Motyw niby oklepany, ale tak zmodyfikowany, że oryginalny. Świetny thriller, każda z postaci bardzo dobrze dopracowana, nawet takie postacie poboczne jak matka głównego bohatera. Zakończenie otwarte sugeruje nam, że losy Millie potoczą się w całkiem intrygującym kierunku. Jestem ciekawa, czy ekranizacja dorówna książce. Gorąco polecam. Przez tą książkę się płynie i można ją połknąć w jeden dzień.

Motyw niby oklepany, ale tak zmodyfikowany, że oryginalny. Świetny thriller, każda z postaci bardzo dobrze dopracowana, nawet takie postacie poboczne jak matka głównego bohatera. Zakończenie otwarte sugeruje nam, że losy Millie potoczą się w całkiem intrygującym kierunku. Jestem ciekawa, czy ekranizacja dorówna książce. Gorąco polecam. Przez tą książkę się płynie i można ją...

Spodziewałam się czegoś więcej. Tak jak pierwszy tom mnie zachwycił, tak ten nie spełnił moich oczekiwań. Mój zastój czytelniczy przy tej części historii jeszcze bardziej się tylko powiększył. Wydarzenia były dla mnie nieciekawe, nużące. Nie mogłam się wciągnąć i popłynąć w tym świecie fantasy. Mam natomiast nadzieję, że tom Wisteria będzie wart przeczytania, zwłaszcza biorąc pod uwagę zmianę głównej bohaterki na nieco ciekawszą.

Spodziewałam się czegoś więcej. Tak jak pierwszy tom mnie zachwycił, tak ten nie spełnił moich oczekiwań. Mój zastój czytelniczy przy tej części historii jeszcze bardziej się tylko powiększył. Wydarzenia były dla mnie nieciekawe, nużące. Nie mogłam się wciągnąć i popłynąć w tym świecie fantasy. Mam natomiast nadzieję, że tom Wisteria będzie wart przeczytania, zwłaszcza...

Nie wiem, czy przebrnęłabym tak szybko przez ten tom, gdyby nie czytanie tandemowe razem z Imperium Burz. Z pewnością jest to dobra rozrywka, ale momentami nie jest aż tak fascynująca, jak wojenne zagrywki Aelin. Dochodzi tutaj też do wewnętrznej przemiany Chaola. Dalej nienawidzi głównej bohaterki z absurdalnych powodów, ale w końcu porzuca te myśli. Ostatnie sto stron w obu tomach daje dam istny rollercoaster emocji. Nie można się oderwać od kolejnych rozdziałów. Nie mogę się doczekać kolejnego, finalnego tomu.

Nie wiem, czy przebrnęłabym tak szybko przez ten tom, gdyby nie czytanie tandemowe razem z Imperium Burz. Z pewnością jest to dobra rozrywka, ale momentami nie jest aż tak fascynująca, jak wojenne zagrywki Aelin. Dochodzi tutaj też do wewnętrznej przemiany Chaola. Dalej nienawidzi głównej bohaterki z absurdalnych powodów, ale w końcu porzuca te myśli. Ostatnie sto stron w...

Ten tom czytałam jednocześnie z tomem VI (wieża świtu), żeby mieć lepszy ogląd sytuacji w fabule i samym uniwersum, i nie żałuję! Naprawdę polecam czytanie tandemowe. Co do samego Imperium Burz, jest to z pewnością część bardziej wojenna, pełna poświęceń. Właśnie tutaj w końcu losy różnych postaci splatają się ze sobą. Znów trochę długo się rozkręca, ale naprawdę warto poczekać.

Ten tom czytałam jednocześnie z tomem VI (wieża świtu), żeby mieć lepszy ogląd sytuacji w fabule i samym uniwersum, i nie żałuję! Naprawdę polecam czytanie tandemowe. Co do samego Imperium Burz, jest to z pewnością część bardziej wojenna, pełna poświęceń. Właśnie tutaj w końcu losy różnych postaci splatają się ze sobą. Znów trochę długo się rozkręca, ale naprawdę warto...

