Profil użytkownika: Staruch

Lem jeszcze w mocno średniej formie.
Dużo o uczuciach, czasem dosyć mętnie i nużąco.
Jest obowiązkowy komunizm, ale tylko chwilami nachalny.
Są demony lat 50tych w postaci żołnierzy NATO (pewnie dziś byliby to krasnoarmiejcy i byłoby to znacznie bardziej prawdopodobne).
Ostatnie sto stron robi robotę, bo to Lem jakiego lubię najbardziej.
Warto przeczytać, ale na fajerwerki proszę się nie nastawiać!

Lem jeszcze w mocno średniej formie.
Dużo o uczuciach, czasem dosyć mętnie i nużąco.
Jest obowiązkowy komunizm, ale tylko chwilami nachalny.
Są demony lat 50tych w postaci żołnierzy NATO (pewnie dziś byliby to krasnoarmiejcy i byłoby to znacznie bardziej prawdopodobne).
Ostatnie sto stron ...

Rozwiń

Zwiń

Bitwa warszawska, która warszawską nie była, kryje w sobie jeszcze mnóstwo nieznanych mi epizodów.
To kolejny z nich.
Ciekawe, choć jak zwykle u Bellony redakcji brak. Błędów co prawda znacznie mniej, ale Autor jedną i tę samą informacje powtarza po kilka razy, nawet na sąsiadujących stronach. Można by to uporządkować, ale po co, prawda?

Bitwa warszawska, która warszawską nie była, kryje w sobie jeszcze mnóstwo nieznanych mi epizodów.
To kolejny z nich.
Ciekawe, choć jak zwykle u Bellony redakcji brak. Błędów co prawda znacznie mniej, ale Autor jedną i tę samą informacje powtarza po kilka razy, nawet na sąsiadujących stro...

Rozwiń

Zwiń

ależ to jest ramotka!
Tylko dla miłośników staroświeckiej literatury, bo nawet marynistycznie zbyt wiele tu nie ma.
Sfery "uczuciowa" i "religijna" czynią tę książkę niemal nieczytalną dla współczesnego czytelnika.
Na szczęście są wstawki o żeglowaniu, o duchach oraz o dalekich krainach. Czyli jakieś 30% książki. Dla nich można przeczytać.

ależ to jest ramotka!
Tylko dla miłośników staroświeckiej literatury, bo nawet marynistycznie zbyt wiele tu nie ma.
Sfery "uczuciowa" i "religijna" czynią tę książkę niemal nieczytalną dla współczesnego czytelnika.
Na szczęście są wstawki o żeglowaniu, o duchach oraz o ...

Rozwiń

Zwiń

Nadszedł kwiecień. Wcale nieśmieszny. Ani tu, ani tam.
A na dodatek w najnowszym numerze NF skąpo. Przynajmniej liczebnie.

Po polsku dwa… teksty. Bo przecież nie opowiadania.
Na pierwszy ogień poszedł fragment powieści „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciecha Chmielarza – z reguły fragmentów nie czytam. Tym razem zrobiłem wyjątek, bo przeczuwałem, że książki nie kupię. I słusznie!
Nie jest to całkiem zła proza. Za to „nowoczesna” (czyli nie lubię). Miks „podostrzonej” obyczajówki (czyli ludzie z megaproblemami) z grozą, ale która jest w załączonym fragmencie ledwie zaznaczona.
Nie było tu nic, co zachęciłoby mnie do dalszej lektury. Po prostu nie jestem „targetem”.
„Jak zrobić niespodziankę Wszechwiedzącemu” Grzegorza Janusza – to też nie opowiadanie, a 20 szortów. Tu również nie jestem „targetem”. Nigdy nie byłem fanem Autora, bo pomnę, że jego króciaki już się w NF pojawiały. Dla mnie szort musie mieć pomysł, puentę. Tu są takie chyba trzy. Reszta to takie teksty gumodożuciapodobne.

Tekstów zagranicznych też tylko dwa.
„Kalijuga. Projekt „Sziwa”” Henry’ego Liona Oldiego – czyli domknięcie tryptyku wojenno-hinduskiego. Nie ma takiej mocy rażenia jak poprzednie teksty, ale lubię, jak Autor (a raczej Autorzy) domyka historię. A że zakończenie porządne, to kręcił nosem nie będę na powtarzalność fabuły.
„Pałac zakrzywionego zwierciadła” Momira Iseni – i kiedy już myślałem, że nie znajdę w tym numerze nic dla mnie, pojawił się tekst fantasy (nie lubię). I zauroczył mnie, bo to fantasy bajkowe, rodem z „Baśni z tysiąca i jednej nocy”, podkręcone o dość współczesne, nienachalne motywy. Bardzo dobre opowiadanie, a że na bezrybiu... to i bezapelacyjnie Tekst Numeru.

