Kopciuszki na tronach Europy

Okładka książki Kopciuszki na tronach Europy
Iwona Kienzler Wydawnictwo: Bellona historia
257 str. 4 godz. 17 min.
Kategoria:
historia
Tytuł oryginału:
Iwona Kienzler
Wydawnictwo:
Bellona
Data wydania:
2016-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2016-01-01
Liczba stron:
257
Czas czytania
4 godz. 17 min.
Język:
polski
ISBN:
9788311140967
Tagi:
kopciuszek historia kobiety królowe księżniczki Anna Boleyn Habsburgowie
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
6,1 / 10
90 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
1676
555

Na półkach: ,

Dużo ciekawostek historycznych podanych w przystępny sposób, jeśli ktoś lubi historię nie zawiedzie się.

Dużo ciekawostek historycznych podanych w przystępny sposób, jeśli ktoś lubi historię nie zawiedzie się.

Pokaż mimo to

11
avatar
395
364

Na półkach: ,

Literatura lekka, łatwa i przyjemna.

Literatura lekka, łatwa i przyjemna.

Pokaż mimo to

0
avatar
99
96

Na półkach:

Lubisz opowieści o pięknych, mądrych księżniczkach, które zdobyły serce księcia lub króla i żyją długo i szczęśliwie?

Każdy z nas zna historię Kopciuszka, baśń ta doczekała się aż 700 wersji i różnych odsłon w literaturze. Iwona Kienzler przenosi nas w przeszłość, przedstawiając czytelnikowi kilka ,,europejskich Kopciuszków’’. Ale czy ich losy miały równie piękne, szczęśliwe zakończenie?

W książkę zaopatrzyłam się podczas wakacji nad morzem na stoisku tanich książek i zaskoczyła mnie ona bardzo pozytywnie! Jest to zdecydowanie pozycja dla miłośników historii, zawiera ona wiele szczegółowych faktów na temat panujących ówcześnie dynastii w różnych krajach Europy. Nie jest to jakoś szczególnie długa książka, dlatego też dość szybko się ją czyta, mi to zajęło zaledwie 1 dzień, ale pewnie też z tej racji, że literatura historyczna wpisuje się w moje upodobania.

Poznajemy w niej m.in. historię Cezonii, kobiety, która zawładnęła sercem kontrowersyjnego Kaliguli, a także życie i królewski romans z udziałem słynnej Anny Boleyn oraz historię Teodory, żony pamiętnego cesarza Justyniana Wielkiego. Nie zabrakło również miłosnego mezaliansu XX w., jakiego dla swojej ukochanej dokonał arcyksiążę Franciszek Ferdynand.

Posługując się licznymi wiarygodnymi źródłami historycznymi, autorka w barwny sposób zwraca uwagę na to, jaki wpływ miały bohaterki książki na dalszy bieg historii i losów państw, nad którymi, przy boku swoich wybranków, dzierżyły władzę. To właśnie te kobiety z mroczną przeszłością, później uwikłane w dworskie intrygi, często zdane na łaskę mężów bez których przestawały się liczyć, postępujące na przekór konwenansom społecznym, na zawsze wpisały się w historię najpotężniejszych monarchii Starego Kontynentu.

Lubisz opowieści o pięknych, mądrych księżniczkach, które zdobyły serce księcia lub króla i żyją długo i szczęśliwie?

Każdy z nas zna historię Kopciuszka, baśń ta doczekała się aż 700 wersji i różnych odsłon w literaturze. Iwona Kienzler przenosi nas w przeszłość, przedstawiając czytelnikowi kilka ,,europejskich Kopciuszków’’. Ale czy ich losy miały równie piękne,...

więcej Pokaż mimo to

1
Reklama
avatar
3199
2304

Na półkach:

