Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Łędina 
wielka-biblioteka-ossus.blogspot.com
25 lat, kobieta, Zabrze, status: Czytelniczka, dodała: 3 książki, ostatnio widziana 37 minut temu
Teraz czytam
  • Anioł Burz
    Anioł Burz
    Autor:
    Tyen naucza magii mechanicznej w Liftre – powszechnie poważanej szkole. Dociera tam wieść, że Raen, najpotężniejszy mag i władca wszystkich światów, powrócił po długiej nieobecności. Nauczyciele i stu...
    czytelników: 2195 | opinie: 86 | ocena: 7,62 (662 głosy) | inne wydania: 1
  • Droga królów
    Droga królów
    Autor:
    Chirurg, zmuszony do porzucenia swej sztuki i zostania żołnierzem w najbardziej brutalnej wojnie od niepamiętnych czasów. Skrytobójca, morderca, który płacze, kiedy zabija. Oszust, młoda kobieta, skry...
    czytelników: 12032 | opinie: 532 | ocena: 8,97 (3935 głosów) | inne wydania: 4

Pokaż biblioteczkę
Aktywności
2017-06-23 18:14:41
Wypowiedziała się w dyskusji: Wymienię/Sprzedam (Czerwiec 2017)

SPRZEDAM ZA 10ZŁ!
ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p
EnklawaMroczny szept[/bookCover[bookCover]94816Kamienna ĆmaRezydent wieży. Księga IMinecraft. Poradnik dla budowniczychSyn Cienia
SPRZEDAM ZA 10ZŁ!
ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p
EnklawaMroczny szept[/bookCover[bookCover]94816Kamienna ĆmaRezydent wieży. Księga IMinecraft. Poradnik dla budowniczychSyn CieniaHobbici. Liczne wcielenia Bilba, Froda, Sama, Merry'ego i PippinaGra o tronSkrzydła gniewuZa rzeką czasuHonor LegionuZaginiona królowa EgiptuAnna Ventura. PrzeznaczenieMorze trolliAssassin’s Creed: BractwoOpcje na śmierćŻelazny kosturSaga o Rubieżach. Tom 1Smutna historia braci GrossbartKrólewska EskortaJezioro SamotniaPrzed świtemZaćmienieZmierzchKsiężyc w nowiuMagia krwiWybrańcyAdamantowy PałacKruk

pokaż więcej

więcej...
 
2017-06-23 09:51:21
Dodała książkę na półkę: Przeczytane
Autor:
Cykl: Pani Peregrine (tom 1)

"Pani Peregrine: Osobliwy dom pani Peregrine" to pierwsza część, trzymającej w napięciu serii, amerykańskiego pisarza Ransoma Riggsa. Rdzeń książki stanowią, dziwne fotografie (dołączone do audiobooka!), od których trudno oderwać wzrok, choć sprawiają, że ciarki chodzą po plecach i zasnąć jakoś trudniej. Powieść przez ponad rok znajdowała się na liście bestsellerów New York Times.

Ransom...
"Pani Peregrine: Osobliwy dom pani Peregrine" to pierwsza część, trzymającej w napięciu serii, amerykańskiego pisarza Ransoma Riggsa. Rdzeń książki stanowią, dziwne fotografie (dołączone do audiobooka!), od których trudno oderwać wzrok, choć sprawiają, że ciarki chodzą po plecach i zasnąć jakoś trudniej. Powieść przez ponad rok znajdowała się na liście bestsellerów New York Times.

Ransom Riggs - amerykański pisarz, najbardziej znany z powieści "Osobliwy dom pani Peregrine". Urodził się w Maryland, na dwustuletniej farmie, a dorastał na Florydzie. Studiował literaturę angielską na Kenyon College oraz filmoznawstwo na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. W magazynie "Mental floss" publikował artykuły na temat Sherlocka Holmesa, zatytułowane "Sherlock Holmes Handbook. The Methods and Mysteries of the World's Greatest Detective", które zostały wydane w 2009 roku jako przewodnik do filmu o Sherlocku Holmesie. Autor zbierał również ciekawe fotografie które, za zgodą swojego wydawcy Quirk Books, chciał wydać jako książkę z obrazkami. Za radą redaktora ułożył je jednak w przewodnik, do którego dołączył narrację. Tak powstała powieść "Pani Peregrine: Osobliwy dom pani Peregrine". Inna książka Ransoma Riggsa, również inspirowana fotografiami, "Talking Pictures", została wydana w Stanach Zjednoczonych w październiku 2012 roku.

Krzysztof Banaszyk – polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy, także lektor. Ukończył PWST w Warszawie, a potem zdał eksternistyczny egzamin aktorski. Został adeptem Teatru Polskiego w Poznaniu, a następnie aktorem łódzkiego Teatru Nowego. Współpracował z różnymi teatrami bez stałego etatu. Wielokrotnie współwystępował w serialach, oraz podkładał głos pod postacie z gier, bajek i filmów.

Wywołująca dreszcz emocji i grozy opowieść o domu sierot na tajemniczej wyspie, zamieszkiwanym niegdyś przez równie tajemnicze dzieci.

