Prochy

Nic nie trawi człowieka tak bardzo jak zemsta. A ta, która dojrzewa przez lata. Bywa silniejsza niż mogłoby się wydawać.
Historia, która mogłaby się wydarzyć, ale jest tylko fikcją literacką. Chce się ją czytać. Wręcz chłonąć strona po stronie. Akcja, która wciąga. Podoba mi się to napięcie. Równie co koniec bohaterów, w których zemsta została wymierzona. Wszyscy, którzy wiedzieli, a mogli zapobiec tragedii lub zrobić cokolwiek - nie zrobili zupełnie nic. Aż tu nagle, po latach sprawiedliwości stało się za dość.
Cierpka, wartka akcja. Wciąga mnie od pierwszej strony. W trakcie trzyma w napięciu. A na koniec pozostawia niedosyt i lekki niepokój. Podoba mi się!
Trochę zbędnych opisów, które nic nie wnoszą. Wtrącanie wątków z jednej, drugiej, a nawet trzeciej perspektywy. Szybko prowadzą do mojej irytacji i gubienia wątku. Mam wrażenie, że mimo, iż autorka chciała na koniec wyjśnić wszystkie wątki. To czegoś zdecydowanie zabrakło pod koniec.
Myślę, że sięgnę po pozostałe części.

Nic nie trawi człowieka tak bardzo jak zemsta. A ta, która dojrzewa przez lata. Bywa silniejsza niż mogłoby się wydawać.
Historia, która mogłaby się wydarzyć, ale jest tylko fikcją literacką. Chce się ją czytać. Wręcz chłonąć strona po stronie. Akcja, która wciąga. Podoba mi się to napięcie. Równie co koniec bohaterów, w których zemsta została wymierzona. Wszyscy, którzy...

„Zemsta jest okropnym uczuciem. Niszczy i burzy wszystko wokół, lecz rozsadza też od środka i sprawia, że w nas samych zostają tylko gruzy.”
„Prochy” Anny Kusiak to intrygujący kryminał, który od pierwszych stron przyciąga uwagę i nie pozwala się oderwać aż do finału. Autorka umiejętnie łączy elementy zagadki kryminalnej z dobrze nakreślonym tłem obyczajowym, tworząc historię pełną napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Bohaterowie są wiarygodni i wielowymiarowi, a ich relacje dodają powieści głębi. Styl Anny Kusiak jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko i z przyjemnością. To idealna propozycja dla miłośników polskich kryminałów, którzy cenią sobie zarówno wartką akcję, jak i wyrazistych bohaterów.

„Zemsta jest okropnym uczuciem. Niszczy i burzy wszystko wokół, lecz rozsadza też od środka i sprawia, że w nas samych zostają tylko gruzy.”
„Prochy” Anny Kusiak to intrygujący kryminał, który od pierwszych stron przyciąga uwagę i nie pozwala się oderwać aż do finału. Autorka umiejętnie łączy elementy zagadki kryminalnej z dobrze nakreślonym tłem obyczajowym, tworząc...

Dobrze i szybko się czyta. Nietypowe zakończenie.

Dobrze i szybko się czyta. Nietypowe zakończenie.

Trzeci tom serii, "Prochy", to kolejna dawka emocji i tajemnic. Dobrosława Machniewicz staje przed nowym wyzwaniem, gdy w okolicy dochodzi do serii tajemniczych zgonów. Autorka zgrabnie prowadzi wielowątkową fabułę, wplatając w nią elementy lokalnego folkloru i wierzeń. Kusiak po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie i zaskakiwać czytelnika. Powieść porusza również tematykę traumy i radzenia sobie z przeszłością, co dodaje jej głębi i emocjonalnego ładunku.

Trzeci tom serii, "Prochy", to kolejna dawka emocji i tajemnic. Dobrosława Machniewicz staje przed nowym wyzwaniem, gdy w okolicy dochodzi do serii tajemniczych zgonów. Autorka zgrabnie prowadzi wielowątkową fabułę, wplatając w nią elementy lokalnego folkloru i wierzeń. Kusiak po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie i zaskakiwać czytelnika. Powieść porusza...