Baśń o Kopciuszku to jeden z najpopularniejszych utworów. Po zawarty w niej motyw sięgało i sięga wiele twórców, ponieważ w pewien sposób daje ona nadzieję każdemu, kto marzy o prawdziwej miłości i odmianie losu. A ta w przypadku Kopciuszka była naprawdę duża. Ze służącej macochy i jej córek stała się żoną następcy tronu. I żyła długo i szczęśliwie, a nie tak jak większość nas w życiu, czyli z masą problemów oraz wyzwań. Często zapomina się, że rodzina Kopciuszka nie była taka biedna. Jej „siostry” mogły uczestniczyć w balu u króla, więc stać je było nie tylko na bogate stroje, ale też cieszyły się odpowiednią pozycją społeczną. Kopciuszek nie mógł być panną o gorszym pochodzeniu. Zwłaszcza, że zła macocha bazowała na majątku pozostawionym przez ostatniego męża, czyli ojca osieroconej bohaterki, którą traktowano źle. Motyw biednej dziewczyny wkradającej się w łaski władcy pojawia się też w wielu życiorysach władców. Iwona Kienzler sięga po niego i zabiera w świat zawiłych układów. Do tego pokazuje, że Kopciuszkami bywali też panowie.
Autorka wybrała osiem par i ich dzieje. Takich Kopciuszków jest jednak dużo więcej, bo nawet w czasach, kiedy interes państwa był ważniejszy niż uczucie to pojawiali się władcy, którzy byli w stanie przeforsować pomysł na związek z ukochaną osobą. W baśniową rzeczywistość wchodzimy w starożytnym Rzymie, by przemierzyć Bizancjum, Anglię, Szkocję, Francję, Szwecję i Polskę. Bohaterzy opowiedzianych historii są różnorodni. Jedni kochali, a inni wykorzystywali uczucie innych, aby osiągnąć własny cel. Łączy ich jedno: mieli gorsze korzenie, co uniemożliwiało im dojście do władzy.
Opisane przez Iwonę Kienzler historie pozwalają nam na zrozumienie realiów, w jakich żyli bohaterzy. Mamy tu zarys ważnych wydarzeń, układy i układziki, pokazanie sił rządzących, znaczenie władców, a następnie w ich życie wprowadzane są Kopciuszki. Jedne wykorzystują władzę, aby zmienić życie ludzi i polepszyć los kobiet, inne (szczególnie mężczyźni) dbają o własne interesy.
Pierwszą parą otwierającą publikację jest Kaligula i Cezonia. Cesarz, który przez książkę Henryka Sienkiewicza w umysłach wielu kojarzy się z niezrównoważonym mordercą i córka piekarza. Znienawidzony starożytny władca w pamiętnikach i kronikach utrwalony jest jako żądny krwi szaleniec. Wydawałoby się, że dziewczyna biedna. Jednak autorka pokazuje, jaką pozycją cieszyli się w starożytnym Rzymie piekarze. Nie jest to dziewczyna z nizin. Nawet, jeśli przez wiele lat musiała pracować. Związek z władcą oparty był na głębokiej miłości. Historia zakończona bardzo tragicznie.
Następną parą, którą Iwona Kienzler wzięła pod lupę jest związek Justyna Wielkiego i Teodory. Kolejna dziewczyna z nizin. Do tego znienawidzona przez kronikarzy i upamiętniona jako nimfomanka, rozpustnica. Trudniąca się najstarszym zawodem świata kobieta wpadła w oko władcy. I tu zachodzi zadziwiająca sprzeczność tego, w jaki sposób kronikarze ją opisali z tym, co Teodora zrobiła dla kobiet. Mądra władczyni zabroniła stręczycielstwa, handlowania kobietami, gwałcenia, a dawnym pracownicom domów publicznych zapewniła schronienie w klasztorze. Czy uczyniłaby tak rozpustnica czy raczej ofiara? Jedno jest pewne: była to kobieta bardzo silna, potrafiąca wprowadzać w życie swoje pomysły, przekonywać męża.
Poznajemy też trzecią żonę Władysława Jagiełły. Elżbieta Granowska i jej ukochany byli już po licznych związkach, byli w takim wieku, że bardziej liczyło się dla ich uczucie niż interesy państwa, a jednocześnie potrafili wspólnie zdziałać wiele dobrego. Elżbieta, jak na mądrą kobietę przystało, nie cieszyła się dobrą opinią wśród historyków mizoginów i szowinistów. Majętna wdowa z czwórką dzieci nie była wymarzona kandydatką dla władcy, a jednak ten kochał ją bardzo i spędził z nią wiele szczęśliwych lat.
Nie wszystkie związki kończyły się szczęśliwie. Niektóre kopciuszki swoją miłość przepłaciły głową i to w dosłownym znaczeniu. Do takich ofiar należy Anna Boleyn, mająca królewsko-kupieckie korzenie (czyli to nie pierwszy mezalians w rodzinie). Anna była dwórką królowej Katarzyny Aragońskiej będącej żoną Henryka VIII. Nieudane małżeństwo za sprawą zabiegów Anny zakończył rozwód i założenie kościoła anglikańskiego. Władca coraz pewniejszy swojej pozycji po znudzeniu się drugą żoną, która nie potrafiła powić mu syna wysłał ją na szafot. Jej narzędzie odbijania męża odwróciło się przeciwko niej. Zwłaszcza, że jej celem był władca szukający ciągle nowych uciech w łoży z kolejną młodą kobietą, która mogłaby mu dać męskiego potomka.
Z córką Anny spotykamy się przy okazji historii Marii Stuart i hrabiego Bothwell. Tym razem kopciuszek w wersji męskiej. Pierwszy mąż władczyni zmarł szybko. Elżbieta (córka wcześniejszej pary) była inicjatorką drugiego małżeństwa Marii Stuart. Szybko okazało się, że wybranek myśli wyłącznie o sobie i gotowy jest strącić żonę z tronu. Spisek przeciwko niemu zbliżył władczynią z hrabią Bothwell. Kiedy wpada w sidła intryg ucieka do Anglii, gdzie pod wpływem plotek zostaje skazana i ginie z ręki kata, a jaj ukochany umiera w lochach duńskiego zamku.
Kolejna para ma bardzo wiele wspólnego z Polską. Eryk XIV był najstarszym synem Gustawa Wazy oraz bratem Jana będącego mężem Katarzyny Jagiellonki. Dowiemy się, co kierowało polskim władcą, że nawiązał relację z biedną i zacofaną Szwecją. Poznamy też lepiej okrutne rządy Eryka XIV. Władca zmienił swoje postępowanie po związaniu się z Karin, która potrafiła udobruchać męża. W kronikach upamiętniono ją jako tę, która czarami wywoływała napady u króla. Prawda była jednak taka, że umiejętnie potrafiła go wyciszyć.
Kolejnym kopciuszkiem jest Marta Skowrońska, partnerka cara Piotra I. Prowadzący dość swobodny tryb życia władca usunął żonę ze swojego otoczenia i wchodził w relacje z kolejnymi kobietami. Zmienił się po poznaniu Marty. Zmusił ją do przejścia na prawosławie i przyjęcia imienia Katarzyna Aleksjejewna. Po ślubie oczywiście nie zrezygnował ze zdrad, ale eliminował kochanków żony.
Ostatnia para to Zofia von Chotek i Franciszek Ferdynand, następca tronu Austro-Węgier. Kandydatki na żonę szukał na europejskich dworach, ale znalazł ją dopiero na dworze kuzyna Ferdynanda. Zofia była tam dojrzałą i mądrą dwórką. Należąca do zubożałej rodziny szlacheckiej Chotek von Chodkowa und Wogin. Zginęli w zamachu w Sarajewie.
"Kopciuszki na tronach Europy" przyjemna lektura pozwalająca lepiej zrozumieć wiele wydarzeń z historii, poznać kobiety mające wpływ na losy krajów. Lekko snute opowieści odsłaniają wiele ciekawostek, których nie dowiemy się na lekcjach historii. Zdecydowanie polecam.