Szesnastoletni Jacob, którego dziadek był jednym z nich, przyjeżdża na wyspę, żeby za wszelką cenę odkryć przeszłość dziwnego, zniszczonego domu i jego małych mieszkańców. Czy Jacob zmierzy się z potworami ze swoich snów? Czy osobliwe dzieci ze starych fotografii pokazywanych przez dziadka naprawdę istniały? Co jest bajką, a co prawdą? Co jest faktem, a co urojeniem?

W momencie, jak Jacob w końcu zdołał pogodzić się ze scenariuszem całkiem nudnej przyszłości, znienacka wokół rozpoczęło dziać się coś dziwnego. Coś, co okazało się upiornym wstrząsem i jak wszystko, co na zawsze odmienia człowieka, podzieliło jego istnienie na Przed i Po. Te zdarzenia los związał z jego dziadkiem, Abrahamem Portmanem. Jako dziecko, Jacob uważał dziadka za najbardziej fascynującą osobę na świecie. Mieszkał w sierocińcu, walczył na wojnach, przemierzał oceany parowcem, a pustynie na końskim grzbiecie, występował w cyrku, wiedział wszystko o broni, samoobronie i sztuce przetrwania, a do tego porozumiewał się w trzech obcych dialektach. Chłopcu, któremu nie udało się odwiedzić żadnego obcego kraju, zdawało się to niesamowicie ekscytujące, więc podczas każdego spotkania, błagał dziadka o nowe historie. Staruszek zawsze ustępował. W wieku sześciu lat doszedł do wniosku, że chcąc wieść doczesność po części równie interesującą jak dziadka, musi zostać rewelatorem. Dziadek wspierał wnuka w postanowieniu. Całe popołudnia tkwił razem ze nim nad mapami, planując podróże za pomocą szpilek o czerwonych łebkach i opowiadając mu o rozmaitych fantastycznych miejscach, które pewnego dnia zwiedzi. Rodziców niepokoiło, że dziadek zarazi wnuka chorobliwym marzycielstwem, i że te fantazje całkowicie przesłonią mu bardziej przyziemne cele. Pewnego dnia mama postanowiła to ukrócić. Powiedziała Jacobowi, że nie może zostać rewelatorem, ponieważ każde z miejsc na Ziemi zostało już poznane. Stwierdziła, że urodził się za późno. Wówczas Jacob poczuł się, jak osoba z czegoś obrabowana. Poczuł się jeszcze gorzej, uświadamiając sobie, że większość najciekawszych opowieści dziadka stanowiło kłamstwo. Te dziwaczne zawsze wiązały się z jego dzieciństwem. Urodził się w Polsce, ale w wieku dwunastu lat trafił do sierocińca w Walii. Twierdził, że musiał rozstać się z rodzicami, bo goniła go zgraja monstrów, a w Polsce się od nich roiło. Jeszcze bardziej niesamowicie brzmiał szereg opowieści o codzienności w walijskim sierocińcu. Mówił, że to zaczarowane miejsce zaprojektowano w celu chronienia dzieci przed potworami. Zostało wzniesione na wyspie, gdzie codziennie świeciło słońce. Nikt tam nie chorował, ani nie umierał. Mieszkali w wielkim domu strzeżonym przez stare mądre ptaszysko. Tak przynajmniej twierdził dziadek. Jednak Jacob zaczął dorastać i nabierać wątpliwości. W wieku siedmiu lat, pewnego popołudnia, przedstawił dziadkowi swoje zastrzeżenia. Wówczas, ten pokazał mu fotografie dzieci, o jakich opowiadał. Emma Bloom władała ogniem. Fiona Fruanfeld sprawiała, że roślinność prędzej rosła. Olive Abroholos Elephanta potrafiła unosić się w powietrzu. Hugh Apiston posiadał rój pszczół w brzuchu. Claire Densmore posiadała drugą parę ust. Enoch O'Conner umiał odbierać istnienie jednym i podarować je drugim. Millard Nullings zawsze pozostawał niewidoczny. Horace Somnusson śnił prorocze objawienia, niektóre bardzo niebezpieczne. Bronwyn Bruntley i Victor Bruntley mogli pochwalić się ogromną siłą, ale nie intelektem. Jacob ufał słowom dziadka co najmniej przez kilka następnych lat, przede wszystkim dlatego, że tak chciał. Pewnego dnia, cena za to zaufanie stała się bardzo duża. Powtarzanie w szkole opowieści dziadka, spowodowało, że stał się pośmiewiskiem. W tamten czas, Jacob poczuł niechęć do dziadka. Staruszek pewnie wiedział, że tak się stanie. Toteż, chłopiec jeszcze bardziej nie potrafił zrozumieć, po co mu wmawiał, że te rozmaite opowieści są prawdziwe, skoro wcale to nie miało miejsca. Dopiero po latach tata wyjaśnił mu, że dawno temu dziadek opowiadał mu to samo, i że to nie kłamstwa, ale podkolorowana prawda. Dzieciństwo Abrahama Portmana zupełnie nie przypominało baśni. Stanowiło horror. Miał dwanaście lat, jak rodzice spakowali jego ubrania do jednej walizki i wsadzili do pociągu jadącego do Wielkiej Brytanii. Nie ujrzał więcej matki i ojca, ani braci. Nim stał się nastoletnim mężczyzną, zginęli z rąk prześladujących go potworów. Potworów bez macek, z rozkładającymi się ciałami, lecz o ludzkich obliczach, w eleganckich mundurach. Podobnie jak w wypadku potworów, historia o zaczarowanej wyspie też posiadała w sobie ziarno prawdy. Przez kontrast z koszmarem rozgrywającym się na kontynencie, sierociniec, w jakim zamieszkał dziadka, musiał zdawać mu się rajem, i taką też funkcję pełnił w jego opowieściach. Stał się bezpieczną przystanią w miejscu, gdzie wakacje trwają wiecznie, pełną aniołów stróżów i magicznych dzieci. Naturalnie, tak naprawdę dzieciaki wcale nie posiadały umiejętności stawania się niewidzialnymi ani nie potrafiły podnosić ciężkich głazów. Osobliwością, za którą je prześladowano, stanowiło ich pochodzenie. Wówczas Jacob przestał domagać się od swojego dziadka opowieści. Dziadek przeszedł przez piekło i miał prawo do swoich sekretów. Kilka lat później, w istnieniu Jacoba miało miejsce coś niesamowitego i zarazem okropnego. Odtąd istniało zaledwie Przed i Po.

