Nie wiem, czy przebrnęłabym tak szybko przez ten tom, gdyby nie czytanie tandemowe razem z Imperium Burz. Z pewnością jest to dobra rozrywka, ale momentami nie jest aż tak fascynująca, jak wojenne zagrywki Aelin. Dochodzi tutaj też do wewnętrznej przemiany Chaola. Dalej nienawidzi głównej bohaterki z absurdalnych powodów, ale w końcu porzuca te myśli. Ostatnie sto stron w obu tomach daje dam istny rollercoaster emocji. Nie można się oderwać od kolejnych rozdziałów. Nie mogę się doczekać kolejnego, finalnego tomu.

Nie wiem, czy przebrnęłabym tak szybko przez ten tom, gdyby nie czytanie tandemowe razem z Imperium Burz. Z pewnością jest to dobra rozrywka, ale momentami nie jest aż tak fascynująca, jak wojenne zagrywki Aelin. Dochodzi tutaj też do wewnętrznej przemiany Chaola. Dalej nienawidzi głównej bohaterki z absurdalnych powodów, ale w końcu porzuca te myśli. Ostatnie sto stron w...

Ten tom czytałam jednocześnie z tomem VI (wieża świtu), żeby mieć lepszy ogląd sytuacji w fabule i samym uniwersum, i nie żałuję! Naprawdę polecam czytanie tandemowe. Co do samego Imperium Burz, jest to z pewnością część bardziej wojenna, pełna poświęceń. Właśnie tutaj w końcu losy różnych postaci splatają się ze sobą. Znów trochę długo się rozkręca, ale naprawdę warto poczekać.

Ten tom czytałam jednocześnie z tomem VI (wieża świtu), żeby mieć lepszy ogląd sytuacji w fabule i samym uniwersum, i nie żałuję! Naprawdę polecam czytanie tandemowe. Co do samego Imperium Burz, jest to z pewnością część bardziej wojenna, pełna poświęceń. Właśnie tutaj w końcu losy różnych postaci splatają się ze sobą. Znów trochę długo się rozkręca, ale naprawdę warto...

Retelling o Królowej Kier, a bardziej historia zanim owa kobieta stała się królową. Niestety, jest to bardzo frustrująca książka i od początku można się było spodziewać nieszczęśliwego zakończenia. Bo jak historia miałaby się dobrze skończyć, skoro wszyscy znamy Królową Kier i jak skończyła. Jest to ciekawe przedstawienie na pewno życia tej kobiety i dobrze dopełnia ona uniwersum Alicji w Krainie Czarów. Najbardziej jednak irytujący jest fakt, że winę za swój los ponosi sama ta kobieta i jej decyzja, a mimo to, oskarża ona wszystkich innych o swoje nieszczęście. Pokazuje ta opowieść na pewno, że ludzie nie są idealni, a zwłaszcza nasza główna bohaterka.

Retelling o Królowej Kier, a bardziej historia zanim owa kobieta stała się królową. Niestety, jest to bardzo frustrująca książka i od początku można się było spodziewać nieszczęśliwego zakończenia. Bo jak historia miałaby się dobrze skończyć, skoro wszyscy znamy Królową Kier i jak skończyła. Jest to ciekawe przedstawienie na pewno życia tej kobiety i dobrze dopełnia ona...

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci bohaterowie zbiorą się w jednym miejscu i kiedy to nastąpi. Rzadko płacze na książkach, a tutaj ścięło mnie cztery razy!

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci...

Krótka, wzruszająca historia o chłopcu, który nie wie, jak poradzić sobie z trudnościami przed sobą. Mocna książka, trochę wyciskająca łzy z oczu, natomiast dla mnie trochę za krótka i mało konkretna. Na pewno dobrą stroną były opowieści opowiadane przez Zielonego Człowieka - naprawdę fascynujące i to było coś nowego. Ciekawa jestem, jak wypadnie film.

Krótka, wzruszająca historia o chłopcu, który nie wie, jak poradzić sobie z trudnościami przed sobą. Mocna książka, trochę wyciskająca łzy z oczu, natomiast dla mnie trochę za krótka i mało konkretna. Na pewno dobrą stroną były opowieści opowiadane przez Zielonego Człowieka - naprawdę fascynujące i to było coś nowego. Ciekawa jestem, jak wypadnie film.

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie smutnego. Polecam całym sercem.

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie...

Dawno tak nie płakałam przy zakończeniu książki. Duży upgrade po drugim tomie, który podobał mi się tak średnio. Mimo, że wiedziałam, co się wydarzy (oglądałam wcześniej filmy), to i tak dużo rzeczy było dla mnie nowych, bardziej szczegółowych, a zabawa była przednia. Mogłam oderwać się od rzeczywistości. Super rozrywka. Teraz koniecznie będę musiała jeszcze raz obejrzeć filmy, żeby sobie porównać do książek i czeka na mnie oczywiście Ballada ptaków i węży. Może też niedługo wyjdzie książka w całości poświęcona Haymitchowi - też bym się skusiła.