Baśń o Kopciuszku to jeden z najpopularniejszych utworów. Po zawarty w niej motyw sięgało i sięga wiele twórców, ponieważ w pewien sposób daje ona nadzieję każdemu, kto marzy o prawdziwej miłości i odmianie losu. A ta w przypadku Kopciuszka była naprawdę duża. Ze służącej macochy i jej córek stała się żoną następcy tronu. I żyła długo i szczęśliwie, a nie tak jak większość...

więcej Pokaż mimo to

27
avatar
338
325

Na półkach:

Chyba każdy z nas wie kto to Kopciuszek? Baśń ma swoje wersje, ale najciekawsze są te które mają odzwierciedlenie w rzeczywistości. Właśnie w tej książce możemy poznać królowe i jednego męskiego Kopciuszka, którym udało się zasiąść na tronie i choć przez chwilę, czasami bardzo krótką, władać krajem i poddanymi. Baśniowa rzeczywistość zaczyna się już w Rzymie a także Bizancjum i stopniowo autorka przechodzi do Anglii, Szkocji a nawet Polski oraz kilku innych krajów Europy. Niektóre panie użyły uroków osobistych, inne znajomości a jeszcze inne miały po prostu szczęście.
Książka niewątpliwie ciekawa, dość szybko się czyta, ale nie jest specjalnie porywająca. Zdecydowanie bardziej pasuje mi twórczość Kamila Janickiego czy Anny Herbich. Momentami zawiła. No nie wywołała u mnie wielkiego porywu serca, a moje myśli często gdzieś uciekały.

Chyba każdy z nas wie kto to Kopciuszek? Baśń ma swoje wersje, ale najciekawsze są te które mają odzwierciedlenie w rzeczywistości. Właśnie w tej książce możemy poznać królowe i jednego męskiego Kopciuszka, którym udało się zasiąść na tronie i choć przez chwilę, czasami bardzo krótką, władać krajem i poddanymi. Baśniowa rzeczywistość zaczyna się już w Rzymie a także...

więcej Pokaż mimo to

0
avatar
484
200

Na półkach: ,

świetna. Wspaniały dobór bardzo ciekawe postaci kobiet, które odegrały znaczącą rolęwswpoch krajach.

świetna. Wspaniały dobór bardzo ciekawe postaci kobiet, które odegrały znaczącą rolęwswpoch krajach.

Pokaż mimo to

6
avatar
999
443

Na półkach:

Z pucybuta na milionera. Tak w skrócie można powiedzieć o bohaterach tej książki. Kopciuszki, to osoby z tak zwanego ludu (mężczyźni tam także są), których przypadek doprowadził na szczyt, czyli do władzy.

