Dama Tyfusowa

Okładka książki Dama Tyfusowa
Hanns Heinz Ewers Wydawnictwo: Civis-Press Seria: Z wampirem horror
284 str. 4 godz. 44 min.
Kategoria:
horror
Seria:
Z wampirem
Tytuł oryginału:
Wybór z tomów: Das Grauen, Die Besessenen, Nachtmar
Wydawnictwo:
Civis-Press
Data wydania:
1990-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1990-01-01
Liczba stron:
284
Czas czytania
4 godz. 44 min.
Język:
polski
Tłumacz:
Wojciech Grzelak
Tagi:
zbióropowiadań literatura niemiecka XX wiek opowiadania literatura obyczajowa miłość lesbijska inkuby sukkuby demony obsesje makabra dewiacje seksualne krew
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu
Średnia ocen
7,0 7,0 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Okładka książki Demony perwersji. Opowieści niezwykłe Hanns Heinz Ewers, Stefan Grabiński, Gustav Meyrink, Edgar Allan Poe
Ocena 7,7
Demony perwers... Hanns Heinz Ewers, ...
Okładka książki Maska śmierci : opowieści niezwykłe tom I Frédéric Boutet, Krzysztof Maciej Choule, Hanns Heinz Ewers, Edgar Allan Poe, Auguste de Villiers de L'Isle-Adam
Ocena 7,3
Maska śmierci ... Frédéric Boutet, Kr...

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,0 / 10
70 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
193
45

Na półkach: , , , , , ,

Klasyk literatury weird fiction, który niestety trochę mnie zawiódł. Spośród jedenastu opowiadań zamieszczonych w książce, tylko trzy spełniły moje oczekiwania. Niestety poziom zawartych w zbiorze historii jest nierówny, świetne i klimatyczne opowiadania są w mniejszości, znakomita większość jest nadmiernie rozwlekła i pozbawiona grozy. Ewers w swych opowiadaniach ukazuje zafascynowanie przemocą, cierpieniem oraz brzydotą. Obecny jest również wątek kazirodztwa i pedofilii. Jest to idealna lektura dla fanów wszelkiego rodzaju scen gore, dla mnie jednak za mało jest w tej książce niesamowitości i horroru. Najlepsze opowiadania to „Sukkub”, „Mamaloi” oraz rewelacyjny „Pająk”. Opowiadanie „Mamaloi” traktujące o podstarzałym kolonialiście, który wdaje się w romans z kapłanką voodoo, było przerażające ze względu na wyjątkowo mocne sceny krwawych rytuałów. Natomiast ostatnie z zawartych w książce opowiadań pt. „Pająk” jest bezapelacyjnie najlepsze w całym zbiorze. Opowiadanie to charakteryzuje niesamowity klimat; popadający stopniowo w obłęd główny bohater, tajemnica pokoju hotelowego i niesamowity finał tworzą mistrzowską historię. Pozostaje jedynie żałować, że nie wszystkie z prezentowanych opowieści trzymają poziom „Pająka”. Autor przedstawia w swych opowiadaniach mroczność ludzkiej natury, bohaterowie Ewersa wykazują zdolność do niebywałego okrucieństwa, grozy w czytelniku nie wywołuje nadprzyrodzone zło, ale to, do czego zdolny jest drugi człowiek. Podczas lektury uwagę czytelnika może przykuć kilka rasistowskich i antysemickich wtrętów autora, np. to w jaki sposób opisuje on obrzydzenie otoczenia na widok żydowskiego studenta, który kojarzy się wyłącznie z brudem i ohydnym wyglądem. Nie dziwi to jednak, biorąc pod uwagę sympatie nazistowskie, którym hołdował Ewers. Pod względem językowym i literackim to uczta czytelnicza, w której niestety za mało jest grozy i horroru.

Klasyk literatury weird fiction, który niestety trochę mnie zawiódł. Spośród jedenastu opowiadań zamieszczonych w książce, tylko trzy spełniły moje oczekiwania. Niestety poziom zawartych w zbiorze historii jest nierówny, świetne i klimatyczne opowiadania są w mniejszości, znakomita większość jest nadmiernie rozwlekła i pozbawiona grozy. Ewers w swych opowiadaniach ukazuje...

więcej Pokaż mimo to

9
avatar
585
266

Na półkach:

Opowiadania o zróżnicowanej tematyce oraz natężeniu grozy, może nie budzące przerażenie, ale przyciągające uwagę klimatem i tajemnicami. Czytając, samemu można bawić się w detektywa i próbować rozwikłać co straszy i dlaczego. Wg mnie najbardziej pełnymi grozy i tajemnicy są opowiadania: "Oblubienica Tophara", tytułowa "Dama..." i rewelacyjny "Pająk".

