Motyw niby oklepany, ale tak zmodyfikowany, że oryginalny. Świetny thriller, każda z postaci bardzo dobrze dopracowana, nawet takie postacie poboczne jak matka głównego bohatera. Zakończenie otwarte sugeruje nam, że losy Millie potoczą się w całkiem intrygującym kierunku. Jestem ciekawa, czy ekranizacja dorówna książce. Gorąco polecam. Przez tą książkę się płynie i można ją połknąć w jeden dzień.

Motyw niby oklepany, ale tak zmodyfikowany, że oryginalny. Świetny thriller, każda z postaci bardzo dobrze dopracowana, nawet takie postacie poboczne jak matka głównego bohatera. Zakończenie otwarte sugeruje nam, że losy Millie potoczą się w całkiem intrygującym kierunku. Jestem ciekawa, czy ekranizacja dorówna książce. Gorąco polecam. Przez tą książkę się płynie i można ją...

Kolejna osobliwa książka Hendrixa, jednak wydaje się gorsza od pozostałych. Wszystkie horrory tego autora odznaczały się do tej pory tak dużym stopniem dziwności, że aż podobały mi się i miało to swój charakter. Nawiedzony dom, owszem, miał swój ciekawy pomysł fabularny, ale nic poza tym. Przerażające lalki czy tam pacynki to jest już coś dobrze znanego, a z pewnością nie jest to nisza. Poza tym, książka bardzo długo się rozkręcała, a relacja głównego rodzeństwa bohaterów bywała skrajnie irytująca.

Kolejna osobliwa książka Hendrixa, jednak wydaje się gorsza od pozostałych. Wszystkie horrory tego autora odznaczały się do tej pory tak dużym stopniem dziwności, że aż podobały mi się i miało to swój charakter. Nawiedzony dom, owszem, miał swój ciekawy pomysł fabularny, ale nic poza tym. Przerażające lalki czy tam pacynki to jest już coś dobrze znanego, a z pewnością nie...

Nie wiem, czy nie jest to najlepsza książka Ruth Ware, jaką czytałam. Co prawda domyśliłam się, kto jest mordercą, ale nie zepsuło mi to zabawy. Świetnie wykreowany zabójca z ciekawym wątkiem psychologicznym dodał smaczku temu wszystkiego i sprawił, że ciężko było się oderwać. Dodatkowo, klimat śnieżycy, lawiny, zimna, odcięcia od świata, dodawał niesamowitej głębi, a także niepokojącego klimaciku. Cudo.

Nie wiem, czy nie jest to najlepsza książka Ruth Ware, jaką czytałam. Co prawda domyśliłam się, kto jest mordercą, ale nie zepsuło mi to zabawy. Świetnie wykreowany zabójca z ciekawym wątkiem psychologicznym dodał smaczku temu wszystkiego i sprawił, że ciężko było się oderwać. Dodatkowo, klimat śnieżycy, lawiny, zimna, odcięcia od świata, dodawał niesamowitej głębi, a także...

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci bohaterowie zbiorą się w jednym miejscu i kiedy to nastąpi. Rzadko płacze na książkach, a tutaj ścięło mnie cztery razy!

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci...

Całkiem niezły reportaż poświęcony wątkowi piękna w Azji. Wielka szkoda, że autorka nie jest bardziej zaznajomiona z tematem i nie jest np. kosmetologiem albo lekarzem medycyny estetycznej. Sama, jako kosmetolog, czasem łapałam się za głowę, jakie nieścisłości wystąpiły w tej książce. Dodatkowo, duży minus za ciągłe wątki prywatno-rodzinne, które absolutnie nie były mi do niczego potrzebne. Mimo to, dowiedziałam się sporo ciekawych rzeczy o Korei, więc nie żałuję przeczytania tego reportażu.

Całkiem niezły reportaż poświęcony wątkowi piękna w Azji. Wielka szkoda, że autorka nie jest bardziej zaznajomiona z tematem i nie jest np. kosmetologiem albo lekarzem medycyny estetycznej. Sama, jako kosmetolog, czasem łapałam się za głowę, jakie nieścisłości wystąpiły w tej książce. Dodatkowo, duży minus za ciągłe wątki prywatno-rodzinne, które absolutnie nie były mi do...

