Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Sprawa Clemenceau

Tłumaczenie: anonimowy
Seria: Kolekcja Hachette: Najsłynniejsze powieści historyczne
Wydawnictwo: Hachette
6,49 (41 ocen i 5 opinii) Zobacz oceny
10
2
9
3
8
2
7
11
6
11
5
12
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
L'Affaire Clemenceau
data wydania
ISBN
9788374487733
liczba stron
258
kategoria
Literatura piękna
język
polski

XIX-wieczna Francja. Między piękną, wrażliwą i nieszczęśliwą kurtyzaną a nieodpowiedzialnym lekkoduchem wybucha gorąca miłość. Historia tego związku jest niezwykle burzliwa, obfituje w liczne zmiany sytuacji. Nie raz kochankowie, wspólnie i każde z osobna, rozważają decyzję o rozstaniu, nie raz dochodzą do wniosku, że nie mogą bez siebie żyć. Jak poradzą sobie z trudną sytuacją...

XIX-wieczna Francja. Między piękną, wrażliwą i nieszczęśliwą kurtyzaną a nieodpowiedzialnym lekkoduchem wybucha gorąca miłość. Historia tego związku jest niezwykle burzliwa, obfituje w liczne zmiany sytuacji. Nie raz kochankowie, wspólnie i każde z osobna, rozważają decyzję o rozstaniu, nie raz dochodzą do wniosku, że nie mogą bez siebie żyć.

Jak poradzą sobie z trudną sytuacją materialną?

Czy będą w stanie dostosować swój tryb życia i realizacje marzeń do możliwości?

Czy będą w stanie stawić czoła konwenansom i zakłamanej moralności?

I czy wreszcie każde z nich będzie w stanie dostosować swój charakter do partnera?

Czy ich związek ma szanse na to, by mówiono o nim: żyli długo i szczęśliwie.

Tekst powieści opracowano na podstawie anonimowego przekładu z początku XX w.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 18
timbwolf3 | 2016-02-14
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 stycznia 2016

Iza Dobronowska, żona i życiowa miłość tytułowego bohatera powieści Aleksandra Dumasa syna 'Sprawa Clemenceau', ma bez cienia żadnych wątpliwości miejsce w poczcie femmes fatalles literatury klasycznej, a sama powieść jest wspaniałą historią miłosną bez szczęśliwego zakończenia jak i studium psychologicznym ludzkich zachowań i reakcji w obliczu okoliczności serwowanych nam przez życie. Książka jest formą pamiętnika pisanego przez osadzonego za morderstwo (dopiero na końcu czytelnik dowiaduje
się kto był ofiarą) Pierre'a Clemenceau na użytek swojego, przygotowującego się do rozprawy, obrońcy. Akcja rozgrywa się w 19. wieku, ale zjawiska opisane na kartach dzieła są ponadczasowe i zdarzenia te mogły mieć miejsce w praktycznie każdej epoce.
Prawnik, aby zrozumieć motywy jakie kierowały oskarżonym, powinien był znać pewne szczegóły z życia Clemenaceau które ukształtowały jego osobowość i wpłynęły na jego postępowanie. Pierre był nieślubnym dzieckiem, nie znał swojego ojca, całe dzieciństwo pozostawał pod opieką matki i z tego powodu spotykały go prześladowania i szykany ze strony rówieśników. Szczęście się do niego uśmiecha, kiedy pan Ritz (ojciec jego jedynego kolegi ze szkoły, Kontantyna) odkrywa w nim talent rzeźbiarski i postanawia otoczyć go swoją opieką. Niedługo okazuje się, że uczeń przerasta mistrza, Pierre zdobywa
uznanie i popularność, przez co, wraz ze swoim mecenasem, zaczyna być zapraszany na salony. Na jednym z wieczorków Pierre ujrzał trzynastoletnią dziewczynkę, uosobienie niewinnego, olśniewającego piękna. Była to Polka, Izabela Dobronowska, której matka chciała za wszelką cenę wydać ją za mąż za przedstawiciela błękitnej krwi.
Pierre szkicuje portret Izy, zaprzyjaźniają się, choć Iza mu wyznaje że wyjeżdża wraz z mamą do Polski lub Rosji i nigdy nie wróci, na pożegnanie w żartach nazywając Pierre'a "mężusiem". Przez następne kilka lat utrzymują znajomość korespondencyjną, Iza opisuje nieudane próby matrymonialne aranżowane przez jej matkę, w końcu pisze że chce się uwolnić od takiego życia. Okazuje się, ze młodzi darzą się wzajemną miłością i Iza przyjeżdża do Paryża, gdzie bierze ślub z Pierre'm. Małżeństwo jest bardzo szczęśliwe, pełne pasji i namiętności (są to pierwsze relacje płciowe Izy, Pierre jedynie raz w stanie nietrzeźwości miał kontakt z prostytutką). Ze związku
przychodzi na świat syn.Zupełnie niespodziewanie, nie podejrzewając wcześniej absolutnie niczego, Pierre odkrywa ze żona ma romans z byłym narzeczonym. Konstanty otwiera mu oczy i ujawnia, ze młoda kobieta jest bardzo rozwiązła (wspomina o pięciu kochankach) w wyniku czego Pierre nakazuje Izie się natychmiast opuścić, a sam, wraz z Konstantym, wyrusza do Rzymu. Po pewnym czasie odkrywa, że Iza, oprócz godności, miłości i życia rodzinnego zabrała mu też natchnienie i talent. Myśli o samobójstwie. Otrzymuje list, który mu donosi, że żona wróciła do Paryża. Pierre decyduje się jeszcze raz ją zobaczyć, gdyż ,pomimo wszystko,nie mógł przestać jej kochać. Ona też marzy o jego powrocie, ale w roli kochanka, gdyż związana jest (a raczej utrzymuje stosunki intymne) teraz z pewnym królem. Ulegają emocjom i kochają się, kiedy kobieta zasypia, Pierre bierze nóż i śmiertelnie dźga ją w pierś, następnego ranka oddając się w ręce policji.