A w publicystyce?
Spodobał mi się wywiad z Darickiem Robertsonem, artystą komiksowym, jak o nim stoi napisane. Widać że, przeprowadzający wywiad Julian Jeliński i sam Artysta mieli frajdę z rozmowy ze sobą, bo circa tylko połowa wywiadu jest na tematy merytoryczne, a reszta to tematy… luźne, że tak powiem. Mnie się podobało.
Zaciekawił mnie artykuł Tomasza Węckiego o zmianie modelu społeczeństwa wskutek panoszenia się SI. Nigdy tak na ten temat nie patrzyłem, ale coś w tym jest.
Pean na cześć Dana Simmonsa przeszedł obok mnie, bo ja po prostu nie rozumiem zachwytów nad „Hyperionem”. Porządna historia i tyle! Ale mam zamiar nadrobić inne książki Simmonsa, może się przekonam?
Za to wywiad z Romanem Coppolą dosyć ciekawy, trochę się nowych rzeczy dowiedziałem, ale jednak pozostawia pewien niedosyt. Za krótki? Odnotuję jeszcze wywiad z Maćkiem Kurem – odnotuję, bo to kompletnie nie moja bańka.
Oraz stałe felietony (nie mam uwag, lubię czytać) i mniej niż zwykle recenzji.
Czyli publicystyka tym razem znacznie lepsza niż proza.

A JeRzemu odpowiem – czyżby widać oznaki zbliżającej się Dżihad Butleriańskiej ;)?

Nadszedł kwiecień. Wcale nieśmieszny. Ani tu, ani tam.
A na dodatek w najnowszym numerze NF skąpo. Przynajmniej liczebnie.

Po polsku dwa… teksty. Bo przecież nie opowiadania.
Na pierwszy ogień poszedł fragment powieści „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciecha Chmielarza – z reguły fra...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo "amerykańska" ta książka w duchu.
Jest Wielki, Szlachetny Plan realizowany przez Światłych Ludzi, ale znajdą się Zbrodniarze, którym czoła musi stawić Samotny Kowboj (znaczy kowbojka).
I ona oczywiście wygrywa.
Coś w ten deseń jest też w niedawno przeze mnie czytanym "Silosie" (czyżby nie tylko Amerykanie bali się, że rządzą nimi zakulisowi Lalkarze? To możliwe!)

No cóż, ci którzy wiedzą coś o komuniźmie są odporni na takie optymistyczne bajeczki.
Ale w sumie przeczytać warto, choćby dla samego opisu wielopokoleniowego statku.

Bardzo "amerykańska" ta książka w duchu.
Jest Wielki, Szlachetny Plan realizowany przez Światłych Ludzi, ale znajdą się Zbrodniarze, którym czoła musi stawić Samotny Kowboj (znaczy kowbojka).
I ona oczywiście wygrywa.
Coś w ten deseń jest też w niedawno przeze mnie czytanym "...

Rozwiń

Zwiń

Dość obiektywna książka wspomnieniowa o losach żołnierza niemieckiego.
Oczywiście, tragedia zaczyna się dopiero wtedy, gdy Niemcy zaczynają przegrywać, bo wszystko wcześniej jest cacy.
Cóż, taki to naród.
Warto jednak przeczytać o "wyczynach" Armii Czerwonej na zdobytych niemieckich terenach i ich stosunek do cywili.
Warto wiedzieć, co to za mordercza tłuszcza z tych ruskich.

Dość obiektywna książka wspomnieniowa o losach żołnierza niemieckiego.
Oczywiście, tragedia zaczyna się dopiero wtedy, gdy Niemcy zaczynają przegrywać, bo wszystko wcześniej jest cacy.
Cóż, taki to naród.
Warto jednak przeczytać o "wyczynach" Armii Czerwonej na zdobytych niemieck...

Rozwiń

Zwiń

Przygody Corbetta zawsze dobrze się czyta.
Ale tym razem brakuje trochę dreszczyka emocji. Nawet pojawienie się Profesora Fella jest jakieś bezbarwne, mało ekscytujące.
Trochę też wydarzeń jest typu "deus ex machina", gdyby ich nie było, a są z gatunku bardzo nieprawdopodobnych, akcja powieści smutno by się zakończyła.
Czyli - niezłe czytadło, ale poprzednie tomy były lepsze.
Co nie znaczy, że z niecierpliwością nie czekam na kolejny tom przygód Matthew.

Przygody Corbetta zawsze dobrze się czyta.
Ale tym razem brakuje trochę dreszczyka emocji. Nawet pojawienie się Profesora Fella jest jakieś bezbarwne, mało ekscytujące.
Trochę też wydarzeń jest typu "deus ex machina", gdyby ich nie było, a są z gatunku bardzo nieprawdopodobnych, ...

Rozwiń

Zwiń

Ale mnie sentyment wziął.
Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem).
Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia PRLu nie są w stanie przesłonić przekazu tych opowieści: postarajmy się siebie zrozumieć.
I lubmy się nawzajem!

Ale mnie sentyment wziął.
Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem).
Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia...

Rozwiń

Zwiń