Książkę czytało się "ekspresowo" może dlatego że akcja działa się w moich okolicach. Fakt jest taki że warta była każdej minuty poświęconej na czytanie.

Książkę czytało się "ekspresowo" może dlatego że akcja działa się w moich okolicach. Fakt jest taki że warta była każdej minuty poświęconej na czytanie.

„Zemsta jest okropnym uczuciem. Niszczy i burzy wszystko wokół, lecz rozsadza też od środka i sprawia, że w nas samych zostają tylko gruzy.”

Wkroczyłam w przygodę z obawą, czy dobrze się odnajdę, skoro nie miałam okazji poznać poprzednich tomów serii. Szybko okazało się, że opuszczenie ich nie wpłynęło znacząco na radość poznawania. Nieco nawet przewrotnie, po udanej rozrywce kryminalnej, nabrałam większej chęci, aby nadrobić zaległości. Odpowiadało mi pióro Anny Kusiak, dostrzegłam mocny charakterystyczny rys rozpisywania przygody. Nie każdy fragment powieści trzymał wysoki poziom, wkradały się mniej intrygująco prowadzone zdarzenia. Nie przeszkadzało rozbudowanie relacji rodzinnych i przyjaźni, pojawiło się sporo ciekawych osób, musiałam uważnie kojarzyć imiona i scenki. Zbiegi okoliczności należały do nieco naciąganych, trochę mi to nie pasowało, jednak prawdopodobnie wynikało z braku możliwości przeżywania „Rzeki” i „Iskry”. Wyczekiwałam rozbudowania rytualnego aspektu powiązanego ze znalezieniem zwłok kobiety. Wydawało się, że wzmocniłoby fabułę od strony klimatu legend i historii. Tym niemniej, autorce udało się sporo przemycić do książki trochę wiedzy o Podkarpaciu, co chętnie śledziłam. Intryga urozmaicona trzema planami czasowymi, współczesnym, sprzed trzech lat i sprzed dwudziestu lat. Wszystkie naznaczone zbrodnią, mrokiem i cierpieniem.

To, co działo się w niewielkiej podkarpackiej wiosce, zaskakiwało nawet samych mieszkańców. Kusiak znakomicie oddała atmosferę panującą w Trzcinicy, małomiasteczkową mentalność, rozchodzenie się plotek lotem błyskawicy, znajomość sekretów sąsiadów. Detektyw Dobrosława powróciła do rodzimej wioski, aby poukładać emocje po dramatycznych zdarzeniach sprzed kwartału. Trafiła w środek kryminalnej intrygi. Postać polubiłam, chciałam, aby jeszcze bardziej była aktywna w budowaniu trzymającej w napięciu fabuły. Natomiast nie podeszła mi Ludmiła, nie uwierzyłam w kreację, postawę i zachowanie. Pozostałe kobiece sylwetki barwnie naznaczały bieg zdarzeń. A komisarz Marcin Czarnecki zachęcił do bliższego poznania. „Prochy” zaliczyłam do ciekawych propozycji czytelniczych, miały w sobie coś, co sprawiło, że entuzjastycznie przewracałam strony książki, ale jednocześnie pojawiło się kilka rys przeszkadzających w bardziej pozytywnym odbiorze. To prawda, że prędzej czy później prawda zawsze wyjdzie na jaw, ale nie zawsze w odpowiednim momencie i na czas. Czasem przykrywa ją tyle warstw tajemnic i kłamstw, że trudno je zdejmować, zwłaszcza jak obejmują długie cienie losów i mroczną naturę człowieka. Zajrzyjcie do niewielkiej i spokojnej podkarpackiej miejscowości, przekonajcie się, z czym powiązana była zbrodnia rytualna.

bookendorfina.pl

„Zemsta jest okropnym uczuciem. Niszczy i burzy wszystko wokół, lecz rozsadza też od środka i sprawia, że w nas samych zostają tylko gruzy.”

