Dom z liści

Przerażająca, niepowtarzalna i intrygująca powieść na łamach czasu. Nowatorski pomysł i dziwny koncept wzmagają popadanie w szaleństwo i manię wraz z bohaterami. Zdecydowanie niepokojąca i pełna znaków zapytania książka. Tym bardziej, że pozostawia ona zakończenie otwarte.

#15

Przerażająca, niepowtarzalna i intrygująca powieść na łamach czasu. Nowatorski pomysł i dziwny koncept wzmagają popadanie w szaleństwo i manię wraz z bohaterami. Zdecydowanie niepokojąca i pełna znaków zapytania książka. Tym bardziej, że pozostawia ona zakończenie otwarte.

#15

Nietypowa i eksperymentalna forma, która potęguje uczucie niepokoju. Labirynt tekstu idealnie pasuje do historii o tajemniczym domu. Bardzo oryginalna lektura

Nietypowa i eksperymentalna forma, która potęguje uczucie niepokoju. Labirynt tekstu idealnie pasuje do historii o tajemniczym domu. Bardzo oryginalna lektura

Mam mieszane uczucia. Same historie - domu, mieszkającej tam rodziny, jak i uzależnionego Johnnego, który poznaje tę relację - wydają mi się niekompletne. Dodatkowo, dostajemy dużo dziwnych (nic niewnoszących) przepisów, załączniki, dodatki. Tak naprawdę można przeczytać książkę i bez tego, niewiele się straci. Przeczytałam, ale nie jest to raczej książka, do której wrócę.

Mam mieszane uczucia. Same historie - domu, mieszkającej tam rodziny, jak i uzależnionego Johnnego, który poznaje tę relację - wydają mi się niekompletne. Dodatkowo, dostajemy dużo dziwnych (nic niewnoszących) przepisów, załączniki, dodatki. Tak naprawdę można przeczytać książkę i bez tego, niewiele się straci. Przeczytałam, ale nie jest to raczej książka, do której wrócę.

Przerost formy nad treścią, sztampowa fabuła podana w oblepiony zlepkami wszystkiego bałagan

Przerost formy nad treścią, sztampowa fabuła podana w oblepiony zlepkami wszystkiego bałagan

Mocny przerost formy nad treścią, do tego bardziej dramat niż horror, no i nie za bardzo fantastyka, skoro opowieść jest z trzeciej ręki (narrator opracował notatki faceta, który pisał książkę o autorze dokumentalnego filmu o tajemniczym domu, przy czym ani dom, ani film, najpewniej nigdy nie istniały). Ale.

No właśnie. Książka, będąca w istocie eksperymentem (mnóstwo przypisów, sugerujących, że to opracowanie wręcz naukowe; dużo dziwnych załączników; skreślenia w tekście; akcja dynamizowana zniekształceniami bloku tekstu),czyta się zaskakująco dobrze. To nie jest cegła, którą trzeba orać. To historia splatająca nadprzyrodzoność domu z dysfunkcyjną rodziną autora filmu, paranoją autora książki i rozpadem osobowości głównego narratora, tonącego w samotności, nałogach i - być może - chorobie umysłowej przejętej po matce.

Podczas lektury nie ma się wrażenia obcowania z watą. Tu się sporo dzieje, jest sporo informacji o opisywanych zjawiskach i ogólnych odczuciach, aczkolwiek przy tym co i rusz się trafia na duże kawałki tekstu najzupełniej zbędnego, odpryskowego i pozbawionego znaczenia, jak choćby na poły filozoficzne roztrząsanie terminu strach czy dygresje w dygresjach w dygresjach. Ale nawet i te kawałki jakoś szczególnie nie uwierają, bo są częścią gry autora z czytelnikiem, jak najbardziej świadomego nadwyżki tekstu i ustami swojego bohatera zaznaczającego niekiedy, że ten czy tamten fragment w sumie są bez sensu czy nie mają większego znaczenia.

Wszelakoż nadal - ta zgrywa z konwencji naprawdę nie musiała mieć prawie 800 stron i półtora kilo żywej wagi, żeby dotrzeć do czytelnika.

Mocny przerost formy nad treścią, do tego bardziej dramat niż horror, no i nie za bardzo fantastyka, skoro opowieść jest z trzeciej ręki (narrator opracował notatki faceta, który pisał książkę o autorze dokumentalnego filmu o tajemniczym domu, przy czym ani dom, ani film, najpewniej nigdy nie istniały). Ale.

No właśnie. Książka, będąca w istocie eksperymentem (mnóstwo...

Książka której się nie czyta a odkrywa.
Eksperyment niecodzienny i nieszablonowy a przy tym przesadnie zawiły i przekombinowany.
Stawia całkiem sporo pytań a następnie pozostawia je bez odpowiedzi...
-ale chyba właśnie taki był zamysł autora (którego?).
Raczej dla czytelników dociekliwych i obdarzonych wyobraźnią.
Ocenę może i nieco zawyżyłem ale nawet nie wiem z czym mógłbym porównać tę książkę.