Opowiadania o zróżnicowanej tematyce oraz natężeniu grozy, może nie budzące przerażenie, ale przyciągające uwagę klimatem i tajemnicami. Czytając, samemu można bawić się w detektywa i próbować rozwikłać co straszy i dlaczego. Wg mnie najbardziej pełnymi grozy i tajemnicy są opowiadania: "Oblubienica Tophara", tytułowa "Dama..." i rewelacyjny...

więcej Pokaż mimo to

8
avatar
133
17

Na półkach: , ,

zarazilem sie tym Ewersem, przeczytane w kryminale

zarazilem sie tym Ewersem, przeczytane w kryminale

Pokaż mimo to

0
Reklama
avatar
537
510

Na półkach: , ,

Klasyk literatury weird fiction, po wojnie długie lata okryty zapomnieniem z uwagi na swe zaangażowanie w ruch nazistowski. "Dama Tyfusowa" jest pierwszym powojennym wyborem jego utworów w języku polskim.

"Wizytówką" Ewersa jest obłędnie dobre opowiadanie "Pająk", wcześniej zamieszczone w antologii grozy "Czarny Pająk". Dla tych jednakże, dla których właśnie niesamowitość "Pająka' stanowiła magnes przyciągający do pisarza, zbiór "Dama Tyfusowa" będzie raczej zawodem.

Żeby było jasne - Ewers to świetna literatura, doskonałe pióro, mocne literackie momenty - ale, przynajmniej w "Damie Tyfusowej" zdedyowanie za mało jest...horroru i grozy. Jest u Ewersa mnóstwo przemocy i fascynacji cierpieniem i brzydotą, sceny gore są, jak na czas powstania opowiadań, momentami szokujące. Jest u Ewersa mnóstwo kontekstu seksualnego, i to w mocno ekstremalnych odmianach - a to kazirodztwo, a to pedofilia czy - zawsze na czasie - jawny sadyzm, Tylko nadprzyrodzonego dreszczu mało. Za klasę literacką punkty w górę, za brak grozy, obniżenie notowań - w sumie 7/10.

Słów parę o poszczególnych opowiadaniach :

1. "Sukkub" - intrygująca literacko opowieść i niespełnionym, latami tłumionym kazirodczym pożądaniu brata i siostry, którego efektem jest zajście w ciążę siostry bez fizycznego kontaktu z bratem, na odległość oceanu. Intrygujący, mroczny trop demonicznej obecności sukkuba/inkuba, pośredniczącego w kontakcie pomiędzy rodzeństwem Ewers nieznośnie jednak zagaduje ględzeniem o dzieworództwie, - 7/10

2. "Salsa De Tomatoes", "Kraina Snów" i "Stracenie Damiensa" -trzy prawie identyczne co do pomysłu opowiadania, ukazujące żądzę i zachwyt budzone widokiem cierpienia, bólu czy brzydoty. Nieźle to wyszło w naturalistycznym do granic pulpowego gore opisie hiszpańskiego pojedynku na noże ("Salsa" 7/10), kiepsko w miniaturce na temat dziecięcej fasacynacji brzydotą i chorobą ("Kraina" - 3/10), a bardzo dobrze w pasjonującej historii seksualnego upodobania opisach makabrycznych tortur ("Stracenie Damiensa" - 8/10) ,

3. "Mamaloi" - pierwszy "horror" (choć zbyt mało wątków niesamowitych !), opowiadający historię związku starszego białego plantatora z młodą kapłanką voodoo, jego ingerencję w zwyczaje kultystów i ich późniejszą zemstę - 7/10

4. "Oblubienica Tophara" to słabsza nowela, o wypychaczu zwierząt i mumii egipskiej księżniczki, dziwnym trafem podobnej do zaginionej sympatii narratora - 5/10

