Aki Ollikainen

Zaskoczyła mnie ta powieść swoją naprawdę bardzo oszczędną formą. Nie pamiętam już, czemu czekała na mojej półce, ale jej rozmiar w ogóle nie podpowiadał mi ciężaru poruszanej tematyki. Bohaterowie tej powieści są bardzo bezosobowi i nie poznajemy ich za dobrze. Osobiście odbieram to jako próbę pokazania, że bohaterem takiej historii może być każdy, a głód, bieda i trudy zdecydowanie nie sprzyjają pokazywaniu indywidualnych charakterów - raczej sprowadzają wszystkich do tego samego mianownika. Powieść jest absolutnie tragiczna, nigdzie nie widać nadziei, choć bohaterka się jej kurczowo trzyma wierząc, że odległy Petersburg będzie dla niej i jej dzieci wybawieniem. To tam próbuje dotrzeć przez całą książkę. Wszystko dzieje się w zimie, wszystko jest spowite białym śniegiem, wyprane jest z innych barw. Tylko głód i śnieg. Biały głód. Choć powieść jest przepełniona tragizmem, to pokazuje też ogromnie altruistyczną stronę człowieka wykrzywioną przez oschłość naprawdę trudnych czasów. Najbardziej rażącym wątkiem są według mnie różnice klasowe. Kontrast między biedotą, a zamożnymi jest tak wyraźny, że aż ma się wrażenie karykaturalności mimo zachowania zupełnego realizmu. Ludzie głodujący są przez bogatszych postrzegani jak "natrętne cienie". Wstrząsające spotkanie głównie przez to, że zupełnie nie wiedziałam, jaką tematykę książka porusza. Nie jest to ani łatwa, ani przyjemna lektura i zdecydowanie nie taka, przez którą się lekko płynie. Ale warto. Oby takie doświadczenia zostały dla nas dostępne tylko w sferze literackiej.