażenie, że to była bardzo dobra historia.

Książka jest zawiła, pojawia się w niej naraz dużo postaci i dużo wątków, trzeba więc uzbroić się w cierpliwość, żeby zobaczyć, jak to się wszystko razem złoży do kupy. Czyta się ją też jak powieść detektywistyczną, należy uważnie wsłuchiwać się w to, co kto mówi, być czujnym, co kto robi, bo może się to okazać wskazówką czegoś, co potem któraś z postaci nam wyjawi i...

Mocne, brutalne, wciągające. Ciekawa tematyka, świetne postaci. Lepsze stylistycznie i fabularnie niż Diabeł Urubu.

Jestem też pełen podziwu dla tłumacza.

Mocne, brutalne, wciągające. Ciekawa tematyka, świetne postaci. Lepsze stylistycznie i fabularnie niż Diabeł Urubu.

Jestem też pełen podziwu dla tłumacza.

Bardzo ciężko jest mi ocenić tę książkę. Czytałem ją powoli, czasami wręcz męcząc a czasami pochłaniając świetne fragmenty. Niektóre postacie wg mnie nic nie wnoszące....inne znów prowadzone w sposób który wydaje się idealny. Z mojej perspektywy nie znajduję tej brutalności czy trudności języka, o której piszą inni. Ogólne jak dla mnie książka nierówna. W mojej ocenie słabsza niż Diabeł Urubu i daleko z tyłu za świetną Księgą Nocnych Kobiet.

Bardzo ciężko jest mi ocenić tę książkę. Czytałem ją powoli, czasami wręcz męcząc a czasami pochłaniając świetne fragmenty. Niektóre postacie wg mnie nic nie wnoszące....inne znów prowadzone w sposób który wydaje się idealny. Z mojej perspektywy nie znajduję tej brutalności czy trudności języka, o której piszą inni. Ogólne jak dla mnie książka nierówna. W mojej ocenie...

Uznaję przeczytanie tej książki za czas stracony. Czytałam z determinacji i umęczyłam się przepotwornie. Mało było fragmentów, które stanowiły jakąś historię. Chaos nadmiaru perspektyw i postaci. Jedyny plus to świetne tłumaczenie (wulgarny język, hawajska gwara).

Uznaję przeczytanie tej książki za czas stracony. Czytałam z determinacji i umęczyłam się przepotwornie. Mało było fragmentów, które stanowiły jakąś historię. Chaos nadmiaru perspektyw i postaci. Jedyny plus to świetne tłumaczenie (wulgarny język, hawajska gwara).