Struktura rodzaju ludzkiego jest nieskończenie bardziej zróżnicowana, niż przypuszcza większość ludzi. Rzeczywista taksonomia homo sapiens to tajemnica znana nielicznym. Osobliwi ludzie występują na całym świecie. Jednakże jest ich coraz mniej. Swego czasu mogli otwarcie mieszać się ze przeciętnymi ludźmi. W pewnych zakątkach świata uważa się ich za szamanów, do jakich trzeba się zwracać w trudnych chwilach. Kilka kultur zachowało te harmonijne relacje z ich ludem, choć zaledwie w miejscach, gdzie nie zagościła ani nowoczesność, ani największe religie. Szerszy świat odwrócił się od nich już dawno temu. Muzułmanie ich wygnali, chrześcijanie palili na stosach, oskarżając o magię. Nawet poganie z Walii i Irlandii ostatecznie zadecydowali, że są niegodziwymi stworami i zmiennokształtnymi duchami. Osobliwość często występuje co drugie pokolenie, czasami zanika nawet na dziesięć generacji. Osobliwe dzieci nie zawsze rodzą się z osobliwych rodziców, a osobliwym rodzicom nie zawsze rodzą się osobliwe dzieci. Świat obawia się odmienności. Osobliwe potomstwo przeciętnych rodziców często zostaje źle traktowane. Zaledwie kilkaset lat temu rodzice osobliwych dzieci zakładali, że ich prawdziwi potomkowie zostali uprowadzeni, a na ich miejsce podrzucono odmieńców, zaczarowane i złośliwe sobowtóry. Te całkowicie absurdalne podejrzenia były w mroczniejszych czasach uważane za dostateczny powód dla porzucenia biednych dzieci, czy wręcz zabijania ich. Należało coś z tym zrobić, dlatego ludzie pokroju Pani Peregrine stworzyli miejsca, w których młodzi ludzie z osobliwymi cechami, mogą istnieć z dala od normalnych ludzi. Założyli fizycznie i czasowo odizolowane enklawy, takie jak jej dom, z którego jest niezmiernie dumna. Osobliwi dysponują umiejętnościami, których brak przeciętnym zjadaczom chleba. Istnieje nieskończenie wiele kombinacji takich zdolności. Jedne umiejętności, jak zaglądania do ludzkich refleksji, są powszechne, inne rzadkie. Nieczęsto się zdarza, aby ktoś potrafił manipulować czasem tak jak Pani Peregrine, która potrafi świadomie manipulować polami czasowymi, nie tylko dla siebie, lecz także dla innych. Ludzi, takich jak ona, zwie się ymbrynami. Tworzą oni pętle czasowe, w jakich ich podopieczni mogą istnieć nieskończenie. Cena, za takie bezpieczeństwo, to doświadczanie czasu w sposób nieprzerwany. W przeciwnym razie, podopieczni Pani Peregrine nie mogliby pamiętać ostatnich siedemdziesięciu lat, które tam spędzili.Na świecie jest mnóstwo takich schronień, i niemal wszystkie ich twórczynie są przyjaciółkami Pani Peregrine.

