Dawid Grosman

Jak zawsze u Grosmana, otrzymujemy pełny wachlarz silnych emocji. Zaczyna się niby zwyczajnie, choć zagadkowo, trochę śmiesznie, trochę żałośnie (nie przepadam za niską kulturą stand-upów). Lecz im dalej w las, tym mniej zabawnie, a w końcu uśmiech zamiera nam na ustach. Absurd i humor tańczą ze sobą mroczny taniec. Zamierzałam tylko sprawdzić, czy w ogóle wciągnie mnie taka forma książki i .. przepadłam. Nie należy dać się zwieść marnym początkiem show, bo po kilku słabych żartach rusza lawina emocji i nie można się oderwać. Taak, cały Grosman. Potrafi wrzucić czytelnika w wir tak silnych wrażeń, że wyrwać się nie sposób. To, co miało być żartem, staje się okrutnym rozliczeniem z życiem, które nie szczędziło ciosów. Humor również staje się wręcz brutalny – tylko Żydzi mogą sobie pozwolić na tak cyniczne żarty z Holokaustu. Co najgorsze, jedynie te były naprawdę błyskotliwe! Autorowi udało się sprawić, że tej historii się nie czyta, w niej się uczestniczy. Widzimy tego steranego życiem komika, widzimy każdy jego gest, minę, każdy wygłup. Namacalnie czujemy jego cierpienie. Nie umykają nam nawet najmniejsze niuanse! Naprawdę siedzimy tam przed sceną i czujemy każdą jego emocję. Widzimy pot na jego czole i czujemy zapach jego zmęczonego ciała. Genialne jest również wprowadzenie postaci „Pisklaczka”, niby szczegół, a zmienił wszystko, cóż za wspaniale odmalowana postać! Przemawia do mnie narracja autora, jak zawsze mnie uwiodła. Jedyne, co trochę drażni mnie w jego książkach to fakt, że zawsze po maksymalnym spiętrzeniu emocji, z historii nagle uchodzi powietrze, ulatnia się cały ładunek i końcówka jest słaba. Punkt kulminacyjny mija, zanim skończy się opowieść. Zakończenie nie wbija w fotel, walcem rozjeżdża nas samo napięcie z jakim budowana jest historia. Potem nagle puff! Tak samo było w „Gdyby Nina wiedziała”. Książkę czytało się świetnie, aby po zakończeniu skonstatować, że w zasadzie było to dużo hałasu o nic. Bo końcówka nie dała tego, co obiecywała rozbuchaną emocjonalnością. Niemniej jednak chętnie sięgnę po kolejne książki autora, urzeka mnie jego wrażliwość i czułość, jaką otacza swoich bohaterów.