Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Zakonnice odchodzą po cichu

Wydawnictwo: Krytyka Polityczna
6,9 (2253 ocen i 387 opinii) Zobacz oceny
10
83
9
148
8
430
7
840
6
506
5
146
4
46
3
28
2
13
1
13
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788364682919
liczba stron
226
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodała
Tamise

Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy zasnęli. Jest po komplecie, światła zgaszone. Nie wolno opuścić łóżka, nie wolno się odezwać. Siostra Joanna łamie reguły zakonne i wymyka się z pokoju. Przebiega pod ścianą, po schodach w górę, do biblioteki. Drzwi skrzypią. Trzeba uważać....

Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy zasnęli. Jest po komplecie, światła zgaszone. Nie wolno opuścić łóżka, nie wolno się odezwać. Siostra Joanna łamie reguły zakonne i wymyka się z pokoju. Przebiega pod ścianą, po schodach w górę, do biblioteki. Drzwi skrzypią. Trzeba uważać. Między regałami czeka już siostra Magdalena...


Byłe zakonnice nikomu nie opowiadają o swoim życiu. Nie występują w telewizji. Powiedzieć złe słowo na zakon, to stanąć samotnie przeciw Kościołowi. Nie mówią znajomym ani rodzinie, bo ludzie nic nie rozumieją. Dla ludzi świat jest prosty: odeszła, bo na pewno w jakimś księdzu się zakochała. W ciążę z biskupem zaszła. Jak one tam bez chłopa wytrzymują? Chyba w czystości nie żyją?


Byłe zakonnice nie mogą uwierzyć: o czym oni mówią?
Jaki biskup? W zakonie walczy się o przetrwanie.
Jaki ksiądz? Tam szuka się dawno zgubionego sensu.
Jak wytłumaczyć, że chodzi o coś zupełnie innego?

W książce znajdziecie odpowiedzi.

 

źródło opisu: http://www.krytykapolityczna.pl/wydawnictwo/zakonnice

źródło okładki: http://www.krytykapolityczna.pl/wydawnictwo/zakonnice

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1220
almos | 2016-02-08
Przeczytana: 07 lutego 2016

Bardzo ciekawy reportaż o trudnym temacie odchodzenia zakonnic z klasztoru. Temat to trudny, bowiem do kobiet które wystąpiły z zakonu dotrzeć niełatwo: „byłe zakonnice nikomu nie opowiadają o swoim życiu. Nie występują w telewizji – powiedzieć złe słowo na zakon, to stanąć samotnie przeciw Kościołowi. Nie mówią znajomym ani rodzinie, bo ludzie nic nie rozumieją. I nie wierzą.” Niemniej po wielu staraniach udało się autorce dotrzeć do kilkunastu takich kobiet. W książce dostajemy ich fascynujące historie życia w zakonie a potem poza nim.

Z opowieści tych kobiet polski zakon żeński jawi się jako instytucja supertotalitarna, takie więzienie do kwadratu. Nowicjuszki są bowiem totalnie zależne od matek przełożonych, są współczesnymi niewolnicami. I tak, listy przychodzące i wysyłane są przeglądane przez matkę przełożoną. I dalej: „Na oglądanie telewizji i lekturę książek innych niż w bibliotece musicie mieć zezwolenie przełożonej. Na słuchanie płyt i kaset także. Nie wolno wam mieć żadnych pieniędzy. Wszystko, co przywieziecie z domu, należy najpierw pokazać przełożonej, która wedle uznania rozdysponuje, co możecie zatrzymać, a co winnyście oddać wspólnocie.” Siostrę przełożoną prosi się o pranie, mycie, papier toaletowy i podpaski. Gdy nowicjuszka zbije szklankę, musi uklęknąć przed przełożoną i poprosić o pokutę. Jest tez ciężka, katorżnicza praca, jest łamanie charakterów. Ale tak trzeba bo Savoir-vivre siostry zakonnej mówi: „Przełożona zastępuje ci Chrystusa. Należy się więc jej posłuszeństwo – chętne i zupełne”.

Typowy tutaj dzienniczek siostry Doroty w którym zapisuje ona „swoje grzechy i uchybienia oraz postanowienia poprawy”. To dziwna lektura połączenie skrajnego infantylizmu z masochizmem: „Mistrzyni poradziła, żeby jeszcze więcej się modlić i każdego dnia przyjąć jakieś upokorzenie. To ma pomóc wytrwać w powołaniu”. I dalej „Na plus: Przyznałam się, że nie umyłam podłogi. Na minus: Rozglądałam się po ludziach w kościele.” I wreszcie pod koniec, gdy dojrzewa decyzja o odejściu „W kaplicy jestem cztery godziny dziennie. Modlitwa jest dla mnie torturą. Po południu ogarnia mnie senność, bardzo nieprzyjemna, jeśli jest silna. Mam dreszcze, marzę, żeby wyjść z kaplicy na świeże powietrze. Wtedy odżywam. Tam umieram.” Ta sama Dorota mówi już poza zakonem: „Trudno być w zakonie tak normalnie dobrym. Ludzie proszą cię o pomoc, ale ty najpierw musisz iść się pomodlić, a potem siedzieć z siostrami na rekreacji. Chcesz pójść za odruchem serca, ale to sprzeczne z posłuszeństwem.”.

Są też dzieje sióstr po wyjściu z zakonu, różnie się tu układa, ale wygląda na to że są szczęśliwsze i lepiej służą ludziom niż za murami, dotyczy to zwłaszcza Joanny i Magdaleny.

Co ciekawe Sobór Watykański II bardzo zreformował życie zakonne, ale w Polsce tylko męskie, gdzie jest w miarę normalnie. W zakonach żeńskich zatrzymał się czas, wszystko jest jak przed wiekami.

To ważna książka, moim zdaniem winna być lekturą obowiązkową dla wszystkich dziewcząt które poważnie myślą o wstąpieniu do zakonu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Plaga samobójców

Wspomnienia. To one w jakimś stopniu kształtują naszą osobowość i sprawiają, że jesteśmy właśnie 'taką' osobą a nie inną. Pod ich wpływem potrafimy si...

zgłoś błąd zgłoś błąd