Retelling o Królowej Kier, a bardziej historia zanim owa kobieta stała się królową. Niestety, jest to bardzo frustrująca książka i od początku można się było spodziewać nieszczęśliwego zakończenia. Bo jak historia miałaby się dobrze skończyć, skoro wszyscy znamy Królową Kier i jak skończyła. Jest to ciekawe przedstawienie na pewno życia tej kobiety i dobrze dopełnia ona uniwersum Alicji w Krainie Czarów. Najbardziej jednak irytujący jest fakt, że winę za swój los ponosi sama ta kobieta i jej decyzja, a mimo to, oskarża ona wszystkich innych o swoje nieszczęście. Pokazuje ta opowieść na pewno, że ludzie nie są idealni, a zwłaszcza nasza główna bohaterka.

Retelling o Królowej Kier, a bardziej historia zanim owa kobieta stała się królową. Niestety, jest to bardzo frustrująca książka i od początku można się było spodziewać nieszczęśliwego zakończenia. Bo jak historia miałaby się dobrze skończyć, skoro wszyscy znamy Królową Kier i jak skończyła. Jest to ciekawe przedstawienie na pewno życia tej kobiety i dobrze dopełnia ona...

Kolejna osobliwa książka Hendrixa, jednak wydaje się gorsza od pozostałych. Wszystkie horrory tego autora odznaczały się do tej pory tak dużym stopniem dziwności, że aż podobały mi się i miało to swój charakter. Nawiedzony dom, owszem, miał swój ciekawy pomysł fabularny, ale nic poza tym. Przerażające lalki czy tam pacynki to jest już coś dobrze znanego, a z pewnością nie jest to nisza. Poza tym, książka bardzo długo się rozkręcała, a relacja głównego rodzeństwa bohaterów bywała skrajnie irytująca.

Kolejna osobliwa książka Hendrixa, jednak wydaje się gorsza od pozostałych. Wszystkie horrory tego autora odznaczały się do tej pory tak dużym stopniem dziwności, że aż podobały mi się i miało to swój charakter. Nawiedzony dom, owszem, miał swój ciekawy pomysł fabularny, ale nic poza tym. Przerażające lalki czy tam pacynki to jest już coś dobrze znanego, a z pewnością nie...

Nie jest to romantasy najwyższych lotów, ale na pewno stanowi bardzo dobrą rozrywkę, którą można połknąć jednego wieczoru. Zazwyczaj w tego typu książkach podoba mi się fabuła, świat przedstawiony, ale wątek romantyczny już nie. Tutaj natomiast mam jednak zupełnie odwrotne odczucia. Świat jest słabo dopracowany, nie wiemy wiele o mocach głównej bohaterki, a fabuła kryminalna jest dość przewidywalna. ALE! Wątek miłosny przerósł moje oczekiwania! Trochę oczywiście go przewidziałam, ale był tak świetnie napisany, nie ściskało mnie w środku z zażenowania, a wręcz nie mogłam się go doczekać. Ciekawa jestem kolejnych tomów.

Nie jest to romantasy najwyższych lotów, ale na pewno stanowi bardzo dobrą rozrywkę, którą można połknąć jednego wieczoru. Zazwyczaj w tego typu książkach podoba mi się fabuła, świat przedstawiony, ale wątek romantyczny już nie. Tutaj natomiast mam jednak zupełnie odwrotne odczucia. Świat jest słabo dopracowany, nie wiemy wiele o mocach głównej bohaterki, a fabuła...

Zdecydowanie najbardziej satysfakcjonująca część Szklanego tronu, gdzie bardzo wiele wątków można byłoby uznać za częściowo rozwiązane. Nie pokonuje jednak ona tomu 3, który pokochałam całym sercem, ale wciąż jest to książka z tych epickich, od których nie da się oderwać. Cieszę się, że tomy są co raz dłuższe, bo mam więcej świetnej rozrywki do pochłonięcia!