Autorka, podobnie jak Anna Moczulska w książce "Bajki, które zdarzyły się naprawdę", opiera swoją na dokumentach. Przywołuje fakty, cytaty i próbuje wszystko połączyć w całość. Nie stroni od bardzo pikantnych szczegółów, czasem na granicy dobrego smaku.

Ale są też i fragmenty, które bawią i zaskakują, bo okazuje się, że Komorowscy i Kaczyńscy, ci, którzy dziś są na świeczniku, są spokrewnieni. Bajecznie! Uważaj zatem do kogo "strzelasz", bo możesz zabić brata swego :).

Miłego dnia, bo dziś u mnie bajkowy krajobraz - wirujące białe płatki, bo tragarz puchu potknął się wędrując po niebiesiech ;)

Z pucybuta na milionera. Tak w skrócie można powiedzieć o bohaterach tej książki. Kopciuszki, to osoby z tak zwanego ludu (mężczyźni tam także są), których przypadek doprowadził na szczyt, czyli do władzy.

Autorka, podobnie jak Anna Moczulska w książce "Bajki, które zdarzyły się naprawdę", opiera swoją na dokumentach. Przywołuje fakty, cytaty i próbuje wszystko połączyć w...

więcej Pokaż mimo to

27
avatar
0
0

Na półkach:

Jak przeczytamy już kolorowe czasopisma w kolejce do lekarza, to można sięgnąć po Kopciuszki. Nazwa jest myląca. Te kobiety, to nie były takie sierotki, marzycielki, wstydliwe.
Właściwie nie wiadomo dla kogo ta książka. Dla tych, którzy interesują się historią, to opowiastki niczym z Super Ekspresu czy Faktu. Dla mniej wymagających czytelników nie są przejrzyste. Opis sytuacyjny jest zbyt zagmatwany. Kto, dlaczego, za co?
Jak poproszą nas szybciej do gabinetu lekarskiego, to wiele nie straciliśmy.

Jak przeczytamy już kolorowe czasopisma w kolejce do lekarza, to można sięgnąć po Kopciuszki. Nazwa jest myląca. Te kobiety, to nie były takie sierotki, marzycielki, wstydliwe.
Właściwie nie wiadomo dla kogo ta książka. Dla tych, którzy interesują się historią, to opowiastki niczym z Super Ekspresu czy Faktu. Dla mniej wymagających czytelników nie są przejrzyste. Opis...

więcej Pokaż mimo to

76
avatar
191
20

Na półkach: ,

Lubię historyczne książki, le tutaj czegoś mi brakowało, jakby te wszystkie historie były napisane w pośpiechu zbyt płytko. W niektórych historiach zbyt dużo szczegółów i opowieści, które mogłyby zniknąć na rzecz poszerzenia informacji na temat tytułowych Kopciuszków.

Lubię historyczne książki, le tutaj czegoś mi brakowało, jakby te wszystkie historie były napisane w pośpiechu zbyt płytko. W niektórych historiach zbyt dużo szczegółów i opowieści, które mogłyby zniknąć na rzecz poszerzenia informacji na temat tytułowych Kopciuszków.

Pokaż mimo to

4
avatar
2102
166

Na półkach: ,

Pani piekarzowa w ramionach szaleńca - Kaligula i Cezonia

Gajusz urodził się jako piąte dziecko Agrypiny i Germanika 31.08.12 roku. Po śmierci ojca nastały dla rodziny trudne czasy. Agrypina chora w swoich ambicjach nie uznawała zwyczajnych rzeczy, zawsze sięgała na wysoką półkę. Uznała, iż jeden z jej najstarszych synów powinien zostać następcą cesarza, a z powodu zgonu większości dzieci, przy życiu pozostał tylko Kaligula. Tak więc wybór był jeden. Mianowano go na cesarza, co zbiegło się z chorobą mózgu, w wyniku której powstały takie zmiany, iż stał się zupełnie innym człowiekiem. Wydawał pieniądze na wystawne życie, uznawał się za boga, stawiał dla siebie świątynie, itp. Każdy się go bał, gdyż był nieobliczalny, zdolny do wszystkiego, jego pozycja pozwalała na liczne romanse i skandale. Sypiał przecież z własną siostrą, mężczyznami oraz żonami bogatych obywateli Rzymu. Po pierwszym małżeństwie w 33 roku z Junią Klaudyną, która zmarła przy porodzie znów był wolnym mężczyzną. Kolejna ważna kobieta w jego życiu to Cezonia, wdowa po piekarzu, dużo starsza od niego. Nie wiadomo dokładnie jak i gdzie się poznali, ale cesarz zapałał do niej szczerym i trwałym uczuciem. Podobno wcale nie była ładna, do tego obarczona trzema córkami z poprzedniego związku. Kiedy zaszła z nim w ciążę poślubił ją w 39 roku, a na świat przychodzi córeczka, która zostaje nazwana na cześć jego zmarłej siostry Julia Druzylla. Na życie i rządy Kaliguli zawiązano aż cztery spiski, z których jeden doprowadzono do skutku, w wyniku czego Kaligula umiera 24.01.41 roku.