5. "Martwy Żyd" -robi szczególne, dość specyficzne wrażenie. Narracyjnie to przeciętna humoreska grozy, o studenckim pojedynku, i dogadującym znajomym złośliwie po śmierci, padłym w tymże pojedynku Żydem. Wprawdzie wizja powozu mknącego w burzy, z zamkniętymi w nim pijanymi i przerażonymi studentami jest rzeczywiście sugestywna, ale najbardziej w pamięć zapada ewersowski, pełny autentycznego obrzydzenia i fizycznej odrazy opis żydowskiego studenta. Prawie czuć w powietrzu klimat, na którym do władzy dojdzie za chwilę Adolf Hitler, - 6/10

6. "Moja Matka Czarownica" - to bardzo dobre opowiadanie okultystyczne, w klimacie przypominające trochę a to współczesny wiccanizm, a to teksty Romana Kostrzewskiego a to wreszcie "Suspirię" Dario Argento. Narrator z narastającym przerażeniem odkrywa, że jego ukochana mama jest w rzeczywistości czarownicą - taką klasyczną do bólu, z miotłą, truciznami, ropuchami i adoracją Kozła. Mimo, że Ewers nie do końca wykorzystuje tkwiący w opowiadaniu potencjał grozy (mogłoby mu wyjść coś w stylu "Panów Salem" Zombiego), rezultat i tak jest znakomity - 8/10

7. "Kasetka Z Żetonami" to z kolei przeciętna opowieść o zemście zdradzonego męża na niewiernej żonie i jej kochanku, zapadająca w pamięć tylko dalekowschodnim otoczeniem i,wyraźnie fascynującym Ewersa, okrucieństwem fizycznym tejże zemsty. 5/10

8. "Dama Tyfusowa" - tytułowe opowiadanie jest szczególne - zupełnie pozbawione grozy, praktycznie fabuły, fascynuje opisem duchowej zarazy, rozsiewanej przez piękną, utalentowaną damę, której powieści, obrazy, stroje i ekstrawagancki styl życia, sprowadzają na całe jej otoczenie najgorsze nieszczęścia. Opowiadanie jest absolutnie niezwykłe, z uwagi na proroczo przewidywany przez Ewersa kierunek rozwoju światowej kultury (której swoistą ikoną swego czasu jest tytułowa dama). Alkohol, narkotyki, otwarta miłość homoseksualna, oszustwa finansowe, dekadencka sztuka, hazard, skandale towarzyskie - to wszystko wywoływane jest przez obecność i działalność damy. Zniszczone przez nią ofiary gromadzą się pewnego dnia, by wydać na nią wyrok...Mimo, że nie groza, to absolutne literackie arcydzieło - dla samej "Damy" warto sięgnąć po Ewersa - 10/10.

9. No i na koniec - "Pająk" - jedno z najbardziej fascynujących opowiadań grozy wszechczasów, inspiracja dla lovecraftowskiego "Ducha Ciemności /Nawiedziciela Mroku". Naprawdę niesamowita opowieść - w pewnym pokoju hotelowym, tydzień po tygodniu, dokładnie o tej samej porze dnia, popełniają samobójstwo trzej kolejni goście. Kolejny lokator, zdeterminowany, by wyjaśnić zagadkę, prowadzi dziennik swego zamieszkania. Wkrótce zaczyna obserwować tajemniczą nieznajomą z okna naprzeciwko.... 11/10 (PS. Przy czym trzeba jednak zauważyć że "Pająk", tak bardzo creepy, tak bardzo różny od pozostałych opowiadań Ewersa, jest to parafraza historii pierwotnie napisanej przez francuskiego autora Chatriana a później powtórzonej przez czeskiego pisarza Jiri Kolara).

Klasyk literatury weird fiction, po wojnie długie lata okryty zapomnieniem z uwagi na swe zaangażowanie w ruch nazistowski. "Dama Tyfusowa" jest pierwszym powojennym wyborem jego utworów w języku polskim.

"Wizytówką" Ewersa jest obłędnie dobre opowiadanie "Pająk", wcześniej zamieszczone w antologii grozy "Czarny Pająk". Dla tych jednakże, dla których właśnie niesamowitość...

więcej Pokaż mimo to

8
avatar
397
43

Na półkach: , ,

Bardzo dobry zbiór, wykraczający poza ramy "klimatycznej ramoty". Nie w każdym opowiadaniu, bo nie brakuje klasyki smętnych poddaszy, dorożek pędzących w deszcz i egzotycznych klątw - ale np. atmosfera i obrazy z "Salsy de Tomates" czy "Krainy Czarów" albo refleksja płynąca z tytułowej "Damy Tyfusowej" (zwłaszcza w kontekście sympatii autora?) wcale nie leżą zagrzebane w głębokim międzywojniu.