Jeżeli jesteście po seansie ekranizacji Tima Burtona, powstałej na podstawie omawianej powieści, musicie wiedzieć, że to dwa zupełnie inne dzieła. Tim Burton, najprawdopodobniej, wzorował się na trzech książkach, które napisał Ransom Riggs. Fabuła powieści rozpoczyna się bardzo podobnie. Jacob dorasta słuchając opowieści o wspaniałym domu dla dzieci o nadzwyczajnych umiejętnościach, w jakim mieszkał jego dziadek. Historia niesamowicie fantastyczna, ale zdaniem rodziców Jacoba mająca proste wyjaśnienie. Dziadek kłamał. Sprowadzał swoje opowieści do poziomu, które zrozumie dziecko, zatajając tragiczną prawdę o swojej przeszłości. Przeszłości chłopca, odesłanego przez rodziców z Polski do Walii w czasie konfliktu. Jacob dużo zapłacił za te kłamstwa. Potem przez wiele lat nie umiał zaufać dziadkowi. W końcu ten zmarł. Wówczas, nastolatek doświadcza wielce zatrważające zdarzenia. Musi niezwłocznie odnaleźć tajemniczą Panią Peregrine, zanim stanie się coś gorszego. Tim Burton doskonale poradził sobie z przedstawieniem stosunków przewodnich postaci. Ransom Riggs nie może powiedzieć tego samego o sobie. Współzależności Abrahama Portmana i Jacoba Portmana prawie nie ma. Pisarz nie poświęcił im tak wiele czasu i serca. Toteż, pożegnanie się z Abrahamem Portmanem nie wzbudza, aż tak wielkiego ucisku w sercu. Potem, robi się ciekawiej. Jacob miewa koszmarne noce i przewidzenia. Dodatkowo dowiaduje się nieco o relacjach dziadka ze swoimi dziećmi. Ostatecznie odwiedza dom, w jakim dorastał Abraham Portman. I ten moment zmienia powieść. Zadowolenie z poznawania, mrocznej i tajemniczej historii, zamienia się w nieukontentowanie. Podopieczni Pani Peregrine posiadają umiejętności, które sprawiają że nie można nazwać ich niezajmującymi. Jednakże, ich usposobienia są do bólu szablonowe i nudne. Mniemaniem autora, osoba podporządkowująca sobie ogień, powinna posiadać ogniste usposobienie. Rodzeństwo charakteryzujące się siłą, nie powinno przejawiać specjalne dużej inteligencji. Nie pomaga również fakt, że większość z dzieci spaceruje po ziemi od dekad, a mimo to zachowują się niesamowicie dziecinnie. Spośród dwanaścioro pociech, żadne nie odznacza się na tle pozostałej gromadki. Ponadto protegowani Pani Peregrine niemalże nie opuszczają włości sierocińca. W kółko doświadczają jednego dnia. To ich ochrania i pozwala zachować nieśmiertelność. Toteż wielu możliwości na zabawę dzieci nie posiadają. Jednostajność, która wiecznie ich otacza, powoli rozpościera się nad osobą zaznajamiającą się z tomem. Pod koniec historia staje się nieznośnie nudna. Nic w niej nie zaskakuje, oprócz zmarnowanego potencjału. Autor pisał swoje dzieło na podstawie fotografii. Przedziwne i mroczne, budują klimat zaledwie publikacji. "Pani Peregrine: Osobliwy dom pani Peregrine" to książka dla młodszego grona odbiorców. Taka sama, jak opowieści Abrahama Portmana. Sprowadzona do poziomu które zrozumie dziecko.

Głos Krzysztofa Banaszyka bardziej pasuje do szesnastoletniego Jacoba, niż dwunastoletniego Simona, w którego aktor wcielał się podczas prac nad audiobookiem "Porywacz czasu: Żeglarze czasu" - Stefana Gemmela. Podbudowuje klimat powieści. Jednakże umiejętności aktora podczas wielogodzinnego przedstawiania powieści, nie są tak znakomite, jak podczas dubbingowania postaci. Nie tak pozbawiony emocji ton, zapamiętali na przykład fani gier o Wiedźminie, gdzie aktor wcielał się w jedną z postaci. Uwielbianego przez wielu Vernona Rocha.

Tim Burton nie spisał się na medal tworząc film. Jednakże, książka na podstawie, której go realizował, również wśród dzieł z górnej półki stanąć nie może. Trudno stwierdzić za co tak wiele osób, a wśród nich wielu dorosłych, pokochało to dzieło. Jednakże, jeżeli ktoś zamierza zrobić ukłon w stronę "Pani Peregrine: Osobliwego domu pani Peregrine", niech zastanowi się nad audiobookiem. Ta forma zdaje się najprzyjaźniejsza odbiorcom.

pokaż więcej

 
2017-06-22 14:38:36
Dodała książkę na półkę: Przeczytane, Posiadam
Autor:
Cykl: Wilkołak (tom 2)

Współcześnie udomawia się krwiopijców, a wilkołaki kastruje. Na szczęście niektóre osobniki zachowują swoje zdolności i nadal posługują się atutamii, które podarowała im natura. Poznajcie kontynuacje przygód ostatniego wilkołaka czystej krwi!

Steve Feasey - urodził się w Watford, hrabstwa Hertfordshire. Od skromnego otoczenia uciekał w świat książek. Spędził wiele czasu w bibliotekach. Zawsze...
Współcześnie udomawia się krwiopijców, a wilkołaki kastruje. Na szczęście niektóre osobniki zachowują swoje zdolności i nadal posługują się atutamii, które podarowała im natura. Poznajcie kontynuacje przygód ostatniego wilkołaka czystej krwi!

Steve Feasey - urodził się w Watford, hrabstwa Hertfordshire. Od skromnego otoczenia uciekał w świat książek. Spędził wiele czasu w bibliotekach. Zawsze uważał się za zapalonego czytelnika, Pisać zaczął w późnych latach swojego życia, ale na szczęście udało mu się podpisać kontrakt na swoją pierwszą powieść.