"Zakała rodu niewieściego i całej ludzkości" - Teodora, żona Justyniana Wielkiego

W VI w n.e. miasto Konstantynopol zamieszkiwało od pięciuset tysięcy do miliona ludności różnych narodowości. Obecny cesarz Justyn I miał sześćdziesiąt osiem lat, objął tron w 518 roku, a kiedy zdobył władzę miał za sobą długą karierę wojskową. Od dawna żonaty, jednak bezdzietny, dlatego postanowił zaadoptować syna swojej siostry - Flaviusa Petrusa Sabbatiusa, który przyjął imię po przyszywanym ojcu, przeszedł do historii jako Justynian. Był niestety człowiekiem niegodziwym, zepsutym do szpiku kości, głupim, próżnym, bezlitośnie grabił i mordował, zaś Teodora okazała się godną jego partnerką. Przede wszystkim to silna i ambitna kobieta. Urodziła się około 500 roku w rodzinie Aktiosa, dozorcy dzikich zwierząt w cyrku. Ojciec zmarł około 504 roku, a matka musiała sama zająć się wychowaniem trzech córek. Teodora w młodości, zanim występowała na scenie, sypiała z niewolnikami, spędzała czas w burdelach, miała niebywale rozpustny charakter. Była najzwyklejszą, najpodlejszą dziwką, bez oporów i zahamowań nimfomanką, ale to właśnie jej udało się zdobyć serce cesarza. Po ślubie wspólnie rządzili imperium. Teodora zmarła na raka w czerwcu 548 roku, a zrozpaczony Justynian przeżył ją o siedemnaście lat i nigdy nie ożenił się ponownie.

Miłość nie liczy lat - historia Elżbiety Granowskiej, trzeciej żony króla Władysława Jagiełły

Los dał Władysławowi cztery żony, z których w pamięci potomnych przetrwała właściwie tylko pierwsza, młodziutka Jadwiga Andegaweńska, której władca zawdzięczał koronę Polski. Elżbieta kiedy zainteresowała sobą króla miała czterdzieści pięć lat i była trzykrotną mężatką. Mimo tego, że nie wyglądała zjawiskowo, Jagiełło dosłownie oszalał na jej punkcie. W tym czasie władca zdążył już po raz drugi owdowieć. Pierwsza żona Jadwiga zmarła w 1399 roku przy porodzie córeczki Elżbiety Bonifacji, która również go nie przeżyła. Na łożu śmierci przykazała, żeby monarcha poślubił wnuczkę Kazimierza Wielkiego - Annę. Tak też się stało, jednak to małżeństwo nie było udane i skończyło się po czternastu latach wraz ze śmiercią Anny. W 1416 roku zaczęto szukać nowej żony, tym razem jego decyzja wywołała międzynarodowy skandal, kiedy oznajmił, iż poślubi właśnie Elżbietę Granowską, majętną wdowę z czwórką dzieci, na dodatek nieuleczalnie chorą na gruźlicę. Para po ślubie zamieszkała w Sanoku i wyglądało na to, że byli ze sobą szczęśliwi. Królowa zmarła 12.05.1420 roku.

W pogoni za następcą tronu, czyli smutne losy Anny Boleyn

Anna pochodzi z prawdziwej szlacheckiej rodziny, jej matka - lady Elżbieta Howard wywodziła się od króla Edwarda I i jego drugiej żony Małgorzaty Francuskiej, za to ojciec - Geofrey Boleyn był zwykłym, choć bogatym kupcem. Biografowie spierają się co do daty jej urodzenia, gdyż przyjęto dwie wersje 1501 albo 1507 rok. Anna była dwórką królowej Katarzyny Aragońskiej będącej wciąż żoną Henryka VIII. To niezbyt udane małżeństwo po wielu poronieniach pozostawało nadal bezdzietne, z wyjątkiem jedynej córki Marii, więc król zaczął szukać dla siebie innej alternatywy. Znalazł ją u boku Anny, która wcześniej zmusiła go do odsunięcia Katarzyny, a także oderwania Anglii od Kościoła. Wzięli ślub 25.01.1533 roku, a Anna szybko zaszła w ciążę, ale zamiast upragnionego syna urodziła córeczkę Elżbietę. Została skazana na śmierć, a w jedenaście dni po egzekucji Henryk poślubił następną kobietę, mianowicie Jane Seymour.