Zaskoczył mnie zamykający zbiór "Pająk" - bardzo podobna historia pióra Josefa Jirego Kolara i opatrzona tytułem "Pod Czerwonym Smokiem" rozpoczyna antologię "Czas i Śmierć - Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku". Internet podpowiada, że ta druga, czyli "U Červeného draka" została wydana w roku 1889, "Pająk" natomiast ukazał się w zbiorze "Opętani" w 1909. Ciekawe więc czy istnieje utwór-matka ("Pod Czerwonym Smokiem" opatrzone jest komentarzem 'Według Chatriana' - tu francuskie duo Erckmann-Chatrian, druga połowa XIX w., co by się zgadzało - choć Pająk już się do tej inspiracji nie przyznaje)? Czy legenda jakaś znana? Czy Ewers czeskiego aktora-nowelistę czytywał? :)

Bardzo dobry zbiór, wykraczający poza ramy "klimatycznej ramoty". Nie w każdym opowiadaniu, bo nie brakuje klasyki smętnych poddaszy, dorożek pędzących w deszcz i egzotycznych klątw - ale np. atmosfera i obrazy z "Salsy de Tomates" czy "Krainy Czarów" albo refleksja płynąca z tytułowej "Damy Tyfusowej" (zwłaszcza w kontekście sympatii autora?) wcale nie leżą zagrzebane w...

więcej Pokaż mimo to

3
avatar
1039
48

Na półkach: , ,

"Dama tyfusowa" to zbiorek opowiadań niesamowitych, w których groza raczej łypie na nas zza rogu niż uderza nas obuchem w łeb. Nie jest to oczywiście zarzut, bo historie mają swój staromodny urok.
Znajdziemy tutaj historie różnego sortu, demony z piekła rodem, i te bardziej ludzkie, horror nadprzyrodzony i ten zgotowany przez człowieka drugiemu człowiekowi.
Same historie prezentują różny poziom. "Martwy Żyd" raczej śmieszy niż straszy, kiedy wyobrazimy sobie trupa złośliwie wygadującego do przerażonych bohaterów. Za to w "Straceniu Damiensa" mamy wstrząsający opis egzekucji, tak koszmarny i makabryczny, bo napisany chłodno i beznamiętnie. Ciekawym miniopowiadaniem jest "Kraina czarów", która pokazuje różnice w postrzeganiu świata między dorosłymi i dzieckiem, a także niezamierzone okrucieństwo tego ostatniego.
Tytułowa "Dama tyfusowa" to wycinek historii kobiety fatalnej, która zaraża trądem duchowym, pozostawia po sobie zniszczenie i śmierć, moralny upadek i fizyczne trupy, sama będąc odporną na wszelkie nałogi i duchową zgniliznę.
W każdym razie warto zapoznać się z tym niemieckim bądź co bądź klasykiem literatury grozy.

"Dama tyfusowa" to zbiorek opowiadań niesamowitych, w których groza raczej łypie na nas zza rogu niż uderza nas obuchem w łeb. Nie jest to oczywiście zarzut, bo historie mają swój staromodny urok.
Znajdziemy tutaj historie różnego sortu, demony z piekła rodem, i te bardziej ludzkie, horror nadprzyrodzony i ten zgotowany przez człowieka drugiemu człowiekowi.
Same historie...

więcej Pokaż mimo to

3
avatar
184
4

Na półkach: ,

Opowiadania Ewersa nie są to teksty "na dobranoc".
Poruszają one duszę i dają do myślenia. Pozostawiają ciarki na skórze przez idealne dozowanie napięcia. Otwarte zakończenie pozostawia pewien niedosyt.
Czyta się lekko, przez co, dosłownie, przepływa się przez kolejne opowiadania.

Ewers- Mistrz horroru.

Opowiadania Ewersa nie są to teksty "na dobranoc".
Poruszają one duszę i dają do myślenia. Pozostawiają ciarki na skórze przez idealne dozowanie napięcia. Otwarte zakończenie pozostawia pewien niedosyt.
Czyta się lekko, przez co, dosłownie, przepływa się przez kolejne opowiadania.

Ewers- Mistrz horroru.

Pokaż mimo to

1
avatar
191
38

Na półkach: , ,

Superr :D

Superr :D

Pokaż mimo to

0

Cytaty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Dama Tyfusowa


Reklama
zgłoś błąd