Profil użytkownika: Katrina

Zbliża się zaćmienie słońca. Oślepiony Serapio musi dostać się do świętego miasta Tovy. Ma pomóc mu w tym Xiala, Teekijka, która swoim śpiewem potrafi uspokoić morze. W tym czasie Kapłanka Słońca niemal traci życie, a w Tovie rozpoczyna się poszukiwanie winnych.

„Czarne słońce” to pierwszy tom trylogii i moje pierwsze spotkanie z twórczością Rebecci Roanhorse. To epickie fantasy, czy też – high fantasy, miało iść pod prąd i skupiać się na przedstawieniu prekolumbijskich kultur. Czy to jednak wyszło? Moim zdaniem… no średnio powiedziałabym.
Zacznijmy jednak od początku. To powieść, którą da się całkiem przyjemnie i sprawnie czytać. Klarownym jest, co się dzieje i mniej więcej dlaczego. Historia jest raczej prosta i nie ma wysokiego progu wejścia, a postacie są rozróżnialne. Nie poszłabym tak daleko, by nazwać je barwnymi czy wyrazistymi, ale na pewno wiadomo, kto jest kim i kto co robi, a bywa, że nie jest to aż tak oczywiste. Uważam, że generalnie rzecz biorąc: „Czarne słońce” jest porawnie napisaną książką rozrywkową. Jednakże nie pozostaje bez wad i to one sprawiają, że zdecydowanie nie trafi ona do moich ulubionych tytułów.
Weźmy pod lupę styl autorki. Być może jest to po prostu kwestia tłumaczenia, jednak miałam osobiście poczucie, że choć sięga do czasów prekolumbijskich, często używa słów mocno współczesnych, które wybijały mnie z klimatu. Co z tego, że od czasu do czasu udawało jej się stworzyć ładne opisy sytuacji, skoro przez TE momenty jednak nie potrafiłam zapomnieć o tym, że czytam?
Moim kolejnym problemem jest fakt, że najpierw zobaczyłam poglądy Roanhorse, a dopiero potem: całą opowieść. Narracja regularnie podkreśla kto z kim spał, po co i dlaczego, nawet jeśli nie ma to wpływu na fabułę, a przy okazji dość często zwraca uwagę na traktowanie w świecie przedstawionym kobiet. Widziałam, że w wielu zagranicznych recenzjach odbiorcy chwalili „Czarne słońce”, że w świecie prekolumbijskim nie było podziału na „gender” czy LGBT+”, bo jest to wymysł świata zachodniego i że autorce udało się to oddać… ale ja zupełnie się z tym nie zgadzam.
Nie zgadzam się z tym, bo w moim odczuciu to historia wyraźnie do tej tematyki nawiązująca w bardzo współczesny, zachodni sposób. I nie tylko to jest w tej powieści „typowo zachodnie”. Poza tym, że autorka nawiązuje do legend z czasów prekolumbijskich i używa imion zainspirowanych tymi czasami ta powieść jest po prostu europocentryczna. Nie wyczułam w niej klimatu, a jej struktura, poglądy postaci, ich sposób bycia i zachowania krzyczy mi „Europa!”, a nie „prekolumbijska Ameryka”. Być może po prostu się nie znam (bo na tym temacie: po prostu się nie znam) i nie umiem zauważyć tych elementów, które chwalili recenzencji, ale w tym względzie ta powieść po prostu mnie niesatysfakcjonuje.
By to było jasne: nie mam nic przeciwko poruszaniu tematyki związanej z płcią i orientacją w fantastyce. Ba, gdybym miała to chyba do tej pory bym zwariowała. Po prostu nie lubię, gdy przed opowieścią „idą poglądy autora”. Jakiekolwiek by nie były.
I tak po prawdzie: w innych aspektach też raczej tej satysfakcji mi nie dała. Fabuła jest naprawdę prosta i raczej sztampowa. Jak już pisałam o postaciach, te są rozróżnialne, ale nie ma w nich nic nadzwyczajnego. Raczej są typowymi dla powieści fantasy archetypami. Nie dodałam tu ani szczególnie porywającej przygody, ani szczególnie barwnego świata i… to wszystko to jest dla mnie po prostu nieco za mało.
„Czarne słońce” kończy się właściwie urwanym wątkiem, który powinien mnie zmusić, by od razu sięgnąć po kontynuacje. Jednak szczerze mówiąc: nie mam na to większej ochoty. To powieść, w której jest pewien potencjał i widzę w niej podstawy warsztatu. Rozumiem też, jeśli komuś się spodoba, bo z grubsza rzecz biorąc jest poprawna i ma całkiem sprawnie rozpisaną fabułę, bez większych przestrojów i ze sporą dawką akcji. Jednak ja jednak nie do końca tego szukam.

