Ostatnie kuszenie Chrystusa

Opowiedziana historia jest pogmatwana. Jezus przedstawiony bardziej jako człowiek niż Bóg. Na krzyżu kuszony wizją szczęśliwego życia. Liczne i bluźniercze odstępstwa od Ewangelii.

Opowiedziana historia jest pogmatwana. Jezus przedstawiony bardziej jako człowiek niż Bóg. Na krzyżu kuszony wizją szczęśliwego życia. Liczne i bluźniercze odstępstwa od Ewangelii.

Ciekawy punkt wyjścia - w trzydziestu trzech rozdziałach opowiedzieć o Chrystusie, jak o człowieku, a nie Mesjaszu. Koniec końców i tak w książce więcej jest Mesjasza niż człowieka, który wątpi. Całość przypomina check-listę wydarzeń biblijnych, opisanych wciąż tym samym, jednostajnym stylem, co w pewnym momencie zwyczajnie się nudzi. Na plus końcowa sekwencja snu, w której rzeczywiście czytelnik może zrozumieć pragnienia Chrystusa-człowieka, a nie Chrystusa-Syna Bożego. Szkoda, że ta perspektywa zostaje nam pokazana dopiero w finale całej opowieści.

Ciekawy punkt wyjścia - w trzydziestu trzech rozdziałach opowiedzieć o Chrystusie, jak o człowieku, a nie Mesjaszu. Koniec końców i tak w książce więcej jest Mesjasza niż człowieka, który wątpi. Całość przypomina check-listę wydarzeń biblijnych, opisanych wciąż tym samym, jednostajnym stylem, co w pewnym momencie zwyczajnie się nudzi. Na plus końcowa sekwencja snu, w...

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC, zapoznasz się z tematem książki.
Dla wielu będzie kontrowersyjna, dla innych nie, a dla mnie... nie powiem !!!
Musisz sam/a przeczytać, ocenić negatywnie, pozytywnie, albo wcale nie oceniać... tak jak ja, z szacunku dla wszystkich czytelników !!!
POLECAM !!!

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC, zapoznasz się z tematem książki.
Dla wielu będzie kontrowersyjna, dla innych nie, a dla mnie... nie powiem !!!
Musisz sam/a przeczytać, ocenić negatywnie, pozytywnie, albo wcale nie oceniać... tak jak ja, z szacunku dla wszystkich czytelników !!!
POLECAM !!!

Napisana pięknym, literackim językiem, historia Jezusa. O ile same wydarzenia są zgodne z obrazem biblijnym to już w swerze uczuć głównego bohatera jak i jego uczniów mamy zupełną zmianę. Jezus, pozbawiony atrybutów boskości a obarczony wszystkimi wadami ludzkimi- wątpi, boi się, dokonuje złych wyborów, zawraca z obranej drogi i ulega pokusom. Jeśli traktować prawdziwie zapis, że Jezus był człowiekiem to obraz z książki musi być bliższy prawdzie niż ten z biblii. Doskonałe są też spostrzeżenia autora na temat obecnego katolicyzmu- nakreśla jak mogły narodzić się trawiące obecnie ta religię grzechy- chciwość, żądza władzy, interesowność. Warto uważnie śledzić losy Mateusza- ewangelisty ;)
Czy książka ta jest kontrowersyjna? Chyba tylko dla ortodoksyjnych wyznawców chrześcijaństwa. Mam wrażenie, że najbardziej przeciwko są ci co "nie przeczytali a krytykują". Książkę polecam tak wiernym jak i niewierzącym.

Napisana pięknym, literackim językiem, historia Jezusa. O ile same wydarzenia są zgodne z obrazem biblijnym to już w swerze uczuć głównego bohatera jak i jego uczniów mamy zupełną zmianę. Jezus, pozbawiony atrybutów boskości a obarczony wszystkimi wadami ludzkimi- wątpi, boi się, dokonuje złych wyborów, zawraca z obranej drogi i ulega pokusom. Jeśli traktować prawdziwie...

Fantastyczna książka. Otwiera oczy na starą, znaną historię o Jezusie.

Fantastyczna książka. Otwiera oczy na starą, znaną historię o Jezusie.

Znakomita, kontrowersyjna powieść. Mistrz słowa jakim niewątpliwie jest Kazantzakis przedstawia tu życie Jezusa. Życie pełne wątpliwości, wątpliwości człowieka. Książka zakazana przez Kościół, głównie z powodu snu na krzyżu. Tam dochodzi do tytułowego ostatniego kuszenia. Ta pozycja to dla mnie typowy must read bez względu na wyznawaną religię lub jej negowanie.

Znakomita, kontrowersyjna powieść. Mistrz słowa jakim niewątpliwie jest Kazantzakis przedstawia tu życie Jezusa. Życie pełne wątpliwości, wątpliwości człowieka. Książka zakazana przez Kościół, głównie z powodu snu na krzyżu. Tam dochodzi do tytułowego ostatniego kuszenia. Ta pozycja to dla mnie typowy must read bez względu na wyznawaną religię lub jej negowanie.