Dawno tak nie płakałam przy zakończeniu książki. Duży upgrade po drugim tomie, który podobał mi się tak średnio. Mimo, że wiedziałam, co się wydarzy (oglądałam wcześniej filmy), to i tak dużo rzeczy było dla mnie nowych, bardziej szczegółowych, a zabawa była przednia. Mogłam oderwać się od rzeczywistości. Super rozrywka. Teraz koniecznie będę musiała jeszcze raz obejrzeć...

W końcu chwyciłam za ten klasyk sprzed lat i wcale się nie zawiodłam. Bałam się, że w stylu pisania autorki będzie wyczuwalny vibe 2010-16, gdzie język zwykle był dość prosty i ubogi w młodzieżówkach, albo całkiem infantylny. Jednak tutaj tego nie było, czym jestem zachwycona. Może faktycznie, gdybym najpierw nie obejrzała ekranizacji, to gorzej by mi się czytało - tego nie wiem, ale z pewnością wyobraziłabym sobie nieco inaczej bohaterów, zwłaszcza Peetę. Polecam dla fanów filmów z serii Igrzyska śmierci - można sobie całkiem sympatycznie rozszerzyć dobrze wszystkim znane uniwersum.

W końcu chwyciłam za ten klasyk sprzed lat i wcale się nie zawiodłam. Bałam się, że w stylu pisania autorki będzie wyczuwalny vibe 2010-16, gdzie język zwykle był dość prosty i ubogi w młodzieżówkach, albo całkiem infantylny. Jednak tutaj tego nie było, czym jestem zachwycona. Może faktycznie, gdybym najpierw nie obejrzała ekranizacji, to gorzej by mi się czytało - tego nie...

Rebelianci. Król, który jej nienawidzi. Zakochany w niej po uszy Aspen. To wszystko stoi jej na drodze do wielkiej miłości - Maxona.
Jednakże America zdoła pokonać wszelkie przeszkody, aby uczynić swoje życie pięknym i pełnym - no, oczywiście - miłości.

Rebelianci. Król, który jej nienawidzi. Zakochany w niej po uszy Aspen. To wszystko stoi jej na drodze do wielkiej miłości - Maxona.
Jednakże America zdoła pokonać wszelkie przeszkody, aby uczynić swoje życie pięknym i pełnym - no, oczywiście - miłości.

Książka zaliczała się na ocenę 10/10 dopóki, dopóty nie doszłam do fragmentu:
"Moje wizje wspólnego życia okazały się złudzeniami, przepędzonymi przez siły pozostające poza naszą kontrolą. Caleb odszedł i nie wiedziałam, czy jeszcze kiedyś go zobaczę.
Kiedy był już daleko, odwrócił się po raz ostatni i pomachał. "Kocham cię", zdawał się mówić , kiedy tak machał. Odmachałam mu. "Kocham cię, kocham cię, kocham cię".
Po tym, nie mogłam się otrząsnąć i zmieniłam ocenę na 8/10 za tą dość smutną scenę. Nie twierdzę, że nieudaną, ale na pewno smutną...

Książka zaliczała się na ocenę 10/10 dopóki, dopóty nie doszłam do fragmentu:
"Moje wizje wspólnego życia okazały się złudzeniami, przepędzonymi przez siły pozostające poza naszą kontrolą. Caleb odszedł i nie wiedziałam, czy jeszcze kiedyś go zobaczę.
Kiedy był już daleko, odwrócił się po raz ostatni i pomachał. "Kocham cię", zdawał się mówić , kiedy tak machał. Odmachałam...

Jestem zachwycona. Książka dobrze opracowana. Z minuty na minutę czytało mi się ją coraz szybciej i szybciej aż dotarłam do końca.
Jeśli chodzi o moją ocenę bohaterów, z nich wszystkich nie lubiłam tylko i wyłącznie Clanciego. To najokropniejszy typ z książki.
Książka zakończyła się niesamowicie. Nie umiem tego wyrazić, ale to było okropne, a za razem świetne.
Nie mogę doczekać się drugiego tomu.

Jestem zachwycona. Książka dobrze opracowana. Z minuty na minutę czytało mi się ją coraz szybciej i szybciej aż dotarłam do końca.
Jeśli chodzi o moją ocenę bohaterów, z nich wszystkich nie lubiłam tylko i wyłącznie Clanciego. To najokropniejszy typ z książki.
Książka zakończyła się niesamowicie. Nie umiem tego wyrazić, ale to było okropne, a za razem świetne.
Nie mogę...

