Siostry pod wschodzącym słońcem

Siostry pod wschodzącym słońcem" to historia Nesty, pielęgniarki, która zaciągnęła się do opieki nad aliantami. Poznaje Norah i razem trafia na wyspę u wybrzeży Sumatry. Japończycy ich tam znajdują i wysyłają do obozów, w których warunki pracy są skandaliczne. Kobiety walczą o swoje przetrwanie i pomagają ile się da innym...

Z tej książki wyłania się przede wszystkim kobiecy power, gdzie widać ile zdolne są poświęcić kobiety pragnące żyć i nieść dobro. Oczywiście nie tylko Nesta i Norah są tu bohaterkami, ale też liczne inne kobiety, które spotykają na swojej drodze. Z licznych dialogów wyłania się obraz kobiet bojacych się o jutro ale gotowych walczyć o lepszy czas. Opisy cierpienia ludzi są tu brutalne, a restrospekcyjne momenty podkreślają, co już przed wojnę utraciły kobiety.

Wojna budziła w ludziach okropne zachowania, ale też te piękne. Historia przedstawiona przez Morris pokazuje siostrzaną więź i piękna przyjaźń w niełatwych czasach. Piękna i wzruszająca historia.

Siostry pod wschodzącym słońcem" to historia Nesty, pielęgniarki, która zaciągnęła się do opieki nad aliantami. Poznaje Norah i razem trafia na wyspę u wybrzeży Sumatry. Japończycy ich tam znajdują i wysyłają do obozów, w których warunki pracy są skandaliczne. Kobiety walczą o swoje przetrwanie i pomagają ile się da innym...

Z tej książki wyłania się przede wszystkim...

Po prostu nie mam słów. Popłakałam się na ostatnich rozdziałach tej książki. Z zapartym tchem śledziłam losy dzielnych pielęgniarek i innych kobiet w japońskim obozie. Podziwiam ich siłę, upór, wytrwałość, to, że potrafiły cieszyć się nawet z pozornie małych rzeczy. Ich historia bardzo do mnie trafiła, jest dla mnie tym bardziej przerażająca, że to się naprawdę wydarzyło. Dla mnie to najlepsza książka tej autorki, wzbudziła we mnie ogrom emocji. Bardzo się cieszę, że mogłam poznać historię tych kobiet.

Po prostu nie mam słów. Popłakałam się na ostatnich rozdziałach tej książki. Z zapartym tchem śledziłam losy dzielnych pielęgniarek i innych kobiet w japońskim obozie. Podziwiam ich siłę, upór, wytrwałość, to, że potrafiły cieszyć się nawet z pozornie małych rzeczy. Ich historia bardzo do mnie trafiła, jest dla mnie tym bardziej przerażająca, że to się naprawdę wydarzyło....

Kolejna powieść autorki, która wg mnie napisana była trochę na siłę. Nie porwała mnie.

Kolejna powieść autorki, która wg mnie napisana była trochę na siłę. Nie porwała mnie.

Dokończyłam tylko dlatego, że nie umiem tego nie zrobić.
Kolejna historia z serii holopolo, w dodatku totalnie nudna, przesadnie osładzana, po prostu słaba!

Dokończyłam tylko dlatego, że nie umiem tego nie zrobić.
Kolejna historia z serii holopolo, w dodatku totalnie nudna, przesadnie osładzana, po prostu słaba!

Jest w tej historii parę wzruszających momentów, mamy też świadomość, że to rzecz oparta na faktach, ale dla nas, wychowanych na literaturze obozowej i w ogóle wojennej, doświadczenia kobiet więzionych w czasie II wojny na jednej z wysp przez Japończyków nie robią oczekiwanego wrażenia. Bo mogły się spotykać, urządzać swego rodzaju koncerty, protestować, grzebać zmarłych, pomagać sobie. Były to Angielki, australijskie pielęgniarki, holenderskie zakonnice, Amerykanki. Owszem, wiele z nich zmarło, niektóre doświadczyły przemocy, wszystkie głodowały, jednak przetrwały. To książka ku ich pamięci - na końcu wymieniono nazwiska pielęgniarek, bo ich oddanie, poświęcenie chciała uczcić autorka. Ciekawa pozycja, ale tylko dobra.