Piękna proza. Być może dość trudna jak na nasze powierzchowne, szybkie tempo przyswajania. Tłumaczenie fragmentami Pisma daje poczucie tego, co dobrze znamy jako katolicy, a jednocześnie obok dzieje się to, co mówi nam autor, dopowiada, tworzy własną rzeczywistość, snuje alternatywną opowieść. Trzeba czasu, aby podążać za narracją. Raz bez problemu biegniemy za słowami. A momentami jest ciężko, bardzo ciężko, brnie się przez słowa, jak przez bagno. Lektura długo czytana, warto. Ale nie sądzę, żebym kiedyś się skusiła na powtórkę.

Piękna proza. Być może dość trudna jak na nasze powierzchowne, szybkie tempo przyswajania. Tłumaczenie fragmentami Pisma daje poczucie tego, co dobrze znamy jako katolicy, a jednocześnie obok dzieje się to, co mówi nam autor, dopowiada, tworzy własną rzeczywistość, snuje alternatywną opowieść. Trzeba czasu, aby podążać za narracją. Raz bez problemu biegniemy za słowami. A...

Słysząc tytuł „Ostatnie kuszenie Chrystua” na myśl przychodzi film Martina Scorsese z 1988 r. Jednakże jego materiałem źródłowym jest powieść z 1955 r. Podobnie jak film Scorsese, również książka wywołała kontrowersje. W momencie jej oryginalnej publikacji planowano nawet jej zakazać w Grecji. Czy rzeczywiście jest tak obrazoburcza?

Powieść przedstawia wycinek z życia Jezusa i apostołów. Fabuła zaczyna się od Jezusa zastanawiającego się nad porzuceniem ciesielstwa, a kończy się ukrzyżowaniem.

Pozornie wydawać się może, że jest to powtórka tego co było opisane w Ewangeliach. Większość wydarzeń rzeczywiście jest zbieżnych. Jednakże są one przedstawione w trochę innych kontekstach niż zazwyczaj.

Jezus jest tu bardzo niepewnym siebie młodym człowiekiem. Męczy go sumienie z powodu wykonywania krzyży dla Rzymian, ale jest też przerażony przeznaczeniem jakie sugerują mu wizje. Najchętniej zaszyłby się gdzieś na odludziu, by w samotności kontemplować Boga. Nawet kiedy już zaczyna przemawiać do ludu, to też nie przypomina dobrego pasterza, ale desperata, który nie potrafi się porozumieć z innymi.

Chyba najwięcej kontrowersji może tu wywoływać jego relacja z kobietami. Wydaje się, że nie do końca z własnej woli zdecydował się na wstrzemięźliwość. W pewnym momencie jest wyraźnie powiedziane, że w razie czego mógłby porzucić swoje przeznaczenie, by znaleźć sobie ukochaną i założyć rodzinę tak jak inni ludzie.

Również apostołowie i pozostali bohaterowie są mniej jednoznaczni niż jest powszechnie przyjęte. Są stosunkowo prostymi ludźmi, którymi rządzą czasami bardzo egoistyczne pobudki. Czasami są bardzo zagubieni i na poczekaniu wymyślają kolejne cuda Jezusa. Zaskakująco heroiczny jest tutaj Judasz, chociaż też jego postać pokazuje też negatywne aspekty pewnych rewolucyjnych działań.

Książka bardzo uczłowiecza Jezusa, co może dla niektórych osób być naprawdę szokiem. Uważam jednak, że właśnie takie przedstawienie tej postaci sprawia, że jest ona ciekawsza. Zawsze jednak istnieje jednak ryzyko, że u niektórych czytelników taki Jezus wzbudzi tylko pogardę…

Słysząc tytuł „Ostatnie kuszenie Chrystua” na myśl przychodzi film Martina Scorsese z 1988 r. Jednakże jego materiałem źródłowym jest powieść z 1955 r. Podobnie jak film Scorsese, również książka wywołała kontrowersje. W momencie jej oryginalnej publikacji planowano nawet jej zakazać w Grecji. Czy rzeczywiście jest tak obrazoburcza?

Powieść przedstawia wycinek z życia...

Kiedyś prowokacyjna i kontrowersyjna, dziś nie robi już takiego wrażenia, z powodu tego, że jesteśmy otoczeni coraz większą liczbą kontrowersji w codziennym życiu. Ale pomijając ten wątek, ta książka jest arcydziełem literatury. Jezus Chrystus, Nikosa Kazantzakisa, to człowiek z krwi i kości. Wątpiący i ulegający pokusom. Znający swoją rolę, ale mający wątpliwości do swojej misji.
To nie jest miła lektura, do popołudniowej kawki. Wymaga skupienia i dużej uwagi. Bardzo angażuje czytelnika, nasuwa wiele przemyśleń i zmusza do myślenia.

Kiedyś prowokacyjna i kontrowersyjna, dziś nie robi już takiego wrażenia, z powodu tego, że jesteśmy otoczeni coraz większą liczbą kontrowersji w codziennym życiu. Ale pomijając ten wątek, ta książka jest arcydziełem literatury. Jezus Chrystus, Nikosa Kazantzakisa, to człowiek z krwi i kości. Wątpiący i ulegający pokusom. Znający swoją rolę, ale mający wątpliwości do swojej...

