Drugi, po “Czterech Porach Roku” czteropak mini-powieści Stephena Kinga, nieco mniej popularny od superprzebojowego poprzednika (no bo Shawshank i Stand By Me…) ale za to znacznie konkretniejszy gatunkowo, stąd dla zaprzysięgłych fanów horroru (do których zalicza się piszący te słowa) będzie większą frajdą.
Tym razem King nie hamletyzuje, jak to “formuła horroru” go ogranicza, nie usiłuje pisać Wielkiej Amerykańskiej Literatury, bawi się tym, co najbardziej kocha, czyli porządną gatunkową grozę, powstałą z połączenia jego autentycznych lęków (jak sam często żartuje, King boi się “praktycznie wszystkiego” a na szczycie jego obaw są latanie samolotami i wypalenie artystyczne) z wręcz pulpową, B-klasową fantastyką/horrorem. No i cztery takie sztosiwa serwuje spragnionym czytelnikom w “Cztery Po Północy”.
+
Na pierwszy strzał idą najbardziej znane ze zbioru (a to za sprawą popularnego mini-serialu tv) “Langoliery”. Często zarzuca się Kingowi, że lepiej u niego z piórem, warsztatem, niż z inspiracją, innymi słowy że przepięknie potrafi opisywać dość banalne pomysły i inspiracje. W wypadku “Langolierów” jednakże znakomity, oryginalny pomysł jest na pierwszym planie.
Oto samolot pasażerski wlatuje w coś w rodzaju luki czasoprzestrzennej. Na skutek przejścia między wymiarami z pokładu znikają wszyscy ludzie, z wyjątkiem małej grupki tych, którzy akurat całe wydarzenie….przespali. Szczęściem ocalałych jest to, że jednym z nich jest zawodowy pilot. Potrafi on bezpiecznie sprowadzić maszynę na docelowe lotnisko.
Na ziemi okazuje się, że cały świat, który znają….zniknął. Nie ma żadnych ludzi, nic nie działa, wszystko jest jakby niematerialne, zepsute. Co najgorsze jednak, na horyzoncie pojawia się ostateczne zagrożenie, tytułowe “Langoliery”, wywodzące się z dziecięcej opowieści byty/monsrta/whatever, które - dosłownie - pożerają pozawymiarową nie/rzeczywistość.
Zagubieni w czasie muszą szybko poderwać samolot do kolejnego lotu i poszukać przejścia międzywymiarowego, by wrócić do swego czasu. Nie pomaga im w tym fakt, że jeden z nich jest groźnym, niebezpiecznym szaleńcem…
+
No, muala - tu się wszystko zgadza. Wyborny pomysł wyjściowy, naprawdę imponujący świeżością, wzorowe, jak to u Kinga wykonanie, wykreowanie szeregu przejmujących, budzących sympatię czytelnika bohaterów, dynamiczna i pełna napięcia akcja. Może szaleństwo głównego villaina nieco przeszarżowane i trochę jednak deus ex machina działające, ale dla ogólnej frajdy nie ma to znaczenia.
Nic dziwnego, że tak atrakcyjna fabuła szybko została przeniesiona na ekran - szkoda jednak, że tylko telewizyjny. Format mini-serialu z jednej strony spowodował przeciągniecie opowieści tak, że chwilami ona przynudza, z drugiej budżet teleziwyjny nie pozwolił na wykreowanie przekonujących Langolierów - w efekcie serowe efekty specjalne serialu są do dziś słusznie wyśmiewane.
+
Prawdziwą jednak ozdobą zbioru jest druga sławna minipowieść - “Sekretne Okno, Sekretny Ogród”, trochę “korespondująca” z wydaną rok wcześniej “Mroczną Połową”.
Pisarz po burzliwym, bolesnym rozwodzie wyprowadza się do leśnego domku. Tutaj chce w samotności uporządkować swoje życie i może napisać coś nowego. Tuż po przybyciu jednak spotyka go niezwykle niemiła sytuacja - przed jego drzwiami staje jakiś południowy wieśniak i oskarża go o kradzież opowiadania.