Myślę, że temat został wyczerpany już trochę wcześniej w poprzednich tomach. Tyle razy już został poruszony ten problem z coming outem, homofobią itp., że nie jest to już nic odkrywczego. Trochę nużyła i można było łatwo przewidzieć dosłownie całą fabułę. Chyba nie chwycę już kolejnych tomów, bo absolutnie nie czuję takiej potrzeby.

Myślę, że temat został wyczerpany już trochę wcześniej w poprzednich tomach. Tyle razy już został poruszony ten problem z coming outem, homofobią itp., że nie jest to już nic odkrywczego. Trochę nużyła i można było łatwo przewidzieć dosłownie całą fabułę. Chyba nie chwycę już kolejnych tomów, bo absolutnie nie czuję takiej potrzeby.

Nietypowe, nieprzewidywalne historie. O dziwo, długo czytałam te opowiadania, mimo krótkiej formy. Podobało mi się, że poprzednia historia nawiązywała jakoś do nowej. Najlepszym opowiadaniem zdecydowaniem jest Matka i Córka. Byłam blisko, żeby mi łzy pociekły. Coś nowego, literatura piękna z realizmem magicznym.

Nietypowe, nieprzewidywalne historie. O dziwo, długo czytałam te opowiadania, mimo krótkiej formy. Podobało mi się, że poprzednia historia nawiązywała jakoś do nowej. Najlepszym opowiadaniem zdecydowaniem jest Matka i Córka. Byłam blisko, żeby mi łzy pociekły. Coś nowego, literatura piękna z realizmem magicznym.

Nietypowa, oryginalna książka, opowiadająca o aseksualności, ale też o innych typach queeru. Naprawdę podobała mi się ta historia. Nie miała ona jakiejś bardzo skomplikowanego motywu przewodniego, ale sprawiała wrażenie przytulności, ciepła. Mogłam się owinąć tą historią jak kołderką i czuć się bezpiecznie, a serce lekko wrzało. Jedyny minus daje za infantylne momentami zachowania, szczególnie głównej bohaterki, wyjaśnione jej pogubieniem seksualnym.

Nietypowa, oryginalna książka, opowiadająca o aseksualności, ale też o innych typach queeru. Naprawdę podobała mi się ta historia. Nie miała ona jakiejś bardzo skomplikowanego motywu przewodniego, ale sprawiała wrażenie przytulności, ciepła. Mogłam się owinąć tą historią jak kołderką i czuć się bezpiecznie, a serce lekko wrzało. Jedyny minus daje za infantylne momentami...

Jest mi przykro, bo to miało naprawdę potężny potencjał, żeby być dobrym thrillerem, ale serio magiczny grzyb? Co to w ogóle ma być za rozwiązanie akcji? Wprowadzenie tego motywu realizmu magicznego tak bardzo zniszczyło mi fabułę, jak i rozrywkę z czytania. Było naprawdę wiele innych opcji do wyboru przez autorkę, ale nie - musiała wybrać ścieżkę opętania przez grzyba, który niesie nieśmiertelność. Dodatkowo, irytujące były ciągłe sceny pseudo-erotyczne, gdzie głównie nasza bohaterka próbuje "oprzeć się pożądaniu" (które wywołuje grzyb :)) i nie zostać "zgwałconą". Bez tego książka byłaby o wiele lepsza.

Jest mi przykro, bo to miało naprawdę potężny potencjał, żeby być dobrym thrillerem, ale serio magiczny grzyb? Co to w ogóle ma być za rozwiązanie akcji? Wprowadzenie tego motywu realizmu magicznego tak bardzo zniszczyło mi fabułę, jak i rozrywkę z czytania. Było naprawdę wiele innych opcji do wyboru przez autorkę, ale nie - musiała wybrać ścieżkę opętania przez grzyba,...

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie smutnego. Polecam całym sercem.