W starciu z żądnym krwi władcą wampirów Lucien Charron odniósł poważną ranę i zostało mu kilka tygodni życia. Bez jego opieki Treyowi Laporte grozi coraz większe niebezpieczeństwo. Mimo to, wraz z piękną córką Luciena, chłopak wyrusza do Islandii, odszukać potężny artefakt, którego moc uzdrawiania ma pomóc umierającemu. Jednakże Kula Mynora znajduje się w posiadaniu ich największego wroga, którego w dodatku sprzymierzeńcem jest potężna czarodziejka, dawna ukochana Luciena.

Piętnastoletniemu Treyowi Laporte nie straszne są trudności związane z dojrzewaniem, bo tegoż czasu w jego ciele zachodziło do wielu poważniejszych zmian. Chłopak przeistaczał się w wilkołaka, i nic nie mógł na to poradzić. W wspomnianych chwilach towarzyszył mu Lucien Charron, obdarzając go swoją opiekuńczością. Teraz chłopak może odwdzięczyć się za okazaną dobroć, ratując swojego dobroczyńcę od śmierci. Zamknięta w sobie Alexa, córka wampira, która równie mocno jak on przechodzi trudne chwile, znajduje pocieszenie w Charlesie. Ojciec młodzieńca pełnił niegdyś ważną funkcję w organizacji Luciena, a jego potomek pewnie pójdzie za jego przykładem. Tego przynajmniej od niego oczekują inni. Ponadto Charles to czarodziej z wielkim potencjałem. Ten całokształt nie złości nastoletniego wilkołaka, w przeciwieństwie do bliskości Charlesa i jego przyjaciółki. Ponadto, przejmuje się jej reakcją na rodzinną tajemnicę, którą wszyscy próbują przed nią chować, a która niebawem może zostać ujawniona. Tom, prawa ręką Luciena Charrona, obiecał swojemu szefowi opiekować się jego podopiecznymi, jednakże to w niektórych przypadkach może okazać się trochę trudne. Smak rozczarowania kogoś bliskiego poznał Martin, współpracownik organizacji. Trudne zachowanie swojej prawie dorosłej córki i nieszczęście, które ją spotkało, to co prawda nie do końca jego wina, ale mimo to, rozczarowanie pozostaje. Szczególnie, jeżeli ktoś, na komu tak bardzo ci zależało, próbuje cię zamordować. Niemniej wrogowie nadal posuwają się do przodu. Kaliban, bez krępacji brata, stara się przywrócić do egzystencji umarłych. Pomaga mu czarodziejka, nie mająca z człowieczeństwem już niemalże nic wspólnego. Nadeszła mroczniejsza realność, w której trzeba przelać krew, a żadna ze stron nie obawia się tego dokonywać.

Leroth to niszczejąca, zapomniana wieża. Będąca tylko legendarnym miejscem, wspomnieniem w świecie demonów. Pojawiała się w licznych opowieściach jako jeden z najbardziej czczonych pomników Otchłani. Wspominano w nich o roli, jaką odegrała podczas Wojen Demonów, które prowadzili Skaleb i Azsnog. Bracia przez tysiące lat sprawowali wspólną władzę, aż Azsnog uznał, że nie chce się dłużej nią dzielić. Postanowił zjednoczyć Otchłań pod jednym sztandarem - własnym - i tak zaczęły się Wojny Demonów, trwające tysiąclecia. Ponoć wieża Leroth była najważniejszym czynnikiem, decydującym o zwycięstwie Skaleba. Nie chciał on walczyć. Nie pragnął niepodzielnej potęgi nad Otchłanią, dlatego gdy umilkła wrzawa ostatnich bitw, w której zginął jego brat, władca opuścił królestwo demonów, a o tajemnicach miejsca zapomniano.

Poprzedzająca część, pozostawiła wrażenie pełnej niedociągnięć, a momentami stawała się nawet nieznośnie niezrozumiała, szczególnie podczas scen konfliktowych. Permanencja pod wieloma względami przypomina ją, jednakowoż jest dowodem na to, że autor ciągle pracuje nad swoimi metodami tworzenia. "Wilkołak. Czarny księżyc" opiera się na dwóch filarach: beztroskim i enigmatycznym. Co ciekawe, ten zwierzchni wiąże się z przewodnią stroną historii. Pisarz obdarował rodzinną atmosferą i spokojem ducha nie spokrewnione ze sobą postaci, stawiające czoło ogromnemu problemowi. Nieco mniej regularną atmosferę podarował wrogom, jednakże jest to nadal sielanka, w stosunku do pospolitych przygotowań poprzedzających opanowanie świata. To wątek marginalny posiada bardziej interesujące smaczki i galopującą fabułę, znowuż powinowactwo bohaterów w nim, to ich przekleństwo. W każdym bądź razie, nie trudno spostrzec, że niezależnie na jaki obszar zdarzeń rzuci się okiem, zawsze pojawia się powiązanie do Luciena Charrona. To nic dziwnego, wszakże ten drugoplanowy protagonista jest bardzo bliski odbiorcom, ale zakończenie nieco odsuwa uczucia do niego. Otóż, ta sumienna postać ma w omawianej części tak niewiele do odegrania, że w momencie wyczekiwanego powrotu, jej niewrażliwość względem sytuacji jest tak przykra, że aż krzywdząca. Jeżeli chodzi o innych herosów, stworzonych na rzecz tego tomu, to traktowanie ich przez autora również nie jest sprawiedliwe. Grupa opowiadająca się po stronie dobra zdecydowanie posiada więcej jego sympatii, więc nawet jeżeli ktoś pojawia się po to, żeby niedługo potem umrzeć, to i tak czytelnik będzie mógł lepiej go poznać, niż przeciwnika na także straconej pozycji. Odwrotnie charakteryzują się rzeczywistości. Organizacja Luciena Charrona pozostaje taka sama, za to szeregi jego brata przyswajają sobie nowe istnienia i ciekawszą miejscówkę. Zamęt wprowadzany przez twórcę w czasie walk, nadal momentami dokucza.