Zbliża się zaćmienie słońca. Oślepiony Serapio musi dostać się do świętego miasta Tovy. Ma pomóc mu w tym Xiala, Teekijka, która swoim śpiewem potrafi uspokoić morze. W tym czasie Kapłanka Słońca niemal traci życie, a w Tovie rozpoczyna się poszukiwanie winnych.

„Czarne słońce” to pierwsz...

Rozwiń

Zwiń

Max opiekuje się swoim cmentarzem osobliwości już od czterech lat. Sielankę i rytunę przerywa mu jednak misja szpiegowska, do której został, nomen omen, zmuszony. Wyjeżdża do Zimowej Puszczy, w której znajduje się jeden z największych nawiedzonych cmentarzy. Dziedziczka tego miejsca, Livia, nie traktuje go jednak wcale przyjaźnie.

Po dwóch latach wróciłam do historii o Maxie. „Cmentarz zagubionych dusz” Pauliny Hendel to drugi tom z cyklu i kontuniacja „Cmentarza osobliwości”, powieści, w którą trudno było mi się „wbić”, ale jak już się udało to okazało się, że dostałam naprawdę przyjemną lekturę, która została mi na dłużej w pamięci i od tamtej pory wielokrotnie polecałam ją innym. Oczywistym było więc, że pręczej czy później do tej opowieści wrócę.
Jak i przy tomie pierwszym, tak i w tym przypadku potrzebowałam chwili, aby wczuć się w język autorki. Nie jest on trudny, przeciwnie: jest dość potoczny. Ma jednak w sobie coś charakterystycznego, wyrazistego, co sprawia, że potrzebuje chwili, by się dać w niego wciągnąć. Trudno mi powiedzieć, czy wynika to z pierwszoosobowej narracji i charakteru Maxa, który z racji swojego pochodzenia/wykształcenia mówi oraz myśli w taki sposób i jest to celowy zabieg, czy też jest to kwestia stylu Hendel. Aby to stwierdzić, musiałabym się lepiej zapoznać z jej twórczością.
Pierwszy tom z cyklu to raczej zamknięta historia: to, co się wydarzyło na cmentarzu osobliwości Maxa to się wydarzyło i jest już za nami. W drugim tomie mieszkańcy Lawendowego Dworku pojawiają się częściej w myślach Maxa, niż na kartach powieści, a historia przenosi się do innego miejsca na świecie. Moim zdaniem to przeniesienia akcji wyszło raczej naturalnie i raczej dobrze. Narracja stopniowo wyjaśnia czytelnikowi, dlaczego bohater musiał przenieść się do Zimowej Puszczy i co tak właściwie tam robi.
Ten tom to połączenie wątków detektywistycznych z akcją/przygodą. Nie jest to nadzwyczaj skaplikowana fabuła, ale z drugiej strony byłam na tyle zainteresowana nowymi, barwnie przedstawionymi duszami i relacją pomiędzy głównym bohaterem a mieszkańcami Ziemowej Puszczy, że zupełnie mi to nie przeszkadzało. Bo tak, jak i tom pierwszy, tak i drugi stoi raczej bohaterami i relacjami, niż fabułą per se, ale żywe postacie, z którymi można się utożsamiać są moim zdaniem częsciej ważniejsze, niż (czasem nadmiernie) wymyślne historie.
Zmiana lokacji pozwoliła autorce też na znaczne rozszeżenie świata przedstawionego. Czytając pierwszy, czasem jeszcze zastanawiałam się, czy to odrębne uniwersum, czy alternatywna wersja Ziemi. W tym tomie jest już jasne, że mamy doczynienia z innym światem. Co prawda w dalszym ciągu jego zasady obracają się wokół cmentarzy, ale mam poczucie, że świat został dość solidnie rozwinięty i jest po prostu wiarygodny.
Jak pierwszy tom kojarzył mi się trochę, tak po drugim moje skojarzenia są już bardzo klarowne. „Cmentarze osobliwości” to cykl, który niezmiernie kojarzy mi się z „Dożywociem” Marty Kisiel. Bo i tu, i tu bohater dziedziczy posiadłość, myśląc, że wygrał los na loterii, i tu, i tu potem odkrywa, że to jednak nie było dla niego aż tak szczęśliwe, aby w końcu nie tylko pogodzić się z losem, ale też go pokochać. A zakończenie „Cmentarza zaginionych dusz” jest bardzo zbliżone do tego, co się dzieje w cyklu Kisiel, tyle że… tu po prostu poza bohaterami jest też fabuła (i mniej żartów).
„Cmentarz zagibionych dusz” to naprawdę solidna kontynuacja przyjemnej, rozrywkowej powieści. Jeśli więc ktoś lub pierwszy tom i waha się, czy sięgnąć po drugi to moim zdaniem warto dać mu szansę. Jeśli zaś ktoś tego cyklu jeszcze nie czytał, szuka przygody bez romansu i wydaje mu się, że klimat fantastycznych cmentarzy jest mu bliski – wydaje mi się, że naprawdę warto tę historie sprawdzić.