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie...

Słyszałam tyle świetnych opinii o tej książce, a tak mocno się rozczarowałam. Dla mnie te dwie historie, splatające się ze sobą w jakiś pokręcony sposób, były skrajnie obrzydliwe. I to nie w taki sposób, jak np. Lolita, gdzie same wydarzenia są obrzydliwe, ale ukazane pięknym słowem, co jest swego rodzaju geniuszem. Osobiście Piercing jest dla mnie niezrozumiały, brzydki, pełen niepotrzebnych wątków erotycznych. Wszystko, co się tu dzieje, jest dla mnie niejasnością. Jak zazwyczaj lubię "inne" książki, dziwne, nietypowe, tak tutaj całkiem się z nią minęłam. Wielka szkoda, bo naprawdę pokochałam serię Tajfuny. Mam nadzieję, że inne ich książki, których jeszcze nie czytałam, mnie nie zawiodą tak jak ta.

Słyszałam tyle świetnych opinii o tej książce, a tak mocno się rozczarowałam. Dla mnie te dwie historie, splatające się ze sobą w jakiś pokręcony sposób, były skrajnie obrzydliwe. I to nie w taki sposób, jak np. Lolita, gdzie same wydarzenia są obrzydliwe, ale ukazane pięknym słowem, co jest swego rodzaju geniuszem. Osobiście Piercing jest dla mnie niezrozumiały, brzydki,...

Najgorsza z powieści Therese Bohman, jaką czytałam do tej pory. Zdecydowanie "Utonęła" spełnia moje oczekiwania. "Ta druga" jest nieco gorsza, ale wciąż dobra. Ta natomiast jest dziwna. Wszystkie książki tej autorki cechuje swego rodzaju specyficzny klimat, unikatowość, coś, czego nie spotkałam jeszcze u innego pisarza. Zwykle mamy do czynienia z absurdalnością wydarzeń, bohaterami, których potrafimy zrozumieć jak samych siebie, ale których jednocześnie nienawidzimy. Tutaj tego niestety nie było. Prawda, główna bohaterka mnie całkowicie irytowała, ale nie potrafiłam się z nią w żaden sposób utożsamić. Sama fabuła była faktycznie niecodzienna, ale jednocześnie przytłaczająco nudna w moim odbiorze. Nie zniechęci mnie to jednak do przeczytania kolejnych pozycji tej autorki.

Najgorsza z powieści Therese Bohman, jaką czytałam do tej pory. Zdecydowanie "Utonęła" spełnia moje oczekiwania. "Ta druga" jest nieco gorsza, ale wciąż dobra. Ta natomiast jest dziwna. Wszystkie książki tej autorki cechuje swego rodzaju specyficzny klimat, unikatowość, coś, czego nie spotkałam jeszcze u innego pisarza. Zwykle mamy do czynienia z absurdalnością wydarzeń,...

Ciężko mi pozbierać myśli po tej książce. Jest ona podzielona na trzy części: o ojcu, matce i dziecku. Największą trudność sprawiła mi część o ojcu, która była dla mnie tak ciężka, że czytałam ją ponad miesiąc. Później już popłynęłam przez resztę historii, natomiast dalej nie jest to typ literatury przeznaczony dla mnie. Możliwe, że spodziewałam się trochę czegoś innego albo jestem za młoda, albo zwyczajnie to nie jest to. Jest sztuką na pewno napisać coś tak kwiecistego, a jednocześnie wstrząsającego, ale aż boli mnie głowa od tej lektury. Polecam ją osobom wytrwałym, z silnie zbudowaną psychiką i bardziej twardym niż wrażliwym, którzy "a nóż" się na nią otworzą.

Ciężko mi pozbierać myśli po tej książce. Jest ona podzielona na trzy części: o ojcu, matce i dziecku. Największą trudność sprawiła mi część o ojcu, która była dla mnie tak ciężka, że czytałam ją ponad miesiąc. Później już popłynęłam przez resztę historii, natomiast dalej nie jest to typ literatury przeznaczony dla mnie. Możliwe, że spodziewałam się trochę czegoś innego...

