Witamy w Unterleuten! Juli Zeh 7,3
"Pracował tylko dla ludzi, których żarty rozumiał". Wiele jest cytatów w tej powieści z którymi utożsamiam się tak mocno, że aż boli. Wiele jest doskonałych, naprawdę, doskonałym opisów bohaterów, pełno w nich lekkości, smutku, goryczy, ale zawsze jest doza wyrozumiałości. Maleńka społeczność w zapomnianym nieco Unterleuten, gdzie trochę diabeł mówi dobranoc.
Wioska, która była kiedyś prężnie działającą miejscowością rolniczą, po zamianie w PGR mocno podupadła. Niektórzy się wzbogacili, zdecydowania większość zbiedniała. Mimo, że zdaje się, że wszyscy żyją tu w harmonii, dawne urazy niczym kornik w drewnie, drążą umysły sąsiadów.
Mamy tutaj nieco zapomnianego profesora, który z młodą żoną szuka ukojenia wśród przyrody, mamy młodą, pełną pasji wielbicielkę koni, bogatego posiadacza, który prawdopodobnie ma coś na sumieniu i burmistrza, który po śmierci żony odkrył, że całe życie donosiła na niego służbom. Proste postaci, które przy nieco bliższym poznaniu okazują się wielowymiarowymi, złożonymi, w wielu odcieniach szarości. Dobra i piękna w tym wypadku charakterystyka bohaterów, których dostajemy od Juli Zeh w ilościach hurtowych, to najmocniejsza strona tej opowieści.
Czuć znakomite pióro, ogromną lekkość językową i pewną poetyckość, która jednak nie jest natarczywa i pozwala cieszyć się lekturą. Choć ta lektura wymaga skupienia, zatopienia się w niej i smakowania każdego z jej rozdziałów.
Ta autorka to moje odkrycie, czytajcie ją koniecznie.