Zdecydowanie najbardziej satysfakcjonująca część Szklanego tronu, gdzie bardzo wiele wątków można byłoby uznać za częściowo rozwiązane. Nie pokonuje jednak ona tomu 3, który pokochałam całym sercem, ale wciąż jest to książka z tych epickich, od których nie da się oderwać. Cieszę się, że tomy są co raz dłuższe, bo mam więcej świetnej rozrywki do pochłonięcia!

Nie wiem, czy nie jest to najlepsza książka Ruth Ware, jaką czytałam. Co prawda domyśliłam się, kto jest mordercą, ale nie zepsuło mi to zabawy. Świetnie wykreowany zabójca z ciekawym wątkiem psychologicznym dodał smaczku temu wszystkiego i sprawił, że ciężko było się oderwać. Dodatkowo, klimat śnieżycy, lawiny, zimna, odcięcia od świata, dodawał niesamowitej głębi, a także niepokojącego klimaciku. Cudo.

Nie wiem, czy nie jest to najlepsza książka Ruth Ware, jaką czytałam. Co prawda domyśliłam się, kto jest mordercą, ale nie zepsuło mi to zabawy. Świetnie wykreowany zabójca z ciekawym wątkiem psychologicznym dodał smaczku temu wszystkiego i sprawił, że ciężko było się oderwać. Dodatkowo, klimat śnieżycy, lawiny, zimna, odcięcia od świata, dodawał niesamowitej głębi, a także...

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci bohaterowie zbiorą się w jednym miejscu i kiedy to nastąpi. Rzadko płacze na książkach, a tutaj ścięło mnie cztery razy!

Najlepszy tom Szklanego tronu do tej pory! Po drugim tomie bałam się o tendencję spadkową pozostałych, ale na szczęście się nie zawiodłam. Nie byłam w stanie się oderwać od tej książki przez dwa dni. Ciągle chciałam czytać tylko perspektywę Celeany i Rowana, ale inni bohaterowie też byli w stanie utrzymać moją uwagę. Jestem bardzo ciekawa, co się stanie, kiedy wszyscy ci...

Myślę, że temat został wyczerpany już trochę wcześniej w poprzednich tomach. Tyle razy już został poruszony ten problem z coming outem, homofobią itp., że nie jest to już nic odkrywczego. Trochę nużyła i można było łatwo przewidzieć dosłownie całą fabułę. Chyba nie chwycę już kolejnych tomów, bo absolutnie nie czuję takiej potrzeby.

Myślę, że temat został wyczerpany już trochę wcześniej w poprzednich tomach. Tyle razy już został poruszony ten problem z coming outem, homofobią itp., że nie jest to już nic odkrywczego. Trochę nużyła i można było łatwo przewidzieć dosłownie całą fabułę. Chyba nie chwycę już kolejnych tomów, bo absolutnie nie czuję takiej potrzeby.

Krótka, wzruszająca historia o chłopcu, który nie wie, jak poradzić sobie z trudnościami przed sobą. Mocna książka, trochę wyciskająca łzy z oczu, natomiast dla mnie trochę za krótka i mało konkretna. Na pewno dobrą stroną były opowieści opowiadane przez Zielonego Człowieka - naprawdę fascynujące i to było coś nowego. Ciekawa jestem, jak wypadnie film.

Krótka, wzruszająca historia o chłopcu, który nie wie, jak poradzić sobie z trudnościami przed sobą. Mocna książka, trochę wyciskająca łzy z oczu, natomiast dla mnie trochę za krótka i mało konkretna. Na pewno dobrą stroną były opowieści opowiadane przez Zielonego Człowieka - naprawdę fascynujące i to było coś nowego. Ciekawa jestem, jak wypadnie film.