Niesamowity obraz dystopijnego świata, gdzie problem z bezpłodnością, jest największym wrogiem kobiet. Autorka ukazuje nam tak naprawdę wykreowaną przyszłość, która nie jest nam tak daleka i która realnie jest w stanie się kiedyś ziścić. Cała powieść jest prowadzona raczej w takim samym tonie - niespokojnie, ale wolno. Natomiast zakończenie (ostatnie kilkadziesiąt stron) jest mroczne i szokujące. Polecam, ale nie jest to prosta rozrywka na wieczór, a coś bardziej poruszającego, psychologicznego i skłaniającego do refleksji nad byciem matką.

Niesamowity obraz dystopijnego świata, gdzie problem z bezpłodnością, jest największym wrogiem kobiet. Autorka ukazuje nam tak naprawdę wykreowaną przyszłość, która nie jest nam tak daleka i która realnie jest w stanie się kiedyś ziścić. Cała powieść jest prowadzona raczej w takim samym tonie - niespokojnie, ale wolno. Natomiast zakończenie (ostatnie kilkadziesiąt stron)...

Spodziewałam się czegoś więcej. Liczyłam na podobny klimat, odczucia i emocje, co "Grobowa cisza, żałobny zgiełk". A przynajmniej liczyłam, że będę przez nią płynąć jak przez powyższą pozycję. Niestety, momentami troszkę się męczyłam. Najbardziej podobało mi się opowiadanie "Test psychologiczny" - naprawdę miało ono wibracje Dostojewskiego. Podsumowując, myślę, że mało te opowiadania mi zapadną w pamięć, ale warto raz przeczytać, żeby poznać twórczość Edogawy.

Spodziewałam się czegoś więcej. Liczyłam na podobny klimat, odczucia i emocje, co "Grobowa cisza, żałobny zgiełk". A przynajmniej liczyłam, że będę przez nią płynąć jak przez powyższą pozycję. Niestety, momentami troszkę się męczyłam. Najbardziej podobało mi się opowiadanie "Test psychologiczny" - naprawdę miało ono wibracje Dostojewskiego. Podsumowując, myślę, że mało te...

Główna bohaterka, Flora, obdarzona amnezją następczą, od początku książki tylko wzmagała moją irytację. Wyjaśnienie, dlaczego dziewczyna bierze leki i czym jest to spowodowane, było dla mnie konkretnie wzięte od czapy, bez sensu. Ja osobiście prawdziwą Florę odebrałam jako wariatkę, dziewczynę chorą na umyśle, która powinna poddać się leczeniu, a nie dziewczynę odważną, z wielką wyobraźnią, która przeżywa przygody i jest niesamowita. Moim zdaniem autorka strasznie spłyciła seryjność jej objawów i poszła za ciosem ze stwierdzeniem, z jak świetną osobą, mamy do czynienia.

Główna bohaterka, Flora, obdarzona amnezją następczą, od początku książki tylko wzmagała moją irytację. Wyjaśnienie, dlaczego dziewczyna bierze leki i czym jest to spowodowane, było dla mnie konkretnie wzięte od czapy, bez sensu. Ja osobiście prawdziwą Florę odebrałam jako wariatkę, dziewczynę chorą na umyśle, która powinna poddać się leczeniu, a nie dziewczynę odważną, z...

Ta książka była tak bardzo zła... Mam wrażenie, że autorka bardzo chciała poruszyć jak najwięcej problemów, uznawanych jako smutnych i przez to, wszystkie te wątki były bardzo ubogie. Kolejna kwestia - błędy językowe. Ja nie wiem, czy to problem tkwi w tłumaczeniu, edycji czy samej autorce, ale chociażby ciągle powtarzane słowo "patrzałem". Ogólnie książka (z taką wielowątkowością) wydaje się być o niczym. Opisy umaszczenia koni albo ich zachowania - nużące i nic nie wnoszące do sytuacji. Nawet sama śmierć syna głównej bohaterki okazuje się być komiczna, a nie tragiczna, bo kobieta przejechała syna, wycofując auto na podjeździe (nie rozumiem w ogóle, jak to się miało wydarzyć). Postacie irytujące i bardzo ograniczone, jeśli chodzi o logiczne myślenie. Mojżesz - przedstawiony jako okrutnik, a tak naprawdę może i był bardziej inteligentny i odpowiedzialny życiowo niż Georgia. Nie jest to żadna rozrywka, a wręcz udręka dla czytelnika. Nie polecam zdecydowanie.