Max opiekuje się swoim cmentarzem osobliwości już od czterech lat. Sielankę i rytunę przerywa mu jednak misja szpiegowska, do której został, nomen omen, zmuszony. Wyjeżdża do Zimowej Puszczy, w której znajduje się jeden z największych nawiedzonych cmentarzy. Dziedziczka tego miejsca, Livia...

Rozwiń

Zwiń

Rusza pogoń za Białym Księciem. Do znalezienia szlachcica zostaje wynajęty Szodar, cudarz i łowca nagród. Jednak nie on jedyny jest zainteresowany tą postacią.

Paweł Majka to postać, którą kojarzę z fandomu, aczkolwiek: do tej pory nic od niego jeszcze nie czytałam. Dlatego też w ramach poznawania polskich pisarzy sięgnęłam po jego najnowszą powieść, czyli „Aż zobaczycie ogień”. To przygodowa powieść fantasy, w moim odczuciu raczej dość klasycznie poprowadzona. Jednocześnie: jest to chyba pierwsza tego typu historia od dawna, którą mogłabym określić mianem „męskiej” i którą nie miałam ochoty wyrzucić przez okno.
To, co od razu rzuciło mi się w oczy to fakt, że Majka sprawnie posługuje się piórem. Potrafi dobrze budować klimat językiem, tworząc barwne opisy i dość wyrazisty świat. Język, jakim napisana jest powieść jest jak najbardziej rozrywkowy, raczej lekki, ale w żadnym razie nie infantylny, a to jest mój częsty zarzut do współcześnie pisanej literatury.
„Aż zobaczycie ogień” to powieść osadzona w raczej typowym świecie fantasy. W moim odczuciu autor mocniej opisuje w niej dwa ścierające się światy. U władzy mamy potężne, skupione na religii imperium. Drugi świat zaś to ten upadły, pokonany, pełen dzikiej magii i lasów, kojarzyący mi się klimatem z mitologią słowiańską. Nie jest to nic nowatorskiego, ale jest wystarczające dla tej powieści. Choć przyznaje, ta dziksza strona świata wydaje mi się ciekawsza i mniej pretensjonalna.
Fabuła rozdzielona jest między trzy główne perspektywy (cztery, jeśli liczyć tę pojawiającą się rzadziej). Najciekawszym wątkiem jest w moim odczuciu ten główny, dotyczący Szodara. W każdym z wątków bohaterzy dobierają się w pary i koniec końców miałam poczucie, że nie są to perspektywy i wątki wystarczająco zróżnocowane. Miałam też wrażenie, że historia jest dość nierówna. Były momenty, kiedy byłan parawdę w daną scenę wciągnięta, a były też takie, że przestawałam rozumieć stawkę i przestawała mnie ona jakkolwiek interesować.
Brakuje mi też w tej historii głębi postaci. Bohaterowie mają przypisane po kilka cech i sobie charakterystycznych zachowań, które regularnie się powtarzają, ale jednocześnie nie buduje to ich głębi. Miałam wrażenie, że to kartki papieru, które nie mają się jak rozwinąć w którąkolwiek ze stron, bo są po prostu dość płaskie. Przez to również relacje pomiędzy nimi nie były dla mnie szczególnie emocjonujące, a dialogi wydawały mi się momentami dość syntetyczne.
Przy tym wszystkim: to w dalszym ciągu solidna powieść przygodowa. Na pewno sprawdzi się bardziej tym, którzy preferują przygodę i pościgi, połączone z odrobiną zagadki kryminalnej, a to wszystko w raczej mrocznej otoczce, niż tym, którzy stawiają na relacje postaci czy głębokie, filozoficzne pytania. Ale jestem pewna, że wielu czytelników ze spotkania z „Aż zobaczycie ogień” będzie po prostu zadowolonych.