Autor początkowo się zżyma i unosi gniewem, szczególnie że wsiok żąda jakiejś, bliżej nieokreślonej “satysfakcji” (później sprecyzuje, że chce “nowego opowiadania dla siebie”). Dowodem na niesłuszność oskarżenia jest czasopismo, w którym po praz pierwszy autor opublikował swój tekst, wydane rok wcześniej niż intruz napisał swoją historię. Problem jednak w tym, że trudno je znaleźć (czasy mamy jeszcze mocno przedinternatowe i wyraźnie to w fabule “Okna” czuć),a użarty wsiur nie przebiera w środkach, by wykazać swą determinację - i dla wzmocnienia efektu i starań morduje kota pisarza.
Autor chce wrócić do rodzinnego domu, w którym została była żona, pamięta bowiem, że egzemplarz czasopisma ma w swych zasobach w pracowni, okazuje się jednak, że pożar pochłonął posiadłość, a wybuchł właśnie w pracowni!
Tymczasem prześladowca coraz bardziej napiera - nic go nie przekona oprócz fizycznego egzemplarza periodyku. Autor szuka jakiejś pomocy, okazuje się jednak, że znajomi, którzy widziali do razem z wieśniakiem zniknęli bez śladu…
+
Maestria, naprawdę, mimo oczywistego, z góry przewidywalnego kierunku fabuły King tak efektownie gra oczekiwanami czytelnika, że lektura “Sekretnego Okna” jest samą przyjemnością. Dwa regularne strachy Kinga dochodzą tu do głosu - strach przed wypaleniem talentu, blokadą twórczą, i strach przed oskarżeniem o plagiat (sam King miewał podobne sytuacje; jedna z nich stanowiła punkt wyjścia dla opowieści).
Jak napisałem, rozwiązanie jest od początku dość jasne i z biegiem stron coraz bardziej oczywiste, nie zmienia to jednak jego atrakcyjności i mistrzostwa, z jakim historię tę King opowiedział. Znowu mamy cały szereg fenomenalnie wykreowanych postaci - bo to nie tylko będący w centrum wydarzeń pisarz, ale i jego była, jej obecny partner, przyjaciele i znajomi pisarza no i sam “John Shooter” - ręce same składają się do oklasków.
Nic dziwnego, że tak dobry tekst również został przeniesiony na ekran. “Sekretne Okno” to znany, generalnie dobrze oceniany film, choć język kina nie do końca poradził sobie z gęstością fabułka i Johnny Depp - jak byłem fanem jego talentu - tutaj nie do końca dobrze wypadł w roli Kingowego alter ego
+
Prawdziwą perełką zbioru, prezentem dla fana “złotej ery”, dla pulpowego horroru będzie “Biblioteczny Policjant”.
Mężczyzna nie daje na czas do lokalne bilioteki wypożyczonych książek, co gorsza, kiedy dzwoni do niego tajemnicza, dość niesamowita bibliotekarka, stanowczo żądając zwrotu i strasząc wizytą “bibliotecznego policjanta” postaci z dziecięcych plakatów bllibliotecznych, okazuje się, że książki bezpowrotnie zginęły (przypadkowo trafiły na makulaturę).
Najgorszym jets jednak….wizyta prawidzwego Bibliotecznego Policjanta - przerażającej osoby, żywego ucieleśnienia wszystkich dziecięcych strachów. Daje on przerażonemu bohaterowi ostatni tydzień czasu na zwrot książek, po jego upływie zostaną wyciągnięte “najsurowsze konsekwencje”…Bohater, szukając pomocy, trafia napotkanie lokalnego klubu AA (kolejny koszmar Kinga),tam czysta przyjaciół gotowych dopomóc w jego sytuacji, usłyszy też upiorną historię samej Bibliotekarki…
+
King, widać, bawi się na całego. Bierze na warsztat własne “To”, łączy to ze Straubowską “Upiorną Opowieścią” i tworzy opowieść w stylu najlepszych odcinków “Archiwum X” - małe miasteczko, ponadczasowe Zło powracające raz za razem, złączona więzami przyjaźni grupa bohaterów… Sama radość z czytania. Podobnie, jak to miało miejsce “Widmie Nań Innsmouth” Lovecrafta) dużą część opowieści stanowi historia starego pijaka - to z niej wynika całość wydarzeń, z których finałem przyjdzie nam się zapoznać.
Prawdziwy klejnocik zbioru.
+
Porównując do trzech wspaniałych opowieści ostatnia historia, “Polaroidowy Pies” nieco rozczarowuje.
