Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Rio Bar

Tłumaczenie: Dorota Jovanka Ćirlić
Seria: Seria z miotłą
Wydawnictwo: W.A.B.
5,24 (68 ocen i 11 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
0
8
3
7
10
6
17
5
17
4
10
3
7
2
1
1
2
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377475119
liczba stron
160
słowa kluczowe
kobieta, wojna, Chorwacja, Bałkany
język
polski
dodała
Liliowa

Monologi trzech kobiet, które, być może, spotykają się w barze w pewnej nadmorskiej miejscowości. Trzy opowieści przeplatają się i uzupełniają. Jedna z bohaterek mówi o walkach Chorwatów w 1995 roku, pozostałe o trudnych warunkach powojennego życia. Ich wypowiedzi składają się na obraz wojny widzianej oczami kobiet. Wojny, która nie jest konfliktem idei, zderzeniem nacjonalizmów czy walką o...

Monologi trzech kobiet, które, być może, spotykają się w barze w pewnej nadmorskiej miejscowości.
Trzy opowieści przeplatają się i uzupełniają. Jedna z bohaterek mówi o walkach Chorwatów w 1995 roku, pozostałe o trudnych warunkach powojennego życia. Ich wypowiedzi składają się na obraz wojny widzianej oczami kobiet. Wojny, która nie jest konfliktem idei, zderzeniem nacjonalizmów czy walką o wolność - miejsce ideologii zajmują tu konkrety. Wojna burzy bezpieczny porządek codzienności, pokój nie przywraca tego porządku. Kobiety czują się oszukane i zdradzone, odarte ze złudzeń i pozbawione nadziei. Są wściekłe i pełne bólu. Ivana Sajko pozwala im ten ból wykrzyczeć.
Monologi zostały opatrzone przypisami - cytatami z artykułów prasowych, urzędowych dokumentów i aktów oskarżenia, wskazujących prawdziwe osoby, daty i miejsca. W tej książce język fikcji przenika się z językiem faktów, czyniąc ją tym bardziej gorzką i oskarżycielską.

 

źródło opisu: Wydawnictwo W.A.B., 2011

źródło okładki: www.wab.com.pl

pokaż więcej

książek: 730
mag | 2011-10-11
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Co zrobić, gdy podczas ceremonii ślubnej nagle wpada do lokalu granat? Szok, panika, jacyś ranni, Pan Młody gdzieś się zapodział, Panna Młoda w białej sukni słyszy jedynie wycie syreny: „ (...) pierwszy alarm zapamiętałam lepiej niż pierwszy pocałunek. Ten alarm jest hermetycznie zamknięty w mojej głowie jak człowiek w trumnie: nic nie czuje, jest obojętny i uparty jak mumia, tylko się starzeje i robi coraz brzydszy i brzydszy. Ale ja już się nie boję nieboszczyków rozrzuconych po mojej głowie i rozsianych w ogrodach, nie boję się, tylko ich pamiętam.” Pamięta i opisuje. Kobieta pierwsza.

„Ja straciłam tylko dom, menstruację i poczucie humoru. Nie mogę się skarżyć. On wróci. Koncentruję się. Zrobi to, zrobi. Przywołuję w pamięci jego portret (...)”. Wystarczy tylko zaczekać. Kobieta druga.

Można też usiąść w Rio Barze, zagadnąć kogoś, kto ci postawi drinka. Alkohol, trochę pomaga znieść rzeczywistość. Całe dnie spędzone w barze, picie do nieprzytomności. Kobieta trzecia.

Chorwacja. Rok 1991. Początek wojny domowej. Trzy kobiety, których losy połączyły wojenne doświadczenia. Każda z nich straciła ukochaną osobę.

„Rio Bar” to debiut prozatorski chorwackiej pisarki Ivany Sajko. W 2006 roku ta powieść została okrzyknięta najlepszą powieścią roku w Chorwacji. Nic dziwnego, to dojrzała proza, która wymaga od czytelnika stałej koncentracji. Fabuła „Rio Baru” jest w zasadzie szczątkowa, można nawet zaryzykować stwierdzenie, że „Rio Bar” jest kompletnie afabularne, ale to nie znaczy, że nie warte podjęcia próby zmierzenia się z tą afabularnością.

Narracja jest mocno postrzępiona, prowadzona z perspektywy bohaterki- panny młodej- która z pierwszej osoby przechodzi na poziom trzecioosobowy, gdy opisuje perypetie pozostałych kobiet. I tak naprawdę to nie jesteśmy do końca pewni, czy te historie nie są zmyślone, pewne jest tylko jedno- trwa wojna, która z czasem staje się codziennością: (... ) bo wojna to rutyna, tak jak każda praca przy taśmie, i człowiek bardzo szybko uczy się nie myśleć, tylko robi swoje (...)”. Ciągłe ucieczki do schronów podczas bombardowań, ciągłe nasłuchiwanie, trupy.

Ivana Sajko w sposób dosadny, na przykładzie trzech zagubionych bohaterek, krytykuje wojnę domową oraz akcję „Burza”, która miała zakończyć wojenne działania w 1995 roku. Sajko opisuje również konsekwencje zbrojnego powstania, pochyla się nad problemem uchodźstwa oraz pociągnięcia do odpowiedzialności osób, które dokonały zbrodni wojennych. Pokazuje jak zbrojne powstania przenicowują rzeczywistość, jak wprowadzają chaos w normalny tryb życia. Chorwacka pisarka ukazuje również jak szybko człowiek jest w stanie przystosować się do zmian, ale z drugiej strony nie potrafi pozbyć się nadziei na to, że jednak wszystko wokół, cała ta tragedia to tylko sen. „Za pierwszym razem jest jak we śnie...” – mówi jedna z bohaterek. Ale potem sen zaczyna przekształcać się w jawę.

„Rio bar” to proza wojenna, proza kobieca, proza, która opisuje świat złamanej rzeczywistości, złamanych marzeń i wciąż narastającej tęsknoty i nadziei na obudzenie się z koszmarnego snu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zaćmienie

Bella uratowała Edwarda. Cullenowie wrócili. Teraz powinna nastać sielanka. W przypadku Belli Swan nie jest to jednak możliwe, gdy w pobliskim Sea...

zgłoś błąd zgłoś błąd