Cafe Macondo. Reportaże z Kolumbii

Zbiór reportaży pana Wesołowskiego uderza w nas swoim brutalizmem i surowością, a jednocześnie ukazuje nam Kolumbię taką jaka jest/była.

Autor, i to trzeba przyznać bez dwóch zdań, ujmuje czytelnika swoim obiektywizmem i realizmem przedstawionych postaci i dramatycznych wydarzeń.

Pan Wesołowski nie ocenia, nie moralizuje. Po prostu zdaje nam relację ze swojego pobytu w tym jakże pięknym, ale też mocno doświadczonym przez niezbyt sprzyjający mu los, kraju, w którym wojna domowa toczyła się przez ponad 50 lat i zabrała ze sobą tysiące ofiar.

Sięgając do czasów historycznych, dowiadujemy się, że Kolumbia to nie tylko kartele narkotykowe Escobara, bojówki FARC i M-19 czy służby specjalne, to też bohaterscy wojownicy pod postacią nieskorumpowanych policjantów jak choćby Jhon Frank Pinchao czy zwykli mieszkańcy nieustraszeni w swych bojach o wolność i normalność.

Z ogromnym pietyzmem i wyczuciem ukazana jest wyboista droga Kolumbii do wyrwania się z niewiarygodnego koszmaru i wstrząsających wydarzeń, jakich była świadkiem.

Polecam

Zbiór reportaży pana Wesołowskiego uderza w nas swoim brutalizmem i surowością, a jednocześnie ukazuje nam Kolumbię taką jaka jest/była.

Autor, i to trzeba przyznać bez dwóch zdań, ujmuje czytelnika swoim obiektywizmem i realizmem przedstawionych postaci i dramatycznych wydarzeń.

Pan Wesołowski nie ocenia, nie moralizuje. Po prostu zdaje nam relację ze swojego pobytu w...

Dla kogoś kto oglądał seriale wiele wątków się łączy ale też wiele danych rozjeżdża jak te o liczbie ofiar i rannych. I fraza "zamilkła na lata świetlne, na wieczność" trochę nie ten tego

Dla kogoś kto oglądał seriale wiele wątków się łączy ale też wiele danych rozjeżdża jak te o liczbie ofiar i rannych. I fraza "zamilkła na lata świetlne, na wieczność" trochę nie ten tego

Książka, którą trzeba przeczytaj przed podróżą do Kolumbii. Świetnie nakreślona historia i zależności polityczne ostatnich lat.
Wiele ciekawostek, które pomogą nie wejść na przysłowiową minę na mieści. Choć nie wiem czy to akurat dobre porównanie.
Nie powiem, przez historię o uchylonym oknie w samochodzie trochę zaczęłam się tej podróży obawiać. Czy aby jest tam dla zwykłego turysty bezpiecznie ?
Zobaczymy

Książka, którą trzeba przeczytaj przed podróżą do Kolumbii. Świetnie nakreślona historia i zależności polityczne ostatnich lat.
Wiele ciekawostek, które pomogą nie wejść na przysłowiową minę na mieści. Choć nie wiem czy to akurat dobre porównanie.
Nie powiem, przez historię o uchylonym oknie w samochodzie trochę zaczęłam się tej podróży obawiać. Czy aby jest tam dla...

(45/25) Dawno nie czytałem tak dobrego reportażu! Jest tutaj wszystko, sporo wiedzy o Kolumbii, tej pozytywnej oraz tej negatywnej, choć niestety głównie tej drugiej. Lektura wywołuje dużo emocji co również jest wyznacznikiem klasy reportażu.
Sporo dowiedziałem się o historii tego kraju jak również traumach i bolączkach ale także o tym że Kolumbijczycy z natury są optymistycznie i pozytywnie nastawieni i potrafią budować lepszą przyszłość, choćby poprzez metamorfozę "jednego z najbardziej niebezpiecznych miast ŚWIATA" Medellin.
Już za chwilę przekonam się jak jest rzeczywiście :D

(45/25) Dawno nie czytałem tak dobrego reportażu! Jest tutaj wszystko, sporo wiedzy o Kolumbii, tej pozytywnej oraz tej negatywnej, choć niestety głównie tej drugiej. Lektura wywołuje dużo emocji co również jest wyznacznikiem klasy reportażu.
Sporo dowiedziałem się o historii tego kraju jak również traumach i bolączkach ale także o tym że Kolumbijczycy z natury są...