+
Młody chłopiec otrzymuje na swe urodziny Polaroida. Urządzenie jednak zamiast dawać otaczającą je rzeczywistość robi tylko jedno zdjęcie - ukazujące jakiś inny świat a na tym innym świecie szarżującego, wściekłego psa. Co gorsza, na każdym kolejnym zdjęciu bestia zbliża się do aparatu.
Chłopak, skierowany, prosi o pomoc właściciela lokalnego lombardu. Ten (jak się okazuje, niezła szuja żyjąca z pożyczania pieniędzy na zbójecki procent; w przeszłości jego ofiarą stał się ojciec naszego chłopca) zamiast pomocy zabiera aparat, i wmawiając, że został zniszczony, usiłuje go z zyskiem sprzedać kolekcjonerom różnych niesamowitości.
Aparatu nikt nie kupuje, a piekielny pies na każdym zdjęciu zbliża się do aparatu…
+
No OK, wszystko jest w porządku zasadniczo, akcja sprawna, pomysł znośny, czyta się, jak to Kinga, dobrze, ale w porównaniu do poprzednich tytułów ta Novella nieco rozczarowuje. Cały przebieg fabuły jest taki jak z wypracowania, po sznurku i bez żadnych zgrabnych twistów (ani tez bez choćby zdawkowej próby wyjaśnienia fenomenu aparatu),do tego zasypany kingowskim rodzinnym cukrem - wiecie, Tato/Syn, wchodzenie w Dorosłość, Zło Ukarane… czegoś lepszego by się można spodziewać.
Ale, no ok, 5/10 niewyjęte (może nawet 6?). A całości frajdy z lektury niczym nie psuje.
Podsumowanie - “Cztery Po Północy” to nie jest jakiś “najlepszy” czy nawet “najpopularniejszy” King. Do kanonu literackiej grozy nie przeszło, niemniej za tę radość pisania grozy i fantastyki, za radość, jaką odczuje fan horroru podczas lektury - kudosy i pochwały się Królowi Stefanowi należą. Tak się bawić to ja rozumiem!
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika
Pouczająca lektura. Motywująca do pisania, pokazująca perspektywę pracy pisarskiej bestsellerowego autora, jakim jest Steven King. Z niektórymi rzeczami się nie zgadzałam. Większość jednak miała niepodważalny sens. Czasem mi się dłużyła mnóstwem dygresji autora, które odzwierciedlić jego drogę pisarską, ale dla mnie nie były uderzające. I tak mi się podobała. Na pewno nie raz do niej jeszcze wrócę. Serdecznie polecam
Pouczająca lektura. Motywująca do pisania, pokazująca perspektywę pracy pisarskiej bestsellerowego autora, jakim jest Steven King. Z niektórymi rzeczami się nie zgadzałam. Większość jednak miała niepodważalny sens. Czasem mi się dłużyła mnóstwem dygresji autora, które odzwierciedlić jego drogę pisarską, ale dla mnie nie były uderzające. I tak mi się podobała. Na pewno nie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo przydatna w rzemiośle pisania.
Dużo oczywistości, ale od jakiegoś czasu piszę i te oczywistości nie są takie oczywiste, gdy przelewam słowa na papier. Mam je spisane i mam nadzieję się stosować.
Na plus też skrócona biografia autora, ja lubię akurat ten gatunek. Polecam!
Bardzo przydatna w rzemiośle pisania.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDużo oczywistości, ale od jakiegoś czasu piszę i te oczywistości nie są takie oczywiste, gdy przelewam słowa na papier. Mam je spisane i mam nadzieję się stosować.
Na plus też skrócona biografia autora, ja lubię akurat ten gatunek. Polecam!
Dziwna książka. Pierwszy rozdział to biografia. Drugi to praktyczny poradnik, który może naprawdę pomóc w pisaniu. Ale później... Są tylko wypełniacze. Uważam, że to bardzo psuje książkę. I ogólnie obniżam ocenę za to, że zastanawia mnie czym ta książka ma być: autobiografią, poradnikiem, wywiadem, spisem lektur? Nie wiem czy autor sam wie..
Dziwna książka. Pierwszy rozdział to biografia. Drugi to praktyczny poradnik, który może naprawdę pomóc w pisaniu. Ale później... Są tylko wypełniacze. Uważam, że to bardzo psuje książkę. I ogólnie obniżam ocenę za to, że zastanawia mnie czym ta książka ma być: autobiografią, poradnikiem, wywiadem, spisem lektur? Nie wiem czy autor sam wie..