Jedyne słowo, które w 100 % ocenia tę książkę to: IDEAŁ.
Delirium wywoływało we mnie tyle emocje, a zwłaszcza zakończenie, które wzruszyło mnie do głębi aż się popłakałam.
Nie mogę przestać myśleć o zakończeniu. Przeżyłam wielki szok. Muszę jak najszybciej zacząć czytać Pandemonium, żeby dowiedzieć się co dalej.
Nie ma słów oprócz ideału, żeby opisać tę książkę.

Jedyne słowo, które w 100 % ocenia tę książkę to: IDEAŁ.
Delirium wywoływało we mnie tyle emocje, a zwłaszcza zakończenie, które wzruszyło mnie do głębi aż się popłakałam.
Nie mogę przestać myśleć o zakończeniu. Przeżyłam wielki szok. Muszę jak najszybciej zacząć czytać Pandemonium, żeby dowiedzieć się co dalej.
Nie ma słów oprócz ideału, żeby opisać tę książkę.

"Syrena" to całkiem inna historia niż seria "Rywalek". Kiera Cass pisząc tą książkę skierowała swoją wyobraźnię w kierunku mórz, oceanów i wszystkiego co dotyczy wody.
Jestem wielką fanką Kiery i czytam każdą jej książce, która zostania przetłumaczona na polski. Z ogromnym uwielbieniem do jakiejkolwiek autorki spotykam się po raz pierwszy.
Ogółem "Syrena" wywarła na mnie wiele pozytywnych emocji. Wzruszyłam się, a pewne momenty sprawiły, że pogubiłam się w tym co czytam, tak byłam skołowana nagłym obrotem wydarzeń.

"Syrena" to całkiem inna historia niż seria "Rywalek". Kiera Cass pisząc tą książkę skierowała swoją wyobraźnię w kierunku mórz, oceanów i wszystkiego co dotyczy wody.
Jestem wielką fanką Kiery i czytam każdą jej książce, która zostania przetłumaczona na polski. Z ogromnym uwielbieniem do jakiejkolwiek autorki spotykam się po raz pierwszy.
Ogółem "Syrena" wywarła na mnie...

Jest dość dobra jak na moje wymagania. Według mnie zabrakło w niej logiki i sensu, mimo, że była fantastyczna.

Jest dość dobra jak na moje wymagania. Według mnie zabrakło w niej logiki i sensu, mimo, że była fantastyczna.

Świetna książka. Lauren Oliver musiała mieć ustalony plan od początku do końca, bo inaczej nic z tego by nie wyszło.
Wszystko w "7 razy dziś" było cudowne, z resztą tak jak wszystkie książki tej autorki. Kent mnie oczarował swoją nieśmiałością i słodyczą, a sama Sam udowodniła mi, że nie jest taka jak jej mściwe przyjaciółki, z którymi wciąż nie wiem, dlaczego się zaprzyjaźniła.
Zdecydowanie, ale to bardzo polecam :)

Świetna książka. Lauren Oliver musiała mieć ustalony plan od początku do końca, bo inaczej nic z tego by nie wyszło.
Wszystko w "7 razy dziś" było cudowne, z resztą tak jak wszystkie książki tej autorki. Kent mnie oczarował swoją nieśmiałością i słodyczą, a sama Sam udowodniła mi, że nie jest taka jak jej mściwe przyjaciółki, z którymi wciąż nie wiem, dlaczego się...

Tak samo jak Czerwona Królowa, Szklany Miecz zasługuje na uznanie. Victoria Aveyard naprawdę świetnie sobie radzi w takich klimatach.
Przez całą książkę nie mogłam pozbyć się dreszczy niepokoju. Bałam się tego, jak Mare powoli zmienia się w prawdziwego potwora. W końcu chyba jednak stanęła po dobrej stronie, biorąc pod uwagę jak uratowała swoich przyjaciół w ostatnim wątku.
Z drugiej strony denerwowała mnie bardzo relacja Cala z nią, ponieważ oni ciągle byli niezdecydowani, aż w końcu i tak wszystko potoczyło się nie tak jakby tego chcieli. Mogę też dodać, że Barrow zdecydowanie nie radzi sobie z uczuciami.
Czekam z niecierpliwością na zakończenie, finał tej wspaniałej trylogii!

Tak samo jak Czerwona Królowa, Szklany Miecz zasługuje na uznanie. Victoria Aveyard naprawdę świetnie sobie radzi w takich klimatach.
Przez całą książkę nie mogłam pozbyć się dreszczy niepokoju. Bałam się tego, jak Mare powoli zmienia się w prawdziwego potwora. W końcu chyba jednak stanęła po dobrej stronie, biorąc pod uwagę jak uratowała swoich przyjaciół w ostatnim wątku....

