Banda niematerialnych szaleńców

Banda niematerialnych szaleńców
Maria Krasowska ⚔️👻💚
╰┈➤ recenzja bez spojlerów!
⊹ ࣪ ˖──── opisik ────⊹ ࣪
⪼ książka opowiada o chłopaku, który nazywa się Danny Moon. Jego rodzicom skończyła się cierpliwość po tym jak po raz kolejny wkurzył swoją guwernantkę, tak że zrezygnowała z pracy, dlatego wysłali go do Polski, do wujka i pięciu kuzynek. Podczas pobytu odkrywa, że widzi duchy i wraz z najfajniejszą z jego kuzynek - Anetą mają w planach uratować świat przed...
Zresztą przeczytajcie sami🩷
⊹ ࣪ ˖──── ocenka ────⊹ ࣪
➜ ★★★★✰(4)
ᯓ★| Super fabuła. To jedna z tych książek, którą kiedy skończysz chcesz przytulić i już zaczynać drugi tom🤩 (i tak pewnie zrobię😝)

Banda niematerialnych szaleńców
Maria Krasowska ⚔️👻💚
╰┈➤ recenzja bez spojlerów!
⊹ ࣪ ˖──── opisik ────⊹ ࣪
⪼ książka opowiada o chłopaku, który nazywa się Danny Moon. Jego rodzicom skończyła się cierpliwość po tym jak po raz kolejny wkurzył swoją guwernantkę, tak że zrezygnowała z pracy, dlatego wysłali go do Polski, do wujka i pięciu kuzynek. Podczas pobytu odkrywa, że...

Bez noty w gwiazdkach, bo mimo, iż z przyjemnością sięgam po literaturę młodzieżową, ta pozycja nie była dla mnie i skrzywdziłabym ją w ocenie. Książka kierowana jest dla młodszej młodzieży, więc zdecydowanie nie jestem w jej grupie docelowej.

Bez noty w gwiazdkach, bo mimo, iż z przyjemnością sięgam po literaturę młodzieżową, ta pozycja nie była dla mnie i skrzywdziłabym ją w ocenie. Książka kierowana jest dla młodszej młodzieży, więc zdecydowanie nie jestem w jej grupie docelowej.

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Od dziecka lubię książki młodzieżowe – towarzyszą mi do dziś i wciąż dają sporo frajdy. Najbardziej cenię w nich ducha przygody, a ostatnio także elementy nadprzyrodzone. Teoretycznie Banda niematerialnych szaleńców wpisuje się w ten nurt, ale tym razem lektura nie spełniła moich oczekiwań.

Danny Moon, syn pary archeologów, podróżuje po świecie i uczy się w domu z guwernantkami, których szczerze nie znosi. Za to uwielbia Monopoly i gorzką czekoladę. Gdy po raz kolejny doprowadza do zwolnienia swojej opiekunki, rodzice wysyłają go do wujostwa w Warszawie. To dla chłopaka ogromna zmiana – po raz pierwszy musi chodzić do normalnej szkoły i odnaleźć się w domu pełnym pięciu kuzynek. Pewnego wieczoru Danny spotyka w pokoju pirata, który okazuje się… duchem. Wkrótce okazuje się, że dyrektor wielkiego banku w Warszawie planuje przejąć władzę nad światem przy pomocy zjaw, a powstrzymać go mogą tylko Danny, Czarnobrody i kuzynka Aneta – dziewczyna, która również widzi duchy. Dołącza do nich tytułowa banda niematerialnych szaleńców.

Brzmi ciekawie? Niestety – tylko w teorii. Początek książki i wprowadzenie bohatera zapowiadają się obiecująco, ale gdy akcja przenosi się do Warszawy, całość zaczyna się rozpadać. Absurd w fabule zwykle mi nie przeszkadza, lecz tutaj od pierwszych stron wywoływał irytację. Nocne eskapady nastolatków, duchy i złowrogi bank jako główny przeciwnik – to wszystko miałoby potencjał, gdyby autor poświęcił więcej miejsca na budowanie świata i motywacji postaci. Brakuje ekspozycji, wyjaśnień, fundamentu, który pozwoliłby czytelnikowi kupić tę opowieść.

Dla porównania – Lockwood i spółka opiera się na świetnie przemyślanym koncepcie, dzięki czemu łatwo wciągnąć się w historię i uwierzyć w zasady rządzące światem bohaterów. Tutaj tego zabrakło. Prosty język i liczne powtórzenia dodatkowo rozciągają akcję, sprawiając, że zamiast emocji czułem znużenie i frustrację.

Lubię książki pełne przygód i nie mam nic przeciwko absurdowi, ale w tym wypadku chaos wziął górę. Banda niematerialnych szaleńców mnie rozczarowała i na pewno nie sięgnę po kontynuację.

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

Od dziecka lubię książki młodzieżowe – towarzyszą mi do dziś i wciąż dają sporo frajdy. Najbardziej cenię w nich ducha przygody, a ostatnio także elementy nadprzyrodzone. Teoretycznie Banda niematerialnych szaleńców wpisuje się w ten nurt, ale tym razem lektura nie spełniła moich oczekiwań.

Danny Moon, syn pary...

Książkę czytałam już trochę czasu temu i dobrze ją wspominam. Przyjemna młodzieżówka, chociaż mojej babci też się bardzo spodobała :)

Książkę czytałam już trochę czasu temu i dobrze ją wspominam. Przyjemna młodzieżówka, chociaż mojej babci też się bardzo spodobała :)

Świetna pozycja przygodowa dla młodziezy :)

Świetna pozycja przygodowa dla młodziezy :)

Bardzo fajna książka a po przeczytaniu kilku rozdziałów myślałam, że zobaczyłam ducha. Niespodziewałam się zkakończenia mam nadzieję że Deeny dalej będzie miał jakąś relacje z Dobromirą

Bardzo fajna książka a po przeczytaniu kilku rozdziałów myślałam, że zobaczyłam ducha. Niespodziewałam się zkakończenia mam nadzieję że Deeny dalej będzie miał jakąś relacje z Dobromirą

Arcydzieło fantastyki, druga najlepsza książka jaką w życiu czytałem, pani Mari znowu się udało.