Kopciuszek w wersji męskiej - hrabia Bothwell, mąż Marii Stuart

Maria zaledwie w wieku szesnastu lat wyszła za mąż za delfina Franciszka (29.04.1958 r.). 17.11.1558 roku umiera władająca Anglią Maria I Tudor, córka Henryka VIII i jego pierwszej żony Katarzyny Aragońskiej. Po jej śmierci tron obejmuje jej przyrodnia siostra Elżbieta, córka monarchy i Anny Boleyn. Jednak katolicy znaleźli dowody świadczące o tym, iż była z nieprawego łoża, dlatego nie może rządzić Anglią. Jedynie Maria Stuart ma do tego pełne prawo. Z tych powodów została uznana za królową Anglii, Irlandii oraz Szkocji. Franciszek był słabowity i wymagał coraz większej opieki, a już na pewno nie było mowy o spełnianiu małżeńskich obowiązków, aby spłodzić potomka. Jego ojciec w wyniku wypadku umiera, po czym jego miejsce na tronie zajmuje schorowany Franciszek (10.07.1559 roku). Młody monarcha bardzo szybko idzie w ślad za swoim ojcem, bo już 6.12.1568 roku nie żyje. Pozycja Marii jako wdowy zostaje mocno obniżona, ostatecznie zmuszono ją do powrotu do Szkocji, której w dalszym ciągu była władczynią. Drugim mężem został Henryk Darnley (29.07.1565 roku), ale przez pierwszy miesiąc układało się dobrze, a potem było już tylko gorzej. Pokazał swoje prawdziwe oblicze, które dalekie było od ideału. Urodziła syna Jakuba (19.06.1566 roku), ale mąż był dla niej skończony, nie mogła mu ufać i zaczęła szukać kogoś odpowiedniego dla siebie. Poznaje hrabiego Hepburn'a James'a Bothwell'a, żołnierza z krwi i kości, tylko istnieje drobna przeszkoda, mianowicie jest już żonaty. Pomijając wszystko wzięli ślub 15.05.1567 roku zgodnie z obrządkiem protestanckim. Niepokoje w państwie spowodowały, że została aresztowana przez Szkotów i zmuszona do abdykacji, którą oczywiście podpisała. Królem został jej roczny synek Jakub VI, a jego regentem Jakub Moray, Marię zaś umieszczono w zamku Lochleven. Po czasie odwołała abdykację, prosząc przyrodnią siostrę Elżbietę o możliwość przyjazdu do kraju. 24.07.1657 roku ginie z ręki kata za wzięcie udziału w spisku na życie Elżbiety I, co oczywiście było jedynie pomówieniami. Losy Bothwella nie układały się pomyślnie, zmarł w lochach duńskiego zamku Dragsholm 14.04.1578 roku.

Karin i szalony król Eryk XIV

Karin Mansdotter to kobieta dobrego serca, łagodna, która nic nie robiła sobie z korony. Najważniejsze dla niej było, że dzieli życie z ukochanym mężczyzną. Eryk to najstarszy syn Gustawa Wazy, który królował przez trzydzieści siedem lat, a jego matką była Niemka, Katarzyna Saska, córka księcia Magnusa I, władcy niewielkiego księstwa Saksonia - Lauenburg. Eryk urodził się w 1533 roku, jego matka zmarła kiedy miał dwa latka, a ojciec ożenił się w sumie jeszcze dwa razy. Chłopiec był dobrym uczniem, a kiedy dorósł ojciec przepisał mu we władanie księstwo w południowej części kraju ze stolicą w Kalmarze. Gustaw podziałem majątku między synów nie przyczynił się dobru państwa. Nic dziwnego, że po jego śmierci Eryk koronował się na króla, a zarazem narzucił swoje zwierzchnictwo księstwom będących we władaniu braci. Król Szwecji był ambitny, marzył o stworzeniu wielkiej potęgi, ale był człowiekiem pełnym sprzeczności. Jedni widzieli w nim chorego psychicznie tyrana, a inni doceniali jego demokratyczne poglądy. Poznanie Karin zupełnie go odmieniło, gdyż przy niej stał się kochający i troskliwy. Dziewczyna wywodziła się z nizin społecznych, urodziła się 6.11.1550 roku w Sztokholmie w rodzinie Mansa, żołnierza zaciężnych formacji piechoty. Jej matka Ingrid była zwykłą chłopką pochodzącą z Uppsali, dlatego Karin nie miała szansy na dobre małżeństwo. Pracowała fizycznie jako służąca, gdzie zdobyła sobie sympatię królewskiej siostry Elżbiety, która zażyczyła sobie, aby Karin została jej pokojówką. Tutaj zainteresowała sobą Eryka XIV, a poznali się wiosną 1565 roku. On wciąż był kawalerem. Karin urodziła córeczkę Sygrydę będąc jeszcze jego nałożnicą. Wzięli ślub 4.07.1568, a ona została matką jeszcze dwa razy. Król miał napady szału, które prawie każdy tłumaczył w ten sposób, iż zostały wywołane przez czary z jej strony. Została koronowana, choć doskonale wiedziała, że nie jest akceptowana przez arystokrację. Pod koniec września 1568 roku do stolicy Szwecji wkroczyły oddziały powstańcze i Eryk oddał się w ich ręce oraz zrzekł korony na korzyść księcia Jana. Umiera w 1577 roku prawdopodobnie otruty. Karin zaś kończy życie po krótkiej chorobie w 1612 roku.