Recenzując "Wilkołak. Czarny księżyc" trudno ominąć porównań do ówczesnej części, "Wilkołak. Dlaczego ja?". Konfrontację, jeżeli chodzi i korektę tłumaczenia, wprowadzoną do obu części, zdecydowanie wygrywa poprzednia odsłona. Kontynuacja ma od groma literówek. Pisząc dla tej recenzji opis wykreowanego świata, znalazło się ich w źródle kilkanaście, a to jedynie strona tekstu. Jednakże sposób oprawienia tomu, pozostał bez zmian.

Twórca odebrał drugiemu tomowi wiele ważnych cech, które posiadała pierwsza część, jednocześnie dodał kilka działających na jego korzyść, wcześniej nie istniejących. Szkoda, że nie udało mu się scalić tego w jedność. To też, jeżeli ktoś nie czuje się na siłach do powtórzenia wcześniejszego klimatu, z odrobiną powiewu trwogi, nie powinien po dzieło wyciągać swoich łapek.

pokaż więcej

 
2017-06-22 02:07:59
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać
Cykl: Ostatnie Imperium (tom 2)
 
2017-06-22 02:07:49
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać
Cykl: Mag niezależny Flossia Naren (tom 2) | Seria: Obca Krew
 
2017-06-22 02:05:02
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać, Posiadam
Cykl: Trylogia Zdrajcy (tom 2)
 
2017-06-22 02:04:35
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać
Cykl: Królowa Tearlingu (tom 1)
 
2017-06-22 02:04:28
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać
Cykl: Czerwona Królowa (tom 1)
 
2017-06-21 21:06:38
Wypowiedziała się w dyskusji: Wymienię/Sprzedam (Czerwiec 2017)

SPRZEDAM ZA 10ZŁ!
ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p
EnklawaMroczny szept[/bookCover[bookCover]94816Kamienna ĆmaRezydent wieży. Księga IMinecraft. Poradnik dla budowniczychSyn Cienia
SPRZEDAM ZA 10ZŁ!
ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p
EnklawaMroczny szept[/bookCover[bookCover]94816Kamienna ĆmaRezydent wieży. Księga IMinecraft. Poradnik dla budowniczychSyn CieniaHobbici. Liczne wcielenia Bilba, Froda, Sama, Merry'ego i PippinaGra o tronSkrzydła gniewuZa rzeką czasuHonor LegionuZaginiona królowa EgiptuAnna Ventura. PrzeznaczenieMorze trolliAssassin’s Creed: BractwoOpcje na śmierćŻelazny kosturSaga o Rubieżach. Tom 1Smutna historia braci GrossbartKrólewska EskortaJezioro SamotniaPrzed świtemZaćmienieZmierzchKsiężyc w nowiuMagia krwiWybrańcy

pokaż więcej

więcej...
 
2017-06-20 21:50:44
Ma nowego znajomego: Angela
 
2017-06-19 02:04:27
Wypowiedziała się w dyskusji: Wymienię/Sprzedam (Czerwiec 2017)

SPRZEDAM ZA 10ZŁ. + DOSTAWA!
WSZYSTKIE KSIĄŻKI WSTAWIŁAM NA ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p

Honor Legionu Honor Legionu

Zaginiona królowa Egiptu Zaginiona królowa Egiptu

Opcje na śmierć
SPRZEDAM ZA 10ZŁ. + DOSTAWA!
WSZYSTKIE KSIĄŻKI WSTAWIŁAM NA ALLEGRO: http://allegro.pl/listing/user/listing.php?us_id=25860451&order=p