Jest w tej historii parę wzruszających momentów, mamy też świadomość, że to rzecz oparta na faktach, ale dla nas, wychowanych na literaturze obozowej i w ogóle wojennej, doświadczenia kobiet więzionych w czasie II wojny na jednej z wysp przez Japończyków nie robią oczekiwanego wrażenia. Bo mogły się spotykać, urządzać swego rodzaju koncerty, protestować, grzebać zmarłych,...

Oj męczyłam się okrutnie czytając tę książkę.

Oj męczyłam się okrutnie czytając tę książkę.

Trudna historia. Może nie najłatwiejszy i nie najlżejszy temat, ale autorka sobie z nim poradziła. Rzadko kiedy czytam książki dotyczącej tych terenów. Z jednej strony dobrze, że na nią trafiłam i mogłam troszkę poszerzyć swoją wiedzę.

Trudna historia. Może nie najłatwiejszy i nie najlżejszy temat, ale autorka sobie z nim poradziła. Rzadko kiedy czytam książki dotyczącej tych terenów. Z jednej strony dobrze, że na nią trafiłam i mogłam troszkę poszerzyć swoją wiedzę.

Wciągająca fabuła, wzruszająca, słuchałam ją jako audiobook, walka sióstr w tak trudnych czasach, pomoc innym i waleczność uratowały je.
Polecam! :)

Wciągająca fabuła, wzruszająca, słuchałam ją jako audiobook, walka sióstr w tak trudnych czasach, pomoc innym i waleczność uratowały je.
Polecam! :)

Książka po prostu nudna,tam nic się nie dzieje,życie głównie pielęgniarek e obozie japońskim,dobry temat ale zupełnie skopany,na plus tylko jest to że pokazuje prawdziwe pielęgniarki które z narażeniem własnego życia pomagają innym, pielęgniarki z powołania bo dzisiejszym do nich brakuje wszystkiego a przede wszystkim powołania,czasami człowiek się zastanawia dlaczego ludzie którym brakuje empatii Ida do takiej szkoły

Książka po prostu nudna,tam nic się nie dzieje,życie głównie pielęgniarek e obozie japońskim,dobry temat ale zupełnie skopany,na plus tylko jest to że pokazuje prawdziwe pielęgniarki które z narażeniem własnego życia pomagają innym, pielęgniarki z powołania bo dzisiejszym do nich brakuje wszystkiego a przede wszystkim powołania,czasami człowiek się zastanawia dlaczego...

Książkę rozpoczyna masowa ucieczka z Singapuru drogą morską, niestety jeden z nich zostaje zbombardowany, a na nim znajdowały się Nesta – pielęgniarka oraz Norah, z mężem i siostrą próbująca dostać się do córki, która wypłynęła wcześniej. Kobietom wraz z najbliższymi udaje się przetrwać, ale zostają pojmane do japońskich obozów, a kobiety rozdzielone z mężczyznami.

W „Siostrach pod wschodzącym słońcem” rozpoczyna się trzyletnia walka o przetrwanie, z głodem, chorobą, tęsknotą i poniżaniem. Misjonarki ukazują miłosierdzie i starają się za wszelka cenę pomóc każdej potrzebującej, a Norah odnajduje ratunek i zajęcie w śpiewie tworząc chór.

Autorka opisała historię prawdziwą, wszystko miało miejsce i chyba tylko dlatego dałam temu szansę. Dialogi, traktowanie i odzywanie się do strażników, wzajemna sobie pomoc doprowadziła mnie do porównywania tego z obozem harcerskim. Niestety nie kupiłam tej historii, nie była wiarygodna, a zdarzyła się, pozbawiona emocji historia kobiet walecznych, odważnych i silnych pozostawiła niesmak, a przecież była tak istotna.

Cieszę się, że poznałam historię determinacji tych wspaniałych kobiet, ale czuję, że zasłużyły na dużo więcej.

Książkę rozpoczyna masowa ucieczka z Singapuru drogą morską, niestety jeden z nich zostaje zbombardowany, a na nim znajdowały się Nesta – pielęgniarka oraz Norah, z mężem i siostrą próbująca dostać się do córki, która wypłynęła wcześniej. Kobietom wraz z najbliższymi udaje się przetrwać, ale zostają pojmane do japońskich obozów, a kobiety rozdzielone z mężczyznami.

W...