Jest mi przykro, bo to miało naprawdę potężny potencjał, żeby być dobrym thrillerem, ale serio magiczny grzyb? Co to w ogóle ma być za rozwiązanie akcji? Wprowadzenie tego motywu realizmu magicznego tak bardzo zniszczyło mi fabułę, jak i rozrywkę z czytania. Było naprawdę wiele innych opcji do wyboru przez autorkę, ale nie - musiała wybrać ścieżkę opętania przez grzyba, który niesie nieśmiertelność. Dodatkowo, irytujące były ciągłe sceny pseudo-erotyczne, gdzie głównie nasza bohaterka próbuje "oprzeć się pożądaniu" (które wywołuje grzyb :)) i nie zostać "zgwałconą". Bez tego książka byłaby o wiele lepsza.

Jest mi przykro, bo to miało naprawdę potężny potencjał, żeby być dobrym thrillerem, ale serio magiczny grzyb? Co to w ogóle ma być za rozwiązanie akcji? Wprowadzenie tego motywu realizmu magicznego tak bardzo zniszczyło mi fabułę, jak i rozrywkę z czytania. Było naprawdę wiele innych opcji do wyboru przez autorkę, ale nie - musiała wybrać ścieżkę opętania przez grzyba,...

Po tym, jak pierwszy tom mnie zachwycił, tak ten jest wielkim rozczarowaniem. Zacznijmy od tego, że całej tej części by nie było, gdyby Grey od początku wyznał prawdę. Nie rozumiem do tej pory, czemu tego nie zrobił i czemu autorka podjęła taką decyzję. Pewnie po to, żeby powstała ta książka :) Miło czytało się wątek z Lią Marą. Od razu można było polubić tę bohaterkę. Podsumowując, bawiłam się dobrze, ale przez to, że absolutnie nie rozumiem problemu całej historii, nie mogę dać wyższej oceny. Mogę też powiedzieć, że według mnie ten tom jest też o wiele bardziej infantylny.

Po tym, jak pierwszy tom mnie zachwycił, tak ten jest wielkim rozczarowaniem. Zacznijmy od tego, że całej tej części by nie było, gdyby Grey od początku wyznał prawdę. Nie rozumiem do tej pory, czemu tego nie zrobił i czemu autorka podjęła taką decyzję. Pewnie po to, żeby powstała ta książka :) Miło czytało się wątek z Lią Marą. Od razu można było polubić tę bohaterkę....

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie smutnego. Polecam całym sercem.

Przepiękna, wzruszająca do łez, tragiczna, prawdziwa... Takimi słowami można opisać tę historię. Nie miałam, co do niej zbyt wygórowanych oczekiwań, dlatego może moja ocena teraz jest tak wysoka. Perspektywa śmierci została tutaj wykonana perfekcyjnie. Ostatnie 50 stron rozgniata człowieka od środka i nie da się opanować łez. Coś pięknego, ale jednocześnie krytycznie...

Ta historia z pewnością różni się od Pod kluczem lub Dzień Zero swoim klimatem. Więcej jest tutaj niepokoju w tle niż samej akcji kryminalnej. Wszystko pokrywa gruba warstwa kurzu, niedopowiedzeń, tajemnic. Rozdział za rozdziałem zadajemy sobie coraz więcej pytań. Ma to wszystko swoje plusy, ale jednak zakończenie jest dosyć spodziewane. Łatwo było wykryć, kto za wszystkim stoi. Nie ma tu zbyt wielu plot twistów, a sama fabuła jest raczej z tych wolnych, które się ciągną. Momentami też było dla mnie zdecydowanie za dużo opisów Hal na temat kart tarota - na początku miało to swój urok, później stało się to już nużące.

Ta historia z pewnością różni się od Pod kluczem lub Dzień Zero swoim klimatem. Więcej jest tutaj niepokoju w tle niż samej akcji kryminalnej. Wszystko pokrywa gruba warstwa kurzu, niedopowiedzeń, tajemnic. Rozdział za rozdziałem zadajemy sobie coraz więcej pytań. Ma to wszystko swoje plusy, ale jednak zakończenie jest dosyć spodziewane. Łatwo było wykryć, kto za wszystkim...