Rusza pogoń za Białym Księciem. Do znalezienia szlachcica zostaje wynajęty Szodar, cudarz i łowca nagród. Jednak nie on jedyny jest zainteresowany tą postacią.

Paweł Majka to postać, którą kojarzę z fandomu, aczkolwiek: do tej pory nic od niego jeszcze nie czytałam. Dlatego też w ramach p...

Rozwiń

Zwiń

W niewielkiej, skandynawskiej wsi na dalekiej północy grupa ludzi wiedzie pozornie spokojne życie. W okolicy pojawia się jednak niebezpieczny wilk, a emocje i relacje pomiędzy mieszkańcami powoli eskalują.


„Sielanka” to właściwie dłuższe opowiadanie, które napisał Aki Ollikainen, fiński pisarz. Książka trafiła w moje ręce po tym, jak opis skojarzył mi się z realizmem magicznym. I chociaż nieszczególnie za nim przepadam to uznałam, że mogę spróbować dać szansę autorowi z trochę mniej typowego dla mnie kraju. W końcu fantastyki, która nie jest polska, amerykańka lub brytyjska nie mamy aż tak dużo na rynku.
Gdy zaczęłam lekturę, szybko odkryłam, że jednak z realizmem magicznym ta opowieść nie ma wiele wspólnego i okazało się, że zupełnie nie są to „moje klimay”. Jak wskazuje tytuł, jest to raczej sielankowa, spokojna opowieść, w której niewiele się dzieje i w której w gruncie rzeczy nie znalazłam niczego dla siebie.
Lubimy Czytać określa tę książkę jako „literaturę piękną”. Przyznam, że personalnie tego piękna wiele tu nie widzę. Narracja momentami próbuje w bardziej poetycki sposób opisywać przyrodę, ale język, przynajmniej w polskim tłumaczeniu, jest raczej przeciętny. W tekście pojawia się też sporo powtórzeń i choć czyta się to w miarę płynnie: nie czuje się zachwycona.
Fabuły jako takiej wiele tu nie ma. Całość snuje się powoli, pokazując czytelnikowi różne scenki z życia kilku bohaterów, z których naprawdę żaden nie zapadł mi szczególnie w pamięć. Ponadto miałam poczucie, że autor próbuje opisywać przyrodę i życie blisko niej, nieszczególnie ją rozumiejąc. Rozumiem, że np. wilk w literaturze funkcjonuje jako synonim zła i może nie być mile widzianym gościem przez hodowcę owiec, jednak jak na narrację, która próbuje być blisko natury jego opisy były bardzo mało empatyczne. Miałam też poczucie, że opis niemego jagnięcia również nie był do końca realistyczny. Ogólnie jesli chodzi o przyrodę w tej historii: ona jest tu niby obecna, z jednej strony jest romantyzowana i niby odgrywa ważną rolę, ale z drugiej miałam poczucie, że autor niezbyt dobrze ją rozumie i nie ma w stosunku do niej zbyt wiele empatii.
Zastanawiam się też, po co w tego typu spokojnej i nostalgicznej opowieści pojawiły się sceny erotyczne. W moim odczuciu były napisane w sposób wyraźnie mięski, niezbyt piękny i w gruncie rzeczy były zupełnie dla całej opowieści zbędne. Ale kto wie, może w oryginale wypadają lepiej i stał za tym jakiś bardziej konkretny zamysł.
Choć „Sielanka” nie jest długa, mnie raczej męczyła i sprawiała, ze nie miałam ochoty jej dalej czytać. Rozumiem, jeśli tego typu spokojna historia opowiadająca trochę „o niczym” jest komuś potrzebna i sprawi komuś przyjemność, jednak ja zdecydowanie nie jestem targetem tej historii.

W niewielkiej, skandynawskiej wsi na dalekiej północy grupa ludzi wiedzie pozornie spokojne życie. W okolicy pojawia się jednak niebezpieczny wilk, a emocje i relacje pomiędzy mieszkańcami powoli eskalują.