Ta książka była tak bardzo zła... Mam wrażenie, że autorka bardzo chciała poruszyć jak najwięcej problemów, uznawanych jako smutnych i przez to, wszystkie te wątki były bardzo ubogie. Kolejna kwestia - błędy językowe. Ja nie wiem, czy to problem tkwi w tłumaczeniu, edycji czy samej autorce, ale chociażby ciągle powtarzane słowo "patrzałem". Ogólnie książka (z taką...

Był to całkiem niezły kryminał z oryginalnym motywem "nawiedzonego" smart domu. Muszę jednak odjąć notę za momentami skrajnie irytująco głupią główną bohaterkę. Sytuacje takie np. kiedy miała ranę na palcu i nie wiedziała, że trzeba ją wcześniej zdezynfekować - doprowadzały mnie do szału, a było ich wiele. Niestety, zakończenia i praktycznie wszystkiego się domyśliłam, poza jednym mało ważnym wątkiem. To była dobra rozrywka, więc z pewnością chciałabym przeczytać więcej książek tej autorki.

Był to całkiem niezły kryminał z oryginalnym motywem "nawiedzonego" smart domu. Muszę jednak odjąć notę za momentami skrajnie irytująco głupią główną bohaterkę. Sytuacje takie np. kiedy miała ranę na palcu i nie wiedziała, że trzeba ją wcześniej zdezynfekować - doprowadzały mnie do szału, a było ich wiele. Niestety, zakończenia i praktycznie wszystkiego się domyśliłam, poza...

Jest to z pewnością książka w głównej mierze oparta na grotesce. Głównym bohaterem jest bękart, mieszkający u zakonnic razem z innymi dziećmi. Jest on intrygującym narratorem. Możemy wyczuć, że tą historię faktycznie opowiada ktoś bardzo młody, borykający się z tym, że został porzucony przez ludzi, którzy powinni go kochać, a jednocześnie wyraża na ogół cały czas swoje poczucie humoru (całkiem niezłe), wulgarność i realistyczne podejście do życia, a także własnej przyszłości. Styl Filipa Zawady jest cudownie ludzki i chętnie po coś tego autora jeszcze sięgnę.

Jest to z pewnością książka w głównej mierze oparta na grotesce. Głównym bohaterem jest bękart, mieszkający u zakonnic razem z innymi dziećmi. Jest on intrygującym narratorem. Możemy wyczuć, że tą historię faktycznie opowiada ktoś bardzo młody, borykający się z tym, że został porzucony przez ludzi, którzy powinni go kochać, a jednocześnie wyraża na ogół cały czas swoje...

Rewelacyjny reportaż, ukazujący psychopatię w całkowicie inny sposób. Widać od razu, że Kevin Dutton skrupulatnie przygotował sobie materiały na poparcie swoich tez, w tym sam jeździł w najróżniejsze miejsca i spotykał najdziwniejszych ludzi, obracających się w temacie zaburzeń psychicznych. Fascynująca lektura i nawet, jak na klimat, w którym została napisana, nie jest absolutnie nużąca czy "za sucha" dla czytelnika.

Rewelacyjny reportaż, ukazujący psychopatię w całkowicie inny sposób. Widać od razu, że Kevin Dutton skrupulatnie przygotował sobie materiały na poparcie swoich tez, w tym sam jeździł w najróżniejsze miejsca i spotykał najdziwniejszych ludzi, obracających się w temacie zaburzeń psychicznych. Fascynująca lektura i nawet, jak na klimat, w którym została napisana, nie jest...