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo ładnie napisana książka. Tylko jeden fragment trochę mnie znudził a temat ma potencjał taki, że mógłby być od początku do końca niezbyt ciekawy.
Bardzo ładnie napisana książka. Tylko jeden fragment trochę mnie znudził a temat ma potencjał taki, że mógłby być od początku do końca niezbyt ciekawy.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo ciekawe połączenie autobiografii z podręcznikiem, gdzie życiowe anegdoty służą jako tło dla konkretnych porad warsztatowych. Część o narzędziach pisarskich jest boleśnie szczera i pozbawiona akademickiego zadęcia, co jest ogromnym plusem, choć dla zaawansowanych twórców niektóre rady mogą wydać się zbyt oczywiste. Historia o wypadku i walce z nałogami dodaje całości głębi, ale momentami sprawia, że książka traci nieco na spójności jako poradnik. Czyta się to świetnie, jak rozmowę z doświadczonym rzemieślnikiem, ale jeśli szukacie czysto technicznej instrukcji, możecie poczuć lekki niedosyt. Daję mocną siódemkę, bo to inspirująca lektura, która motywuje do działania, nawet jeśli miejscami bywa nieco chaotyczna.
To ciekawe połączenie autobiografii z podręcznikiem, gdzie życiowe anegdoty służą jako tło dla konkretnych porad warsztatowych. Część o narzędziach pisarskich jest boleśnie szczera i pozbawiona akademickiego zadęcia, co jest ogromnym plusem, choć dla zaawansowanych twórców niektóre rady mogą wydać się zbyt oczywiste. Historia o wypadku i walce z nałogami dodaje całości...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytać czytać czytać
Czytać czytać czytać
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.
Rozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jakim patosem i palcem bożym w nas wymierzonym - tylko ciężka praca i pisanie, pisanie, pisanie…
Zabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jakim patosem i palcem bożym w nas wymierzonym - tylko ciężka praca i pisanie, pisanie,...
Właściwie trudno mi się odnieść do tego, czym jest ta książka.
Z jednej strony to bowiem autobiografia, opisująca m.in. wypadek, który omal nie zakończył się dla Kinga śmiercią lub poważnym inwalidztwem.
Z drugiej, podręcznik dla początkujących pisarzy - choć uchylający się od struktur takowego i krytykujący kursy "kreatywnego pisania". Zawierający także pewną dawkę truizmów (tak jak pytanie "O czym ma być Twoja opowieść?").
Z trzeciej, jest to zbiór luźnych esejów, w których Autor przekazuje swoje subiektywne odczucia (np. odnośnie do użycia przysłówków czy konstruowania dialogów) lub preferencje (krytykując jednych autorów, opiewając walory innych).
Czyta się to dość szybko i sprawnie, ale trochę to też taka lektura typu "zupa nic" - nic szczególnego po niej w głowie nie zostaje, podczas gdy dobra opowieść może człowieka prześladować dniami, tygodniami i miesiącami.
Książka opisuje też świat, którego już (u nas?) nie ma - maszyn do pisania i wszechmocnych agentów. Próba poddania redakcji przykładowego tekstu jest ciekawa, lecz sam poprawiany tekst to - wybaczcie - flaki z olejem. Zaś najważniejsza poprawka to... zmiana nazwiska jednej z postaci (?!).
Mimo mego ogromnego szacunku dla dzieł takich jak "Misery", "Zielona mila", "Skazani na Shawshank", czy "Christine", lekturę czy oglądanie ekranizacji innych powieści Kinga odłożyłem na czas nieokreślony.
Właściwie trudno mi się odnieść do tego, czym jest ta książka.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ jednej strony to bowiem autobiografia, opisująca m.in. wypadek, który omal nie zakończył się dla Kinga śmiercią lub poważnym inwalidztwem.
Z drugiej, podręcznik dla początkujących pisarzy - choć uchylający się od struktur takowego i krytykujący kursy "kreatywnego pisania". Zawierający także pewną dawkę...
Ostatnio miałam możliwość przeczytać książkę jedynego i znanego na całym świecie króla horrorów Stephena Kinga. Mimo, że książka ma ledwo ponad 300 stron to czytałam ją ponad miesiąc ze względu na dużo innych aktywności. Jednak dobrnęłam do końca i jestem absolutnie zachwycona.