Honor Legionu Honor Legionu

Zaginiona królowa Egiptu Zaginiona królowa Egiptu

Opcje na śmierć Opcje na śmierć

Assassin’s Creed: Bractwo Assassin’s Creed: Bractwo

Assassin's Creed: Renesans Assassin's Creed: Renesans

Rezydent wieży. Księga I Rezydent wieży. Księga I

Morze trolli Morze trolli

Mroczny szept Mroczny szept

Minecraft. Poradnik dla budowniczych Minecraft. Poradnik dla budowniczych

Za rzeką czasu Za rzeką czasu

Kamienna Ćma Kamienna Ćma

Królewska Eskorta Królewska Eskorta

Jezioro Samotnia Jezioro Samotnia

Wybrańcy Wybrańcy

Iskra Iskra

Enklawa Enklawa

Anna Ventura. Przeznaczenie Anna Ventura. Przeznaczenie

Przed świtem Przed świtem

Księżyc w nowiu Księżyc w nowiu

Zaćmienie Zaćmienie

Zmierzch Zmierzch

Smutna historia braci Grossbart Smutna historia braci Grossbart

Skrzydła gniewu Skrzydła gniewu

Magia krwi Magia krwi

Żelazny kostur Żelazny kostur

Hobbici. Liczne wcielenia Bilba, Froda, Sama, Merry'ego i Pippina Hobbici. Liczne wcielenia Bilba, Froda, Sama, Merry'ego i Pippina

Saga o Rubieżach. Tom 1 Saga o Rubieżach. Tom 1

Gra o tron Gra o tron

pokaż więcej

więcej...
 
2017-06-16 11:50:19
Dodała książkę na półkę: Przeczytane, Posiadam
Cykl: Thorgal (tom 4)

"Thorgal: Czarna galera" - Jeana Van Hamme'a, Grzegorza Rosińskiego to czwarta część serii komiksów o przygodach wojowniczego Thorgala. Album stanowi początek ciągu "Brek Zarith”, obejmującego również dwa kolejne egzemplarze: "Thorgal: Ponad krainą cieni” i "Thorgal: Upadek Brek Zarith”.

Jean Van Hamme – belgijski pisarz oraz scenarzysta komiksowy i filmowy. Ukończył Solvay Brussels School...
"Thorgal: Czarna galera" - Jeana Van Hamme'a, Grzegorza Rosińskiego to czwarta część serii komiksów o przygodach wojowniczego Thorgala. Album stanowi początek ciągu "Brek Zarith”, obejmującego również dwa kolejne egzemplarze: "Thorgal: Ponad krainą cieni” i "Thorgal: Upadek Brek Zarith”.

Jean Van Hamme – belgijski pisarz oraz scenarzysta komiksowy i filmowy. Ukończył Solvay Brussels School of Economics and Management, studiował również dziennikarstwo. Porzucił pracę ekonomisty i poświęcił się w całości pisarstwu i scenopisarstwu. Jako scenarzysta zadebiutował w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym ósmym roku scenariuszem do komiksu "Epoxy", narysowanego przez Paula Cuveliera.

Grzegorz Rosiński - polski rysownik komiksowy, grafik i malarz. Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych, następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i przez następne dziesięć lat tworzył ilustracje książkowe. Był także dyrektorem artystycznym komiksowego magazynu "Relax", publikującego w odcinkach polskie i zagraniczne historie obrazkowe.

Thorgal, wraz z brzemienną Aaricią, beztrosko mieszka w gospodarstwie wśród wieśniaków. Oczekuje przyjścia na świat swojego pierwszego dziecka, toteż nie planuje żadnych najbliższych wędrówek. Jego spokój nie trwa jednak długo. Nastoletnia Shaniah, córka właściciela gospodarstwa, oczarowana wojownikiem, proponuje mu przeprowadzkę w lepsze miejsca. Chce z nim zamieszkać i rozpocząć nowe życie. Poznając reakcję Thorgala na jej niedorzeczne marzenia, uprowadza jego wierzchowca i odjeżdża. Prawdziwe komplikacje rozpoczynają się jednakże następnego dnia, kiedy dziewczyna zaczyna się mścić, i kłamać w najmniej odpowiednim do tego momencie.

Caleb, ojciec Shaniah, chłop z wioski, w której zamieszkiwał Thorgal i spodziewająca się dziecka Aaricia, przygarną parę z dobrego serca. Mężczyzna nie mógł spodziewać się, że ich obecność, plus zaborczość jego córki, doprowadzą do zniszczenia wielu istnień. Shaniah to młoda dziewczyna, zakochana w Thorgalu bez pamięci. Targana nieodwzajemnionym uczuciem sprowadza na wojownika, i jego rodzinę, wiele kłopotów. Między innymi wydaje mężczyznę ludziom hrabiego Ewinga. Hrabia na dworze Shardana Mocnego, króla Brek Zarith. to przebiegły, zdeterminowany i bezwzględny przywódca. Jego ulubioną bronią jest kusza, którą bardzo skutecznie się posługuje. Podlega rozkazom Veronara, opasłego i głupiego księcia Brek Zarith o sadystycznym usposobieniu, który swój brak umiejętności w posługiwaniu się bronią usprawiedliwia tym, że zawsze bardziej interesowały go sprawy ducha, niż pospolita brutalność. Jednak jego uduchowienie ogranicza się głównie do ciągłego spożywania alkoholu. Aaricii i Thorgalowi naprawdę dobrze wiodło się pośród wieśniaków, więc szkoda, że ich szczęście nie mogło trwać dłużej. Potem wszystko wyglądało inaczej.

Czarna galera to okręt, na którego pokładzie spoczywa tron rozpuszczonego Veronara. Zakuci do wioseł niewolnicy wprowadzają go w ruch, popędzani przez człowiekopodobne stworzenia. Jednostka wykorzystywana zostaje do pobierania podatku ludu przynależącego monarchom.