Historia znana z Nowego Testamentu w mistrzowski sposób sparafrazowana piórem Kazantzakisa, by uwypuklić jeszcze bardziej to co odróżniło Chrześcijaństwo od innych religii i pozwoliło jej rozwinąć się do roli dominującego systemu wierzeń przez stulecia – ludzkiego aspektu Boga, który urodził się, niósł trudy wychowania, nauki i pracy, by po licznych cudach i głoszonym Słowie Bożym poniósł bolesną śmierć i stał się ofiarą.

Tam gdzie Biblia ludzki aspekt Jezusa maskuje formą, tonem opowieści i jego idealistycznym wizerunkiem bez skazy, tak tutaj autor puszcza wodze fantazji, by obnażyć każdą możliwą pokusę ciała, zwątpienie umysłu we własną wiarę, misję i poczytalność oraz nadać jeszcze tragiczny rys Chrystusowi jako postaci zawładniętej przez determinizm.

Dawniej kontrowersyjna, przede wszystkim przez karykaturalny rys bohaterów (Zebedeusz, Apostołowie, Jan Chrzciciel),istne odwrócenie ról postaci (Judasz) czy bezpośrednie ukazanie zmysłowych ciągot Jezusa, zwieńczonych nawet wizją, że prawdopodobnym mogłoby być jego potomstwo. Obecnie widać w tym bardziej przetarcie szlaków dla nowych, artystycznych interpretacji, a nawet docenić wielką miłość do materiału źródłowego, którą u autora – niezależnie czy popełnił świętokradztwo i czy rozumie wykładany przez kler sens Pisma Świętego – można znaleźć na każdej niemal karcie. Ze współczesnej perspektywy autora docenić można jeszcze bardziej, porównując go ze współczesnymi, np. „Ewangelią według Jezusa Chrystusa” Saramago, która choć uderzająca w te same tony, mimo wyróżniających detali i również wyśmienitego poziomu, w porównaniu do dzieła Kazantzakisa nie ma tego zrozumienia i klasy.

Pod kątem tempa, a nawet budowy niektórych dialogów początki nie są może przyjemnością, ale autor tworzy stopniową podbudowę pod to ostatnie kuszenie, które mogło – lub nie, tutaj także jest dowolność interpretacji – wszystko odwrócić. Poświęcenie Jezusa ma swoją wartość, gdy można je porównać z alternatywą jakiej Pismo Święte wprost nie nakreśliło. To, że nie miało tego na celu, a jego sens jest zrozumiały, to inna sprawa, ale kiedy hierarchowie trzymający w garści monopol na jedyną słuszną interpretację nie chcieli pozwolić sobie na inny głos w wiodącym nurcie, to książka greka jest wynikiem społecznej potrzeby.

Zachwycają „zabawy” postaciami. Jezus wytwarzający krzyże, jego matka marząca o normalnym życiu rodzinnym, niepokojące wskrzeszenie Łazarza, Jan Chrzciciel jako „dzika” alternatywa dla formy misji Mesjasza, naznaczony niemal lekkim humorem i metakomentarzem Mateusz-pisarz... wszystkie te liczne „wypaczenia” są przejaskrawione, niczym w krzywym zwierciadle, ale swoją rolę spełniają. Łopatologia jest tutaj dobitna (np. tożsamość "anioła" z wizji),więc w ramach tej konwencji ten mankament staje się czymś charakterystycznym, atutem Wybitny jest Judasz, bohater o sile sprawczej i własnych (łączących antyrzymską rewoltę z poglądami Jana Chrzciciela na powrót Mesjasza) celach, które tak mocno buduje w oczach czytelnika opozycja dla słabych, głupich, często interesownych Apostołów.

W tym wszystkim jest też ogólny metakomentarz, który próbuje połączyć wszystkie Ewangelie i ich niespójny ton oraz przez odpowiednie rozłożenie akcentów rzucić światło na sedno Nowego Testamentu, które dostrzega autor. To powieściowa, mocno artystyczna wizja Ewangelii, która choć nie zawsze mistrzowsko napisana, to jednak ostatecznie doprowadza do czytelnej, poruszającej wizji i nakreślenia sensu poświęcenia. Jezus, który nie został ukrzyżowany, w pop-kulturze jest romantyczny i intrygujący, ale to właśnie „Ostatnie Kuszenie Chrystusa” ukazuje, że nie wyróżniałoby go wtedy tak naprawdę nic.

PS Tytułowe ostatnie kuszenie jest wybitne, niczym genialna pisarska etiuda.

Historia znana z Nowego Testamentu w mistrzowski sposób sparafrazowana piórem Kazantzakisa, by uwypuklić jeszcze bardziej to co odróżniło Chrześcijaństwo od innych religii i pozwoliło jej rozwinąć się do roli dominującego systemu wierzeń przez stulecia – ludzkiego aspektu Boga, który urodził się, niósł trudy wychowania, nauki i pracy, by po licznych cudach i głoszonym...