Arcydzieło fantastyki, druga najlepsza książka jaką w życiu czytałem, pani Mari znowu się udało.

Młodzieżówka, chociaż uważam, że skierowana raczej do młodszych czytelników.
Redakcja niestety leży (na jednej stronie jest ze trzy razy wspomniane, że główny bohater lubi gorzką czekoladę). Zwłaszcza przez pierwsze kilka/kilkanaście rozdziałów denerwowało mnie, że wszystko było mówione przez narratora, a nie pokazywane w akcji,. Nieprawdopodobność pewnych sytuacji kazała mi czytać niektóre fragmenty kilka razy, żeby upewnić się, czy dobrze zrozumiałam (choćby wspomniane już w innych recenzjach skakanie na dach rozpędzonego pociągu czy rozbijanie lustra czekoladą (!)). Wątek romantyczny również mi się nie podobał - wielka miłość od pierwszego wejrzenia, a jej głównym fundamentem jest wygląd. Był nieautentyczny i przez to zupełnie nie dbałam o to, co się z nim stanie.
Zakończenie było dziwne, dwójka czternastolatków i 40 duchów wdarło się do banku, do podziemi, do tajnego laboratorium, o którym nawet personel nie wiedział, i nikt ich nie powstrzymał? Żadnych strażników, szyfrów, nie wiem, drzwi na odcisk palca? Główny bohater traci przytomność w kluczowym momencie walki - tego jeszcze nie było.
I na koniec - czy jeśli antagoniści potrafili stworzyć wirusa, który pokona zabezpieczenia wszystkich banków na świecie, to dlaczego w robotach nie posłużyli się AI, tylko bawili się w ożywianie duchów(!)? Nie mam pojęcia, jakim tokiem myślenia musieli iść, żeby uznać, że tak będzie łatwiej.
Mogłabym jeszcze długo wymieniać absurdy i dziury fabularne, ale opinia i tak wyszła mi dość długa. Daję 5 za dobry pomysł i to, że książka pomogła mi wyjść z kryzysu czytelniczego. Polecam dla młodszych czytelników, myślę że 9-12 lat.

Młodzieżówka, chociaż uważam, że skierowana raczej do młodszych czytelników.
Redakcja niestety leży (na jednej stronie jest ze trzy razy wspomniane, że główny bohater lubi gorzką czekoladę). Zwłaszcza przez pierwsze kilka/kilkanaście rozdziałów denerwowało mnie, że wszystko było mówione przez narratora, a nie pokazywane w akcji,. Nieprawdopodobność pewnych sytuacji kazała...

W kategorii jest napisane, że to młodzieżówka (ja niestety nie jestem już młodzieżą, mimo to zdarza mi się sięgać po młodzieżowe fantasty),ale osobiście celowałabym bardziej w dzieci 8-13 lat.

Tak, jak napisałam powyżej, co jakiś czas czytam młodzieżową literaturę fantasty i zazwyczaj, pomimo tego, że jest skierowana do nastolatków, książki są na dobrym poziomie (momentami wręcz bardzo dobrym). Tutaj niestety tak nie było.

Fabuła jest bardzo naiwna. Bohaterowie w wieku 14 lat robią rzeczy, których żadnej 14-latek pod opieką dwójki dorosłych nie byłby w stanie zrobić i nie ponieść żadnych konsekwencji (!). A nasi bohaterowie jakimś cudem unikają wszelkich prawdopodobnych, negatywnych skutków swojego działania. Zresztą sam główny bohater bardzo często powtarza "mamy szczęście", "mieliśmy szczęście" - i mają. Jakimś cudem zawsze wszystko im się udaje, kamery ich nie łapią, nikt nie dzwoni na policję, gdy coś się dzieje zawsze mają przy sobie potrzebne przedmioty, nad pociągiem nie ma trakcji i Danny nie jest poturbowany ani razu podczas całej akcji. A czekolada rozbija lustro, no proszę was.

Liczyłam, że skoro mamy opowieść o duchach, to znajdę tu jakikolwiek nawiedzony klimat. Niczego takiego nie ma. Fabuła też sama siebie nie ratuje, jest dziwna, no a bohaterom wszystko idzie jak po maśle ;)

Nie zostawiam oceny, ponieważ uważam, że książka jest skierowana (lub powinna być skierowana) do dzieci, a więc nie czuje się dobrze z zaniżaniem jej punktów. Może gdybym miała 10 albo 13 lat, o wiele bardziej by mi się spodobała. Polecam ją raczej jako prezent dla dziecka.

Dorosłym czytelnikom, którzy lubią młodzieżowe książki (pokroju Lockwood and Co, Percy'ego Jacksona lub Harry'ego Pottera) nie polecam.

W kategorii jest napisane, że to młodzieżówka (ja niestety nie jestem już młodzieżą, mimo to zdarza mi się sięgać po młodzieżowe fantasty),ale osobiście celowałabym bardziej w dzieci 8-13 lat.

Tak, jak napisałam powyżej, co jakiś czas czytam młodzieżową literaturę fantasty i zazwyczaj, pomimo tego, że jest skierowana do nastolatków, książki są na dobrym poziomie...

KOCHAM KOCHAM KOCHAM 🩷🩷🩷

KOCHAM KOCHAM KOCHAM 🩷🩷🩷