Dumas dokonuje bardzo interesującej analizy związków, relacji damsko-męskich. W pierwszych rozdziałach, piórem Pierre'a, piętnuje prawo francuskie, które dzieci 'nieprawne' traktuje jako obywateli gorszej kategorii, które nie mają szans na większe dokonania, nie mają okazji by odbić się od dna. Szuka odpowiedzi na wieczne pytanie, czy mężczyzna który funduje swojemu dziecku taki los w ogóle wie co robi ?
Następnie przedstawia teorię o dziedziczeniu fatalizmu- zarówno Pierre, jak i Iza byli dziećmi z nieprawych łóż, więc ich związek nie miał prawa przetrwać. Dodatkowo, matka Izy była kobietą niewierną i rozwiązłą, kobietą upadłą
okazała się też być jej córka.
Autor potwierdza prawdę, głoszącą, że mężczyźni szanują kobiety tak, jak się szanują one same. Zaden z kochanków Izy nie ma wyrzutów sumienia, gdyż każdy z nich jest świadomy istnienia innych amantów korzystających z tych samych wdzięków i z tego samego ciała, co dowodzi jakiego pokroju osobą jest ta zaledwie dwudziestoletnia kobieta.
Można przypuszczać, że Dumas chciał też podkreślić rolę doświadczenia w kontaktach cielesnych, płciowych przed złożeniem przysięgi małżeńskiej - Iza wyznaje że do zdrad popychała ją, oprócz próżności i chęci bycia adorowaną,zwykła ciekawość, uczuciowo się nie angażowała. Znacząca też jest opinia Konstantyna, który uświadamia Pierre'owi, że kobiety oszałamiająco piękne nie nadają się na żony...
Autor także wielokrotnie odwołuje się do instynktów pierwotnych, zwierzęcych, obrazując z ich pomocą przyczyny aktów zemsty czy zazdrości. Porównuje zdradzonego i nieumiejącego zapomnieć o kobiecie mężczyznę do ranionego zająca, który w chwili poczucia śmiertelnego postrzału ucieka co sił w nogach (mężczyźnie wydaje się, że zapomniał i wymazał z pamięci ukochaną), a po pewnym czasie i widoku własnej krwi, kona ( okazuje się że miłość jest ślepa, nie możliwym staje się uporać z uczuciem i życie bez obiektu uczuć traci sens).
Lektura obowiązkowa dla czytelników poszukujących negatywnego obrazu kobiety w literaturze, wątków zaślepienia miłością,obsesją władzy i chęci dominacji kobiety nad mężczyzną, fatalizmu, aranżowanych małżeństw dla posagu, zdrad i nieuczciwości. Zdecydowanie nie do zarekomendowania kobietom wyzwolonym i feministkom.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Rzeczy, których nie wyrzuciłem

"Dopiero martwych ludzi mamy na własność, zredukowanych do jakiegoś obrazka czy kilku zdań". Świetna pozycja. Doskonale opisany proces rad...

zgłoś błąd zgłoś błąd