Książka której się nie czyta a odkrywa.
Eksperyment niecodzienny i nieszablonowy a przy tym przesadnie zawiły i przekombinowany.
Stawia całkiem sporo pytań a następnie pozostawia je bez odpowiedzi...
-ale chyba właśnie taki był zamysł autora (którego?).
Raczej dla czytelników dociekliwych i obdarzonych wyobraźnią.
Ocenę może i nieco zawyżyłem ale nawet nie wiem z czym...

Trudno napisać opinię o takim dziele. Jest tu taka mnogość stylów pisania, typów utworów, obłęd, zabawa formą, metanarracja, historia rodziny, historia człowieka samotnego, mechanizmy społeczne, metafory, nawiązania do mitologii i historii, wiersze, karykatury, strunienie świadomości, przypisy do przypisów... W tym domu nie ma nie tylko zasuw kominowych, kaloryferów (żeliwnych ani innych) ani systemów chłodzących; nie ma także skraplacza, nagrzewnic, klimakonwektora, szybra, stężacza, rozcieńczonego chłodziwa, wymiennika ciepła, pochłaniacza, parownika.........

Tak, jest to dzieło wybitne, które już raczej się nie powtórzy w historii literatury. Tutaj WSZYSTKO ma znaczenie

Trudno napisać opinię o takim dziele. Jest tu taka mnogość stylów pisania, typów utworów, obłęd, zabawa formą, metanarracja, historia rodziny, historia człowieka samotnego, mechanizmy społeczne, metafory, nawiązania do mitologii i historii, wiersze, karykatury, strunienie świadomości, przypisy do przypisów... W tym domu nie ma nie tylko zasuw kominowych, kaloryferów...

Jeśli chcecie przeczytać Dom z lisci to najlepiej znaleźć kogoś kto już to zrobił. Bo potrzeba omówienia swoich interpretacji po skończeniu będzie ogromna. Zdecydowanie nie jest to prosta książka, wyróżnia się zarówno formą jak i treścią. Pełna klimatu tajemnicy, a jednocześnie momemtami wręcz pretensjonalnie (i umyślnie) błaha. Często przypomina ambitne projekty internetowe takie jak Mother Horse Eyes, pomimo tego że została wydana ponad 25 lat temu.

Jeśli chcecie przeczytać Dom z lisci to najlepiej znaleźć kogoś kto już to zrobił. Bo potrzeba omówienia swoich interpretacji po skończeniu będzie ogromna. Zdecydowanie nie jest to prosta książka, wyróżnia się zarówno formą jak i treścią. Pełna klimatu tajemnicy, a jednocześnie momemtami wręcz pretensjonalnie (i umyślnie) błaha. Często przypomina ambitne projekty...

Co to właściwie było?
Zacznę od plusów - sama historia domu i rozgrywających się w nim wydarzeń oraz zagadek, które krył, była zajmująca i ciekawa. Zaczęło się od wymiarów domu, który wewnątrz wydawał się większy, niż mierzony od zewnątrz, do tego tajemnicze pomieszczenie, czarne, mroczne, zdające się żyć swoim życiem, poznawane podczas kolejnych dokumentowanych eksploracji. Labiryntu w którym nie działają prawa fizyki i logiki. W tym domu rodzina Navidsona, że swoimi problemami.
Ale co z resztą? Nie wiem, jak w zasadzie tą książkę określić, bo czy był to horror? Nie wiem co to za twór. Pseudo rozprawa naukowa, w której nie powiem, znalazły się ciekawe fragmenty, jednak w większości był to spowalniający akcje bełkot rozkładajacy na czynniki pierwsze składowe życia Navidsona. Pamiętnik staczajacego się narkomana z nieciekawą przeszłością, ekscytującym się kolejnymi erotycznymi przeżyciami, którego opowieść mało kiedy trzyma się kupy. Część dotycząca Wagabundy była najbardziej przerażającą kwestią tej książki, miałam obawy, że nie skończą się nigdy a do akcji nie wnosiły za wiele, w sumie to nie wiem co wnosiły, poza tym, że przejął notatki od zmarłego Zampano, który postanowił spisać i przeanalizować Relację Navidsona.
Sam układ stron, pokręcony i budzący zainteresowanie. To akurat nawet bym uznała za plus, gdyby nie skakanie po książce do rzekomych załączników, których de facto ostatecznie brak lub w ogóle nie wiadomo, co mają wspólnego z książką.

Ostatecznie po niemalże 800 stronach człowiek się zastanawia, co to było? Niestety, nie widzę w tym geniuszu. Choć zdaje mi się, że pojęłam wiele z przenośni znaczenia samego domu, czerni, odwoływań do psychiki, traum itd.
Wiele stron według mojego uznania totalnie zbędna.

Moja ocena 4/10 (może być).

Co to właściwie było?
Zacznę od plusów - sama historia domu i rozgrywających się w nim wydarzeń oraz zagadek, które krył, była zajmująca i ciekawa. Zaczęło się od wymiarów domu, który wewnątrz wydawał się większy, niż mierzony od zewnątrz, do tego tajemnicze pomieszczenie, czarne, mroczne, zdające się żyć swoim życiem, poznawane podczas kolejnych dokumentowanych...

Co za forma. Co za treść. Co za tłumaczenie.....woooow

Co za forma. Co za treść. Co za tłumaczenie.....woooow