Ze służącej na cesarski tron - słodko - gorzkie życie Marty Skowrońskiej

Marta urodziła się w 1683 albo w 1684 roku jako kolejne dziecko w domu pary łotewskich chłopów. Niestety nie udało się ustalić gdzie i w jakiej rodzinie dokładnie przyszła na świat późniejsza caryca Rosji, sama Katarzyna. Nie ułatwia tego fakt, iż na ten temat dosłownie milczała. Ojciec Marty zmarł na dżumę, osierocając dzieci, a zaraz potem zmarła matka. Zaopiekowała się nią rodzina pastora z Marienburga, ale opiekunowie niedługo potem również zmarli na tę samą chorobę, co rodzice, więc trafiła do domu sławnego później pastora Johanna Ernsta Glucke, który w 1689 roku przetłumaczył Biblię na język łotewski. Kiedy osiągnęła odpowiedni wiek wyszła za mąż za szwedzkiego dragona Johanna Rabe, który zginął na wojnie, a ona została bez środków do życia i zaczęła pracować jako praczka w obozie wojskowym. Tu zainteresował się nią hrabia Borys Szeremietiew, który wziął ją do siebie, gdzie oficjalnie pracowała jako służąca, a nieoficjalnie była jego kochanką. Za jego pośrednictwem poznała Aleksandra Damiłowicza Mienszykowa, bliskiego współpracownika cara Piotra I, który objął władzę w Rosji po bezpotomnej śmierci swego przyrodniego brata Fiodora III. Miał wówczas tylko dziesięć lat, a regencja złożona z jego matki Natalii Kiryłowej Naryszkiny oraz członków jej rodziny. Piotr miał żonę Eudoksję Fiodorównę Łopuchiną, ale rozczarowała go, pomimo spełnienia swojego obowiązku obdarowania go synem. Skazał ją na życie w klasztorze, a carewicza Aleksjeja zatrzymał u siebie na wychowanie. Zmieniał metresę za metresą, aż poznał Martę, w związku z którą miał inne plany. Kobieta musiała przejść z luteranizmu na prawosławie, a jej imię z chrztu to Katarzyna Aleksjejewna. Poślubił ją potajemnie w 1707 roku, rodzą się ich córki - Anna (ur. 1708 roku) i Elżbieta (ur. 1709 roku). Jednak Piotr miewał kochanki, a Katarzynie zaczęło się to nudzić i doszła do wniosku, że też jej wolno. Miała romans z niejakim Monsem, a kiedy zdrada się wydała postawiono go przed sądem, potem został ścięty na placu Trockim. Piotr okazał swojej żonie litość i pozwolił żyć, a także zgodnie z jego wolą nie była już regentką i to właśnie ona miała przejąć po śmierci cara władanie w Rosji. Piotr zmarł 28.01.1725 roku w mękach na skutek uremii, czyli przewlekłej choroby nerek. Według jego woli praczka została carycą Wielkiej Rosji. Panowała tylko dwa lata, gdyż zmarła 5.04.1727 roku bardzo młodo.

Mezalians stulecia - Zofia von Chotek i Franciszek Ferdynand

Arcyksiążę Franciszek Ferdynand stał się następcą tronu Austro - Węgier na skutek splotu nieszczęśliwych okoliczności, kiedy państwo zostało pozbawione następcy. To syn z drugiego małżeństwa z Marią Annunziatą Burbon, który właśnie szuka odpowiedniej kandydatki na żonę na europejskich dworach, ale żadna mu się nie podoba, bo są zbyt młode. Jednak znajduje na dworze kuzyna Ferdynanda idealną kobietę dla siebie, wśród dam dworu jego żony Izabeli do Croy - była to właśnie Zofia von Chotek. Dwudziestoletnia, pełna uroku osobistego, z dojrzałymi poglądami. Była arystokratką wywodzącą się z czeskiej rodziny szlacheckiej - Chotek von Chodkowa und Wogin, ale nie wychowała się w luksusach. Jej ojciec Bogusław Chotek był dyplomatą, a jego zarobki musiały wystarczyć na utrzymanie całej rodziny. Matka Wilhelmina z Kińskich na Tetowie nie wniosła żadnego posagu, a musieli wyżywić siedmioro dzieci. Zofia i Franciszek spotkali się po raz pierwszy na balu maskowym w Wiedniu w 1894 roku. Po wielu perypetiach dnia 1.07.1900 roku wzięli ślub, doczekali się trójki dzieci - Maksymiliana i Ernsta oraz córeczki Zofii. Wizyta małżonków w Sarajewie położyła kres ich życiu. Podczas jazdy limuzyną ulicami miasta w tłumie czaił się zamachowiec (28.06.1914 roku) Gavrille Principow, oddał w kierunku księcia dwa strzały, trafił w tętnicę szyjną, a Zofię w brzuch.