Za dużo w tej książce jest chaosu, jak dla mnie. Rozumiem, że cały opis morderstwa i kto, kogo zabił wymaga czasem zawrotności wydarzeń, ale tutaj było tego już za dużo. Na samym początku nie dość, że gubiłam się bardzo, to nudziło mnie strasznie wprowadzenie do całego śledztwa i morderstwa. Było dla mnie trochę za długie. Podsumowując, bardziej mi się podobało A.B.C np. niż Tajemnicza historia w Styles.

Za dużo w tej książce jest chaosu, jak dla mnie. Rozumiem, że cały opis morderstwa i kto, kogo zabił wymaga czasem zawrotności wydarzeń, ale tutaj było tego już za dużo. Na samym początku nie dość, że gubiłam się bardzo, to nudziło mnie strasznie wprowadzenie do całego śledztwa i morderstwa. Było dla mnie trochę za długie. Podsumowując, bardziej mi się podobało A.B.C np....

Jedna z lepszych książek Christie, jakie czytałam. Co prawda, kto jest mordercą, domyślić się dosyć łatwo i szybko, ale nie przeszkodziło mi to w przyjemnym przyswajaniu fabuły i korzystania z rozrywki. Bawiłam się przednio. Dom zbrodni podoba mi się nawet bardziej od historii z Herkulesem Poirot w roli głównej. Każda postać też świetnie scharakteryzowana, a wyjątkowo, jak to ma do siebie Christie, nie gubiłam się w drzewie genealogicznym.

Jedna z lepszych książek Christie, jakie czytałam. Co prawda, kto jest mordercą, domyślić się dosyć łatwo i szybko, ale nie przeszkodziło mi to w przyjemnym przyswajaniu fabuły i korzystania z rozrywki. Bawiłam się przednio. Dom zbrodni podoba mi się nawet bardziej od historii z Herkulesem Poirot w roli głównej. Każda postać też świetnie scharakteryzowana, a wyjątkowo, jak...

Bałam się po Christie powtarzalności historii - że to będzie kolejne show Herkulesa Poirota, bardzo podobne do poprzedniego. Jednak świetnie się bawiłam. Na pewno lepiej niż przy Tajemniczej historii w Styles czy przy ABC. Moje top jeden tej autorki na razie pozostaje Dom zbrodni, ale wydaje mi się, że mogę się spodziewać po niej jeszcze wiele perełek.

Bałam się po Christie powtarzalności historii - że to będzie kolejne show Herkulesa Poirota, bardzo podobne do poprzedniego. Jednak świetnie się bawiłam. Na pewno lepiej niż przy Tajemniczej historii w Styles czy przy ABC. Moje top jeden tej autorki na razie pozostaje Dom zbrodni, ale wydaje mi się, że mogę się spodziewać po niej jeszcze wiele perełek.

To była tak frustrująca książka. Bohaterowie, nawet w pierwszym tomie podejmowali dziwne, dziecinne decyzje, ale tutaj to przeszli samych siebie. Ich zachowanie było strasznie przytłaczające dla czytelnika. Ich myśli to tak naprawdę większość książki. Porażająco mało było samej fabuły, a właśnie przemyślenia Finn i Alfiego pełniło chyba główną linię rozrywkową. Cały czas mieli myśli romantyczne typu, czy mu na mnie zależy; nawet w niestosownych do tego momentach, jak walka. Ciężko było przez to przebrnąć. Trochę mnie to wykończyło. Dodatkowo frustruje nierozwiązane zakończenie, które jest jest wstępem do ostatniego tomu - który nie jest wydany w Polsce. Podsumowując, nie polecam chyba nawet zabierać się za pierwszy tom.

To była tak frustrująca książka. Bohaterowie, nawet w pierwszym tomie podejmowali dziwne, dziecinne decyzje, ale tutaj to przeszli samych siebie. Ich zachowanie było strasznie przytłaczające dla czytelnika. Ich myśli to tak naprawdę większość książki. Porażająco mało było samej fabuły, a właśnie przemyślenia Finn i Alfiego pełniło chyba główną linię rozrywkową. Cały czas...