„Sielanka” to właściwie dłuższe opowiadanie, które napisał Aki Ollikainen, fiński ...

Rozwiń

Zwiń

Rico wcale nie chciał się zaciągnąć do wojska. Jednak skoro jego kolega to zrobił, młody chłopak poszedł w jego ślady. Droga wojskowego nie jest jednak prosta, a już na pewno nie wtedy, kiedy twoja planeta walczy z kosmicznymi robakami.


Gdy ostatnio zaczęłam liczyć książki fantastyczne z lat 50. XX-wieku, które udało mi się poznać to okazało się, że jest ich zaskakująco dużo. I wydaje mi się, że dzięki temu widzę przynajmniej część z trendów i sposobów na pisanie literatury z tego okresu. Ostatnio do grona znanych mi, starszych powieści z tego okresu dołączyła kolejna. „Żołnierze kosmosu” Roberta A. Heinleina to powieść opublikowana w 1959, która z tego co mi wiadomo rozpoczęła nurt na militarną fantastykę naukową.
Jeśli ktoś mnie zna, to wie: mnie militaria raczej nie interesują. Nie chodzi nawet o sceny wojenne jako takie, ale w tego typu książkach bardzo częśto autorzy skupiają się raczej na broniach i taktyce, a nie na bohaterach, co skutecznie mnie odrzuca. Ale „Żołnierze kosmosu” to nie jest tego typu powieść. Być może dlatego, że jest po porstu historia starsza i nie pisaną wcale po to, by rozbawić czytelnika pragnącego strzelania laserami i wielkich statków kosmicznych. To książka, która funkcjonuje raczej jako pewne ostrzeżenie oraz przedstawienie realiów wojennych.
Książka ma konkstrukcję pamiętnika, w którym główny bohater, Rico, opisuje, jak wyglądała jego droga do wojska. Opowiada o szkoleniu, jego trudach i niebezpieczeństwach, a potem o służbie. W związku z czym nie jest to powieść akcji, a raczej opis drogi konkretnego człowieka. Jak na powieść fantastyczno-naukową, w której głównym punktem „sprzedającym” całość jest wojna z wielkimi owadami: jest ich tu bardzo mało.
To chyba ta konstrukcja i skupienie na bohaterze sprawiły, że z pewnym zainteresowaniem czytałam powieść. Jednakże przyznaję, im dalej w las, tym bardziej montonna wydawała mi się całość i gdyby była dłuższa (ma niecałe 300 stron) to prawdopodobnie mogłabym mieć problem ze skończeniem jej. Jednak w tej formie była ciekawym przerywnikiem od tego, co czytam na co dzień i przy okazji zwróciła moją uwagę na kwiestie, o których zwykle nie myślę.
Sam świat przedstawiony przez autora ma ciekawy potencjał. Na przykład, w tym uniwrsum pełnym obywatelem jest tylko ten, który przeszedł przez wojsko. Nie jest to obowiązkowe, co jest regularnie w powieści podkreślane, jednak jesli ktoś chce zostać politykiem czy mieć prawo do głosowania – musi zaciągnąć się na służbę. Sama idea wielkich owadów i ich wojny z ludźmi też mogłaby być interesująca, ale najzwyczajniej w świecie nie jest zbyt szczegółowo opisana. Nie wiemy do końca, o co chodzi w tym konflikcie, nie znamy pełnej stawki, bo po prostu to nie jest opowieść o tym, a raczej o drodze młodego żołnierza.
„Żołnierze kosmosu” swoje lata mają i w konstrukcji powieści po prostu jest to widoczne. I choć na pewno nie jest to powieść dla każdego to jeśli ktoś ma ochotę dać jej szansę: nic nie stoi na przeszkodzie. Bo bez wątpienia ta historia wydana w 1959 roku wciąż ma swoje do zaoferowania, nawet jeśli są to inne zalety, niż współczesnego, rozrywkowego, militarnego SF.

Rico wcale nie chciał się zaciągnąć do wojska. Jednak skoro jego kolega to zrobił, młody chłopak poszedł w jego ślady. Droga wojskowego nie jest jednak prosta, a już na pewno nie wtedy, kiedy twoja planeta walczy z kosmicznymi robakami.


Gdy ostatnio zaczęłam liczyć książki fantastyczne ...

Rozwiń

Zwiń