Najlepsza książka, jaką w tym roku miałam przyjemność przeczytać. Genialna, wybuchowa fabuła, zwroty akcji, które naprawdę wprawiły mnie w osłupienie i do tego świetnie przedstawiony wątek miłosny w każdym wymiarze.
Zdecydowanie dobrze została pokazana osobowość każdego bohatera w innym wymiarze. Nieważne, gdzie Margarite się pojawiała, tam mogła zajrzeć w głąb siebie i nauczyć się czegoś nowego o samej sobie.
Historia mnie porwała tak bardzo, że ciężko mi było choćby na chwilę oderwać się od lektury. Koniecznie muszę zaopatrzyć się w kolejne tomy, bo czuję, że mogą być tak samo dobre albo jeszcze lepsze od tego tomiska.

Najlepsza książka, jaką w tym roku miałam przyjemność przeczytać. Genialna, wybuchowa fabuła, zwroty akcji, które naprawdę wprawiły mnie w osłupienie i do tego świetnie przedstawiony wątek miłosny w każdym wymiarze.
Zdecydowanie dobrze została pokazana osobowość każdego bohatera w innym wymiarze. Nieważne, gdzie Margarite się pojawiała, tam mogła zajrzeć w głąb siebie i...

Jest to niesamowita autobiografia byłej gwiazdy Nickelodeona, która czasem w niebezpośredni sposób wskazuje na ludzi, którzy zniszczyli jej życie. Przykładem jest "Twórca", który, możemy się tylko domyślać, kim jest. Bardzo dużo wspomniane jest o zaburzeniach odżywiania Jennette i przez właśnie bulimię aktorka zachowuje się często dosyć irytująco dla czytelnika (co oczywiście jest uzasadnione). I właśnie o to chodziło - aby pokazać, jakie absurdalnie frustrujące może mieć człowiek myśli przy zaburzeniach odżywiania. Jeśli chodzi o jej relację z matką, Jennette musiała być przez całe życie naprawdę silną kobietą, że to wszystko wytrzymała. Bardzo się cieszę, że wyszła prawie na prostą i kroczy już całkowicie swoją drogą, a nie czyjąś.

Jest to niesamowita autobiografia byłej gwiazdy Nickelodeona, która czasem w niebezpośredni sposób wskazuje na ludzi, którzy zniszczyli jej życie. Przykładem jest "Twórca", który, możemy się tylko domyślać, kim jest. Bardzo dużo wspomniane jest o zaburzeniach odżywiania Jennette i przez właśnie bulimię aktorka zachowuje się często dosyć irytująco dla czytelnika (co...

Bardzo mocny reportaż o opiece nad dziewczynką z FAS, alkoholowym zespołem płodowym. W sposób niewyobrażalnie prosty do przyswojenia autorka przedstawia problemy, z jakimi borykała się, będąc rodziną zastępczą, która ma na celu przygotowanie dzieci do tego, aby stały się "zdolne do adopcji". Nie spodziewałam się zbyt wiele po tej książce, ale miło się zaskoczyłam, a nawet pod sam koniec wzruszyłam się troszkę. Szczerze polecam, ale nie jest to dla osób wrażliwych na dziecięce traumy i problem alkoholizmu.

Bardzo mocny reportaż o opiece nad dziewczynką z FAS, alkoholowym zespołem płodowym. W sposób niewyobrażalnie prosty do przyswojenia autorka przedstawia problemy, z jakimi borykała się, będąc rodziną zastępczą, która ma na celu przygotowanie dzieci do tego, aby stały się "zdolne do adopcji". Nie spodziewałam się zbyt wiele po tej książce, ale miło się zaskoczyłam, a nawet...

To jest naprawdę wzruszająca opowieść o idiotach, przy której można się śmiać, płacząc jednocześnie. Moją ulubioną postacią jest chyba Estelle, bo moim zdaniem ciężko dobrze wykreować staruszkę z taką osobowością. Lennart też mnie ujął i na pierwszy rzut oka można by o nim powiedzieć, że jest głupi, wiele rzeczy nie rozumie, ale potrafi jednak najbardziej podsumować myśli wszystkich, którzy mają problem z wyrażaniem własnych uczuć. Najlepiej czytać tę książkę powoli, bez pośpiechu, wtedy wszystko wyda się pełniejsze i poukładane. Piękna powieść.

To jest naprawdę wzruszająca opowieść o idiotach, przy której można się śmiać, płacząc jednocześnie. Moją ulubioną postacią jest chyba Estelle, bo moim zdaniem ciężko dobrze wykreować staruszkę z taką osobowością. Lennart też mnie ujął i na pierwszy rzut oka można by o nim powiedzieć, że jest głupi, wiele rzeczy nie rozumie, ale potrafi jednak najbardziej podsumować myśli...