"Kopciuszki na tronach Europy" to krótkie opowiadania historyczne połączone jednym tematem, mianowicie powtarzającym się schematem Kopciuszka. Choć w historii trudno odkryć takie przypadki, kiedy świat naszpikowany był schematem, z którego ciężko się wyrwać. To czasy, w których biedna jednostka nie miała wstępu na królewski tron, gdyż z każdej strony obowiązywał szereg twardych reguł, do których trzeba było się po prostu dostosować. Jak udowodniła autorka zdarzały się wyjątki od reguły. Do policzenia na palcach jednej ręki, ale jednak. Pani Kienzler ma lekki styl i intrygujące pióro, którym dosłownie porywa czytelników, dodaje przy tym osobiste wrażenia i subiekcje. Pokazuje jak widzi dany historyczny problem, podaje swoją interpretację, często z osobliwym, ironicznym wręcz poczuciem humoru. Sprawia to, że książkę czyta się bardzo dobrze i szybko. To jest moja pierwsza powieść pisarki, którą przeczytałam i muszę przyznać, że wywarła na mnie ogromne wrażenie. Sam pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, niezwykle oryginalny, a Pani Kienzler dokonała czegoś niezwykłego poprzez sposób realizacji tego zamierzenia. Z pewnością sięgnę po inne jej książki, bo wspaniale odnajduję się w tego typu literaturze. A tu w zacnym gronie Philippy Gregory i Renaty Czarneckiej, czyli moich ulubionych autorek powieści historycznych pojawia się zupełnie ktoś nowy, ktoś kto zaskakująco dobrze radzi sobie z przedstawieniem świata z różnych epok. Tym bardziej miłe dla mnie odkrycie, iż to polska pisarka, która naprawdę jest świetna w tym, co robi, a ja od teraz zostaję jej wierną fanką. Liczne przypisy, bogata bibliografia, na której bazowała wywierają ogromne wrażenie. Widać, że starannie rozpoznała każdy temat, aby ująć go w książce rzetelnie. Jak najbardziej polecam!

Pani piekarzowa w ramionach szaleńca - Kaligula i Cezonia

Gajusz urodził się jako piąte dziecko Agrypiny i Germanika 31.08.12 roku. Po śmierci ojca nastały dla rodziny trudne czasy. Agrypina chora w swoich ambicjach nie uznawała zwyczajnych rzeczy, zawsze sięgała na wysoką półkę. Uznała, iż jeden z jej najstarszych synów powinien zostać następcą cesarza, a z powodu zgonu...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

19

Cytaty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Kopciuszki na tronach Europy


Reklama

Ciekawostki historyczne

Historia najnowsza | 2022-05-18
Kradzież scytyjskiego złota
Rosjanie ukradli przedmioty ze starożytnego scytyjskiego złota i inne artefakty, mające sporą wartość historyczną i kulturową,...
Procesy o czary w Polsce w XVII-XVIII wieku. Wyjątkowa pozycja na temat procesów czarownic w Polsce!
„Obłęd na krańcu świata. Wyprawa statku Belgica w mrok antarktycznej” nocy to w równej mierze marynistyczny thriller, jak i...
| 2022-05-18
Katharsis
Najlepsza książka mistrza powieści sensacyjnych z Wielką Historią w tle!
Zimna wojna | 2022-05-18
Tajna kopalnia uranu w Kletnie
W latach 1949–52 w kopalni rudy uranu w sudeckim Kletnie Sowieci – rękami Polaków – wydobywali surowiec do budowy własnej bomby...
awatar
Maria Procner
Czytaj więcej
XIX wiek | 2022-05-17
Belgijska Wyprawa Antarktyczna
W sierpniu 1897 roku Adrien de Gerlache i Roald Amundsen na pokładzie statku Belgica ruszyli na kraniec Ziemi – pokryty lodem...
awatar
Julian Sancton
Czytaj więcej
Co zabijało na południu Francji w XVIII wieku?
awatar
Paweł Czarnecki
Czytaj więcej
Średniowiecze | 2022-05-16
Jan Hus. Heretyk i bohater
6 lipca 1415 roku w czasie soboru w Konstancji spalono na stosie Jana Husa. Jego śmierć pchnęła Czechów do wzniecenia rewolucji...
awatar
Michał Procner
Czytaj więcej
XIX wiek | 2022-05-15
Historia wozu Drzymały
Za sprawą cyrkowego wozu Michał Drzymała zapisał się w historii jako symbol narodowego sprytu i uporu. Kim był? I o co właściwie...
awatar
Gabriela Bortacka
Czytaj więcej
zgłoś błąd