Jako osoba, która coś tam stuka w klawisze muszę przyznać, że książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Nie miałam dotąd okazji przeczytać którąś z jego książek wcześniej, więc nie jestem zapoznana z jego twórczością, ale ta pozycja sprawiła, że po jakąś na pewno sięgnę.
Początkowo czytamy o jego życiu, co sprawiło, że nie wiedziałam czy to poradnik, czy autobiografia. Z czasem jednak wszystko nabiera sensu, bo to, co opisuje, wszystkie jego wspomnienia dotyczą jednego: pisania. Dowiadujemy się jak to się stało, że zaczął pisać i jaką drogę pokonał, żeby stać się tym, kim jest teraz.
W dalszej części książki już opisuje etapy i rady, co robić, a czego unikać, żeby lepiej pisać. Zdradzać, co konkretnie robić nie będę, ale uważam, że wszystko, co napisał ma sens i wprowadzając jego porady w swoje pisarskie życie jesteśmy w stanie poprawić nasze zdolności.
Zaimponował mi, kiedy na samym początku książki stwierdza, że w sumie kim on jest, żeby mówić ludziom, co mają robić. Takie zachowanie powoduje (przynajmniej w moim przypadku),że nie postrzegam go jako gwiazdę, która łaskawie podzieli się swoimi "sposobami" na odniesienie sukcesu w branży pisarskiej, ale jako zwykłego człowieka, który przez lata doświadczenia ma jakieś fajne tipy dla osób, które chcą rozpocząć pisać.
Ogromnie polecam tę pozycje osobom, które chcą pisać, a nie nie wiedzą jak. Jeszcze bardziej jednak samym fanom Stephena Kinga, ale też ludziom, którzy zwyczajnie są ciekawi jego osoby. Nikt się nie zawiedzie.
Ostatnio miałam możliwość przeczytać książkę jedynego i znanego na całym świecie króla horrorów Stephena Kinga. Mimo, że książka ma ledwo ponad 300 stron to czytałam ją ponad miesiąc ze względu na dużo innych aktywności. Jednak dobrnęłam do końca i jestem absolutnie zachwycona.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJako osoba, która coś tam stuka w klawisze muszę przyznać, że książka zrobiła na mnie duże...
Uważam, że jest to rewelacyjna książka dla osoby, która dużo czyta i zastanawia się czy nie warto byłoby spróbować swoich sił i samemu coś stworzyć. Nie oszukujmy się, że każdemu kto czyta 40, 50 czy 60 książek rocznie, raz na jakiś czas przychodzi taki pomysł do głowy. :) Dostałem idealny pakiet 2 w 1 - z jednej strony lekkostrawną autobiografię Kinga a z drugiej kilka przydatnych rad jak zacząć przygodę z pisaniem. I zauważyłem, z uśmiechem na twarzy, że już na etapie zastanawiania się nad swoim pierwszym opowiadaniem lub powieścią popełniłem większość błędów o których wspomina Stephen. Jak ognia unikam pseudo poradników napisanych przez ludzi, którzy tak naprawdę nigdy niczego poważnego nie stworzyli a chcą uczyć innych. Może nie uczyć a zarabiać na próbie nauki innych. :) Jakiejkolwiek sztuki, która jest aktem kreatywnym nie da się nauczyć. Można poprawnie pisać, malować czy śpiewać, ale nie oznacza to, że jesteś pisarzem, malarzem lub gwiazdą estrady. Nie można też czekać aż obudzisz się rano, doznając olśnienia i przelejesz na papier 1200 stron swojej opus vitae, którą ujrzałeś we śnie. Te kilka rad z autopsji autora wystarczy. Reszta to trening - "czytać i pisać".
Uważam, że jest to rewelacyjna książka dla osoby, która dużo czyta i zastanawia się czy nie warto byłoby spróbować swoich sił i samemu coś stworzyć. Nie oszukujmy się, że każdemu kto czyta 40, 50 czy 60 książek rocznie, raz na jakiś czas przychodzi taki pomysł do głowy. :) Dostałem idealny pakiet 2 w 1 - z jednej strony lekkostrawną autobiografię Kinga a z drugiej kilka...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to