Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Bardzo ładnie napisana książka. Tylko jeden fragment trochę mnie znudził a temat ma potencjał taki, że mógłby być od początku do końca niezbyt ciekawy.

Bardzo ładnie napisana książka. Tylko jeden fragment trochę mnie znudził a temat ma potencjał taki, że mógłby być od początku do końca niezbyt ciekawy.

To ciekawe połączenie autobiografii z podręcznikiem, gdzie życiowe anegdoty służą jako tło dla konkretnych porad warsztatowych. Część o narzędziach pisarskich jest boleśnie szczera i pozbawiona akademickiego zadęcia, co jest ogromnym plusem, choć dla zaawansowanych twórców niektóre rady mogą wydać się zbyt oczywiste. Historia o wypadku i walce z nałogami dodaje całości głębi, ale momentami sprawia, że książka traci nieco na spójności jako poradnik. Czyta się to świetnie, jak rozmowę z doświadczonym rzemieślnikiem, ale jeśli szukacie czysto technicznej instrukcji, możecie poczuć lekki niedosyt. Daję mocną siódemkę, bo to inspirująca lektura, która motywuje do działania, nawet jeśli miejscami bywa nieco chaotyczna.

To ciekawe połączenie autobiografii z podręcznikiem, gdzie życiowe anegdoty służą jako tło dla konkretnych porad warsztatowych. Część o narzędziach pisarskich jest boleśnie szczera i pozbawiona akademickiego zadęcia, co jest ogromnym plusem, choć dla zaawansowanych twórców niektóre rady mogą wydać się zbyt oczywiste. Historia o wypadku i walce z nałogami dodaje całości...

Czytać czytać czytać

Czytać czytać czytać

Zabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.

Rozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jakim patosem i palcem bożym w nas wymierzonym - tylko ciężka praca i pisanie, pisanie, pisanie…

Zabawna, pełna ciepła autobiografia jednego z największych pisarzy. Trudno mówić o pisaniu, bez mówienia o sobie, swoich doświadczeniach, przekonaniach, życiu i tu mamy tego dobry przykład.

Rozsądne podejście do tworzenia, ale także do bronienia swoich wizji. Bez czarowania niewiadomo jakim patosem i palcem bożym w nas wymierzonym - tylko ciężka praca i pisanie, pisanie,...

Właściwie trudno mi się odnieść do tego, czym jest ta książka.

Z jednej strony to bowiem autobiografia, opisująca m.in. wypadek, który omal nie zakończył się dla Kinga śmiercią lub poważnym inwalidztwem.

Z drugiej, podręcznik dla początkujących pisarzy - choć uchylający się od struktur takowego i krytykujący kursy "kreatywnego pisania". Zawierający także pewną dawkę truizmów (tak jak pytanie "O czym ma być Twoja opowieść?").

Z trzeciej, jest to zbiór luźnych esejów, w których Autor przekazuje swoje subiektywne odczucia (np. odnośnie do użycia przysłówków czy konstruowania dialogów) lub preferencje (krytykując jednych autorów, opiewając walory innych).

Czyta się to dość szybko i sprawnie, ale trochę to też taka lektura typu "zupa nic" - nic szczególnego po niej w głowie nie zostaje, podczas gdy dobra opowieść może człowieka prześladować dniami, tygodniami i miesiącami.

Książka opisuje też świat, którego już (u nas?) nie ma - maszyn do pisania i wszechmocnych agentów. Próba poddania redakcji przykładowego tekstu jest ciekawa, lecz sam poprawiany tekst to - wybaczcie - flaki z olejem. Zaś najważniejsza poprawka to... zmiana nazwiska jednej z postaci (?!).

Mimo mego ogromnego szacunku dla dzieł takich jak "Misery", "Zielona mila", "Skazani na Shawshank", czy "Christine", lekturę czy oglądanie ekranizacji innych powieści Kinga odłożyłem na czas nieokreślony.

Właściwie trudno mi się odnieść do tego, czym jest ta książka.

Z jednej strony to bowiem autobiografia, opisująca m.in. wypadek, który omal nie zakończył się dla Kinga śmiercią lub poważnym inwalidztwem.

Z drugiej, podręcznik dla początkujących pisarzy - choć uchylający się od struktur takowego i krytykujący kursy "kreatywnego pisania". Zawierający także pewną dawkę...

Ostatnio miałam możliwość przeczytać książkę jedynego i znanego na całym świecie króla horrorów Stephena Kinga. Mimo, że książka ma ledwo ponad 300 stron to czytałam ją ponad miesiąc ze względu na dużo innych aktywności. Jednak dobrnęłam do końca i jestem absolutnie zachwycona.

Jako osoba, która coś tam stuka w klawisze muszę przyznać, że książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Nie miałam dotąd okazji przeczytać którąś z jego książek wcześniej, więc nie jestem zapoznana z jego twórczością, ale ta pozycja sprawiła, że po jakąś na pewno sięgnę.

Początkowo czytamy o jego życiu, co sprawiło, że nie wiedziałam czy to poradnik, czy autobiografia. Z czasem jednak wszystko nabiera sensu, bo to, co opisuje, wszystkie jego wspomnienia dotyczą jednego: pisania. Dowiadujemy się jak to się stało, że zaczął pisać i jaką drogę pokonał, żeby stać się tym, kim jest teraz.

W dalszej części książki już opisuje etapy i rady, co robić, a czego unikać, żeby lepiej pisać. Zdradzać, co konkretnie robić nie będę, ale uważam, że wszystko, co napisał ma sens i wprowadzając jego porady w swoje pisarskie życie jesteśmy w stanie poprawić nasze zdolności.