Na początku wszystko zdawało się zaspakajać oczekiwania odbiorców. Sprzedane egzemplarze świadczyły o wzrastającej liczbie chętnych do zakupu. Warto mieć na uwadze, że mowa o czasach, w których kampanie reklamowe nie prezentowały dzisiejszych możliwości. Potem wszystko zaczęło się rozpadać, jak piramida z kart. Okazało się, że obu autorom brakło inwencji twórczej, albo gonił ich czas, i trzecia część Thorgala nie trzymała poziomu poprzednich odsłon. Toteż, po chwili sukcesu nadszedł czas na ostudzenie emocji i zabranie się poważnie za pracę. Jej efekt to następująca odsłona, będąca bezpośrednią ciągłością historii. W trakcie jej poznawania można dość do wniosku, że to następna beztroska przygoda, której koniec uwieczni obrazek uradowanych ze swojej miłości bohaterów, jednakże rzeczywistość kształtuje się całkiem inaczej. Jean Van Hamme postanowił, że czas zrzucić na bohaterów większe nieszczęście, niż te, których doznali dotychczas. Fabuła tego albumu to dramat z wielką niewiadomą. Ta nowa koncepcja umożliwiła scenarzyście ukazać przewodnie postaci w zupełnie innym świetle, a że wcześniej trochę namieszał, musiał się mocno postarać. I udało się. Thorgal, zawsze zrównoważona i spokojna osoba, pokazuje, że nawet jego można wyprowadzić z równowagi. Znowuż Aaricia, udowadnia swoją odwagę i oddanie mężowi. Tak wiec, mimo niedogodności, kładąc szczególny nacisk na opinie czytelników, szybko wynagrodzono je im, zdobywając dzięki temu szersze grono odbiorców. Choć trudno pozbyć się wrażenia, iż Jean Van Hamme obawiał się do samego końca, że zuchwałość nie zostanie przebaczona, a całokształt zakończy ten tom.

Nieciekawemu rozwiązaniu fabularnemu poprzedniej części, towarzyszyła bardzo nieregularna twórczość Grzegorza Rusińskiego, więc on także musiał zakasać rękaw. Również doznał powodzenia. "Thorgal: Czarna galera" reprezentuje się o wiele lepiej od poprzednika. Zmianę można dostrzec już na początku. Pierwsza zaprojektowana plansza przedstawia piękne, rozłożyste, zlane słońcem pola. Szczęście miejsca zamieszkiwanego przez Thorgala i Aaricię aż z niego pulsuje. Trudno oprzeć się chęci spoglądania na otoczenie długo po zapoznaniu się z nim. Następna bardzo satysfakcjonująca plansza przedstawia czarnowłosego protagonistę galopującego na swoim koniu. Pewnie nie jeden fan serii będzie chciał móc powiesić dzieło na ścianie swojego pokoju, tak różne od tego widoku ukazanego pod koniec komiksu. Ale narząd wzroku nie cieszą tylko całe zestawienia scen. Ich osobne części, również potrafią radować oko, a nawet ścisnąć za serce. Jeden z takich momentów, to współczująca mina Thorgala, po wymierzeniu Shaniah uderzenia w policzek. Kreślarzowi doskonale udało się odzwierciedlić uczucia postaci na jej obliczu. Grzegorz Rusiński teraz dopiero pokazał na co go stać. Efekt jego starań jest jeszcze lepiej dostrzegalny na pierwszym wydaniu. Niestety, ale właściciele wznowionych części nie poznają takich ostrości kolorów. Pieczołowitość, którą obdarzono tą część, można podziwiać także na okładce. Każda osoba przyzna, że ta lepiej prezentuje się od wcześniejszych.

Czas nie miał najlepszego oddziaływania na tą część serii. "Thorgal: Czarna galera" - Jeana Van Hamme'a, Grzegorza Rosińskiego lepiej prezentuje się w starszej odsłonie, a tajemnicze zakończenie dawno straciło swój sekret. Przez lata, w międzyczasie. pojawiła się także książka będąca reprodukcją komiksu. Szczęściarzem jest ten, kto nie miał okazji się z nią zapoznać. Jednakże mimo, że kompletna magia dzieła zanikła, nadal warto się z nim zapoznać. Szczególnie, że jak na razie okazuje się, iż każda część reprezentuje się lepiej od poprzednich.

pokaż więcej

 
2017-06-15 01:05:54
Ma nowego znajomego: Aria
 
2017-06-14 18:03:38
Ma nowego znajomego: agzych
 
2017-06-13 01:29:20
Dodała książkę na półkę: Chcę przeczytać
Cykl: Trylogia Klątwy (tom 1)
 
Moja biblioteczka
763 315 8958
Porównaj książki w Waszych biblioteczkach.
Sprawdź oceny wspólnych książek.
Tyle książek ma ten użytkownik w swojej biblioteczce.
Tyle opinii dodał ten użytkownik.
Tyle plusów otrzymał ten użytkownik za swoje wypowiedzi.
Znajomi (1100)

Ulubieni autorzy (3)
Lista ulubionych autorów
zgłoś błąd zgłoś błąd