Wkroczyłam w przygodę z obawą, czy dobrze się odnajdę, skoro nie miałam okazji poznać poprzednich tomów serii. Szybko okazało się, że opuszczenie ich nie wpłynęło znacząco na radość poznawania. Nieco nawet przewrotnie, po udanej...

Dobrze czytało się kolejną część "Żywiołów Podkarpacia" choć poprzednie tomy podobały mi się bardziej. Czy będzie kolejne spotkanie z Dobrosławą i Marcinem?

Dobrze czytało się kolejną część "Żywiołów Podkarpacia" choć poprzednie tomy podobały mi się bardziej. Czy będzie kolejne spotkanie z Dobrosławą i Marcinem?

Detektyw Dobrosława wraca do korzeni. Udaje do miejscowości gdzie się wychowała, dzięki temu możemy przebywać blisko swojej siostry Ludmiły.. jednakże nie ma czasu na odpoczynek.. W miejscu wykopalisk zostają podrzucone zwłoki kobiety.. Kim jest zamordowana i dlaczego to właśnie ją zabito? Czy to zbieg okoliczności czy gdzieś kryje się drugie dno.. Kolejne kobiety giną, a wioska jest coraz bardziej przerażona.. Kim jest morderca i co z tym wszystkim ma wspólnego siostra Dobrosławy, Ludmiła ?

Detektyw Dobrosława wraca do korzeni. Udaje do miejscowości gdzie się wychowała, dzięki temu możemy przebywać blisko swojej siostry Ludmiły.. jednakże nie ma czasu na odpoczynek.. W miejscu wykopalisk zostają podrzucone zwłoki kobiety.. Kim jest zamordowana i dlaczego to właśnie ją zabito? Czy to zbieg okoliczności czy gdzieś kryje się drugie dno.. Kolejne kobiety giną, a...

W moim odczuciu trzecia część cyklu 'Żywioły Podkarpacia' jest częścią najsłabszą - co nie oznacza wcale że jest powieścią złą! Po prostu lekko odstaje jakościowo
od zacnych poprzedniczek. Biorąc pod uwagę mnogość bohaterek i ich koligacji rodzinnych, występujących zwłaszcza w retrospekcjach czasowych, było nieco chaotycznie. Drugi - jak dla mnie - mankament jest taki że główna bohaterka cyklu jest gdzieś schowana z tyłu, gra drugie skrzypce. Lubię tą postać i najzwyczajniej mi jej brakowało na pierwszym planie. Miarodajną oceną dla mnie byłoby sześć gwiazdek, ale jednak dam ich siedem, a zadecydowały o tym dwie rzeczy. Pierwsza - oszukała mnie autorka przy końcu, oj oszukała... Chodzi mi o osobę odpowiedzialną za zabójstwa i zaginięcia. Wielkie brawa, pani Anno! Druga rzecz - autorka nie bała się wprowadzić dramatu, wręcz tragedii przy końcu powieści, a więc nie zrobiła czegoś na miarę ckliwego zakończenia typu "...i żyli długo i szczęśliwie"; kolejne brawa. Czyli - wspomniane siedem gwiazdek.

W moim odczuciu trzecia część cyklu 'Żywioły Podkarpacia' jest częścią najsłabszą - co nie oznacza wcale że jest powieścią złą! Po prostu lekko odstaje jakościowo
od zacnych poprzedniczek. Biorąc pod uwagę mnogość bohaterek i ich koligacji rodzinnych, występujących zwłaszcza w retrospekcjach czasowych, było nieco chaotycznie. Drugi - jak dla mnie - mankament jest taki że...

Dobra powieść.Koniec zaskakuje, bo wydaje się oczywisty, tymczasem... Autorka kolejny raz przykuła moją uwagę niepodzielnie.

Dobra powieść.Koniec zaskakuje, bo wydaje się oczywisty, tymczasem... Autorka kolejny raz przykuła moją uwagę niepodzielnie.