Zaimponował mi, kiedy na samym początku książki stwierdza, że w sumie kim on jest, żeby mówić ludziom, co mają robić. Takie zachowanie powoduje (przynajmniej w moim przypadku),że nie postrzegam go jako gwiazdę, która łaskawie podzieli się swoimi "sposobami" na odniesienie sukcesu w branży pisarskiej, ale jako zwykłego człowieka, który przez lata doświadczenia ma jakieś fajne tipy dla osób, które chcą rozpocząć pisać.

Ogromnie polecam tę pozycje osobom, które chcą pisać, a nie nie wiedzą jak. Jeszcze bardziej jednak samym fanom Stephena Kinga, ale też ludziom, którzy zwyczajnie są ciekawi jego osoby. Nikt się nie zawiedzie.

Ostatnio miałam możliwość przeczytać książkę jedynego i znanego na całym świecie króla horrorów Stephena Kinga. Mimo, że książka ma ledwo ponad 300 stron to czytałam ją ponad miesiąc ze względu na dużo innych aktywności. Jednak dobrnęłam do końca i jestem absolutnie zachwycona.

Jako osoba, która coś tam stuka w klawisze muszę przyznać, że książka zrobiła na mnie duże...

Uważam, że jest to rewelacyjna książka dla osoby, która dużo czyta i zastanawia się czy nie warto byłoby spróbować swoich sił i samemu coś stworzyć. Nie oszukujmy się, że każdemu kto czyta 40, 50 czy 60 książek rocznie, raz na jakiś czas przychodzi taki pomysł do głowy. :) Dostałem idealny pakiet 2 w 1 - z jednej strony lekkostrawną autobiografię Kinga a z drugiej kilka przydatnych rad jak zacząć przygodę z pisaniem. I zauważyłem, z uśmiechem na twarzy, że już na etapie zastanawiania się nad swoim pierwszym opowiadaniem lub powieścią popełniłem większość błędów o których wspomina Stephen. Jak ognia unikam pseudo poradników napisanych przez ludzi, którzy tak naprawdę nigdy niczego poważnego nie stworzyli a chcą uczyć innych. Może nie uczyć a zarabiać na próbie nauki innych. :) Jakiejkolwiek sztuki, która jest aktem kreatywnym nie da się nauczyć. Można poprawnie pisać, malować czy śpiewać, ale nie oznacza to, że jesteś pisarzem, malarzem lub gwiazdą estrady. Nie można też czekać aż obudzisz się rano, doznając olśnienia i przelejesz na papier 1200 stron swojej opus vitae, którą ujrzałeś we śnie. Te kilka rad z autopsji autora wystarczy. Reszta to trening - "czytać i pisać".

Uważam, że jest to rewelacyjna książka dla osoby, która dużo czyta i zastanawia się czy nie warto byłoby spróbować swoich sił i samemu coś stworzyć. Nie oszukujmy się, że każdemu kto czyta 40, 50 czy 60 książek rocznie, raz na jakiś czas przychodzi taki pomysł do głowy. :) Dostałem idealny pakiet 2 w 1 - z jednej strony lekkostrawną autobiografię Kinga a z drugiej kilka...

Stephen King, Jak pisać. Poradnik rzemieślnika.
Jak dobrze się bawiłem przy tej książce. Pomijając wartości, które Stephen chce przekazać młodym pisarzom, dostajemy też lekką autobiografię Kinga. I tutaj chcę wyróżnić jeden moment. Młody Stephen przechadza się z bratem po dworze. Do domu daleko, do najbliższej stacji benzynowej czy innego zabudowania również. A kilkuletniemu Stephenowi nagle chce się, jak to pięknie określił, „wykakać”. Brat sugeruje mu, by poszedł w krzaki, zachęcając go mówiąc, że tak właśnie załatwiali się kowboje i inni wojownicy. A bądźmy szczerzy, kto nie chciał być kowbojem jako dzieciak?
Stephen zrobił, co miał zrobić, i podtarł się liśćmi, tyle że nie zwykłymi. Podtarł się liśćmi trującego bluszczu.
W książce dostajemy mnóstwo porad i wzorców, których Stephen sam używał podczas pisania. To naprawdę ciekawy wgląd w jego proces twórczy i sposób myślenia.
Polecam każdemu, kto chce dowiedzieć się czegoś więcej o pisaniu i o samym Stephenie.
Moja ocena to solidne 7/10.

Stephen King, Jak pisać. Poradnik rzemieślnika.
Jak dobrze się bawiłem przy tej książce. Pomijając wartości, które Stephen chce przekazać młodym pisarzom, dostajemy też lekką autobiografię Kinga. I tutaj chcę wyróżnić jeden moment. Młody Stephen przechadza się z bratem po dworze. Do domu daleko, do najbliższej stacji benzynowej czy innego zabudowania również. A...

✍️✍️✍️✍️✍️✍️✍️

Ale to się świetnie czytało ,dużo się posmialam nieco dowiedziałam o samym Kingu i zrobiłam notatki tekstowe ,a teraz wybaczcie bo będę ćwiczyć według Kingowskiej metody.

Małe kompendium wiedzy o autorze jak i o sztuce pisania, polecam.

✍️✍️✍️✍️✍️✍️✍️

Ale to się świetnie czytało ,dużo się posmialam nieco dowiedziałam o samym Kingu i zrobiłam notatki tekstowe ,a teraz wybaczcie bo będę ćwiczyć według Kingowskiej metody.

Małe kompendium wiedzy o autorze jak i o sztuce pisania, polecam.

Dużo cennej wiedzy i wskazówek od mistrza, dla kogoś, kto aspiruje do bycia powieściopisarzem.

Dużo cennej wiedzy i wskazówek od mistrza, dla kogoś, kto aspiruje do bycia powieściopisarzem.