Niestety jestem zawiedziony książką. Uważam, że jest trochę chaotyczna choć krąży wokół podobnych tematów. Zdecydowanie spodziewałem się czegoś lepszego.

Niestety jestem zawiedziony książką. Uważam, że jest trochę chaotyczna choć krąży wokół podobnych tematów. Zdecydowanie spodziewałem się czegoś lepszego.

Pozycja z mojej półki hańby, książka ukazała się już jakiś czas temu, miałem wtedy po nią sięgnąć, zacząłem nawet pierwszy rozdział, ale… wiecie jak jest. Czasem żartuję, że gdyby wszystkie wydawnictwa przez 3-4 lata nie wypuszczały nic, to może byłbym w stanie nadrobić zaległości. W sumie warto było do niej wrócić, bo okazała się to jedną z najlepszych przeczytanych jak dotąd w tym roku.

Kolumbia to kraj przez długi czas kojarzony jedynie z chaosem wojen domowych, rozwarstwieniem społecznym, narkotykowymi bossami w typie Escobara, gangami, partyzantką, kawą, ewentualnie Marquezem, Shakirą, piłką nożną czy kultową dla wielu osób z mojego pokolenia, książkową heroiną Rosario Tijeras. Od niedawna dzięki bezpośrednim połączeniom lotniczym z Polski i stabilizacji sytuacji politycznej coraz popularniejszy turystyczny kierunek. Maciej Wesołowski pokazuje czytelnikom wiele aspektów ze współczesności i historii Kolumbii w nieco szerszym ujęciu, pokazując, że kraj ze sporymi problemami wewnętrznymi, może być jednocześnie bardzo fascynujący.

Pozycja z mojej półki hańby, książka ukazała się już jakiś czas temu, miałem wtedy po nią sięgnąć, zacząłem nawet pierwszy rozdział, ale… wiecie jak jest. Czasem żartuję, że gdyby wszystkie wydawnictwa przez 3-4 lata nie wypuszczały nic, to może byłbym w stanie nadrobić zaległości. W sumie warto było do niej wrócić, bo okazała się to jedną z najlepszych przeczytanych jak...

Macondo. Dla czytelnika „Stu lat samotności” to słowo nie jest zwyczajne. Kryje w sobie cały mikrokosmos – świat mityczny, magiczny i nieprzewidywalny. Wieś, która stała się metaforą ludzkiego losu i historii, a zarazem miejscem, gdzie codzienność splata się z cudownością. I właśnie to skojarzenie otwiera książkę Macieja Wesołowskiego „Cafe Macondo. Reportaże z Kolumbii” – bo choć jego Macondo istnieje naprawdę, to i tutaj nic nie jest takie, jak się wydaje.

Wesołowski zabiera nas w podróż po Kolumbii, ale nie tej z katalogów biur podróży. To kraj, który trzeba zobaczyć na własne oczy, by w pełni go zrozumieć – nie tylko jego piękno, ale i trudną przeszłość, złożoność społeczną, codzienne paradoksy. Jego Kolumbia pachnie kawą i kurzem, pulsuje rytmem ulicznych tańców, zaskakuje nieoczywistym humorem i absurdami, jak choćby… sałatka z truskawek, pomidorów, sera i śmietany, serwowana w kawiarni o nazwie Café Macondo.

Autor patrzy na ten kraj z czułością, ale i reporterską przenikliwością. Nie wybiela rzeczywistości, ale też nie demonizuje. Pokazuje kraj w ruchu, nieustannym poszukiwaniu tożsamości i spokoju. Każdy rozdział to inna historia, inne miasto, inni ludzie – jakbyśmy sami przemierzali Kolumbię z plecakiem i notesem.

"Café Macondo" to nie tylko książka o miejscu. To opowieść o tym, że świat – jak ten w Macondo Márqueza – nadal potrafi być zaskakująco świeży, pełen rzeczy, które trzeba zobaczyć na własne oczy, bo nie sposób ich opisać słowami. Kolumbia Wesołowskiego jest właśnie taka – nie do końca uchwytna, ale fascynująca. I bardzo, bardzo ludzka.

Macondo. Dla czytelnika „Stu lat samotności” to słowo nie jest zwyczajne. Kryje w sobie cały mikrokosmos – świat mityczny, magiczny i nieprzewidywalny. Wieś, która stała się metaforą ludzkiego losu i historii, a zarazem miejscem, gdzie codzienność splata się z cudownością. I właśnie to skojarzenie otwiera książkę Macieja Wesołowskiego „Cafe Macondo. Reportaże z Kolumbii” –...

Mocno średni reportaż, po którym spodziewałam się zdecydowanie więcej (głównie za sprawą opisu, który wywołuje Marqueza i realizm magiczny). Niestety, sama książka jest mocno powtarzalna oraz nieco monotematyczna, co jest jej sporą wadą, gdyż po kilku rozdziałach zaczyna nużyć i nudzić. Jeśli ktoś szuka pogłębionego, zróżnicowanego obrazu Kolumbii, to musi szukać dalej.

Mocno średni reportaż, po którym spodziewałam się zdecydowanie więcej (głównie za sprawą opisu, który wywołuje Marqueza i realizm magiczny). Niestety, sama książka jest mocno powtarzalna oraz nieco monotematyczna, co jest jej sporą wadą, gdyż po kilku rozdziałach zaczyna nużyć i nudzić. Jeśli ktoś szuka pogłębionego, zróżnicowanego obrazu Kolumbii, to musi szukać dalej.

Macondo to nie tylko literacka fatamorgana z powieści Márqueza. To rzeczywiste miejsce na mapie, splot fikcji i realności, historii i pamięci, mitów i ran Kolumbii. Soczewka skupiająca w sobie wszystko, co ten kraj trapi, co przeżywają i niosą w sobie jego mieszkańcy.

“Cafe Macondo” nie jest książką o Kolumbii znanej z instagramowych kadrów pod palmami. To opowieść o kraju, który nie otrząsnęł się po własnych demonach. Reportaże Wesołowskiego pisane są z pozycji obserwatora. Człowieka, który widzi, słucha, zapisuje. Ale nie osądza. Nie komentuje. W precyzyjny sposób rysuje świat, w którym jedna siła zdaje się dominować – przemoc.
Od czasów konkwistadorów, przez wojny domowe, kartele narkotykowe, aż po rodzinne relacje – wszystko zdaje się z niej wynikać i ku niej zmierzać. Przemoc jako początek i koniec. Wdrukowana w świadomość tych, którzy już nie znają i nie rozumieją świata bez niej.

Jest w tym coś z Stu lat samotności, gdzie Macondo – fikcyjne, a jakże prawdziwe – staje się metaforą Kolumbii uwikłanej w chocholi taniec powtarzalnego losu. Pokolenie za pokoleniem, dekada za dekadą.

Cafe Macondo czyta się jak listy z końca świata. Pisane nie po to, by nas uspokoić – lecz po to, by wybić z rytmu. Wesołowski nie daje odpowiedzi. Siada naprzeciw, stawia kawę i mówi: „Posłuchaj.”

Macondo to nie tylko literacka fatamorgana z powieści Márqueza. To rzeczywiste miejsce na mapie, splot fikcji i realności, historii i pamięci, mitów i ran Kolumbii. Soczewka skupiająca w sobie wszystko, co ten kraj trapi, co przeżywają i niosą w sobie jego mieszkańcy.

“Cafe Macondo” nie jest książką o Kolumbii znanej z instagramowych kadrów pod palmami. To opowieść o...

Dobre reportaże. Trochę obawiałem się lewicowego przechyłu, ale ogólnie książka sprawia wrażenie wyważonej.

Dobre reportaże. Trochę obawiałem się lewicowego przechyłu, ale ogólnie książka sprawia wrażenie wyważonej.