Harem Sulejmana

Książka „Harem Sulejmana” Colina Falconera niestety mocno mnie rozczarowała, choć jestem ogromną fanką serialu Wspaniałe stulecie i bardzo liczyłam na podobne emocje. Może i jest to historia bliższa prawdy, ale mam wrażenie, że chęć wykorzystania momentu, kiedy serial był na wielkiej fali popularności, sprawiła, że książka straciła coś, co mogło stać się jej największą siłą. Zabrakło mi tego klimatu, który powinien nieść tak wielki temat.

Mimo to muszę przyznać, że styl autora jest dość przystępny. Opisy są jasne, a narracja prowadzona w sposób, który pozwala płynnie podążać za historią. Widać, że Falconer potrafi opowiadać i tworzyć tło wydarzeń z pewną dbałością o szczegół.

Niestety nawet dobre elementy stylu nie były w stanie w pełni zrekompensować mojego poczucia niedosytu. To książka poprawna, momentami ciekawa, ale nie taka, jakiej się spodziewałam, zwłaszcza przy tak mocnym temacie i tak dużych oczekiwaniach. Mimo wszystko dla fanów historii może być warta sprawdzenia.

Książka „Harem Sulejmana” Colina Falconera niestety mocno mnie rozczarowała, choć jestem ogromną fanką serialu Wspaniałe stulecie i bardzo liczyłam na podobne emocje. Może i jest to historia bliższa prawdy, ale mam wrażenie, że chęć wykorzystania momentu, kiedy serial był na wielkiej fali popularności, sprawiła, że książka straciła coś, co mogło stać się jej największą...

Colin Falconer zabiera czytelnika w sam środek osmańskiego dworu – do serca pałacu Topkapi, w którym za przepychem i kunsztem etykiety kryją się walka o władzę, ambicje i osobiste dramaty.

Głównymi bohaterami są Sulejman Wspaniały, władca Imperium Osmańskiego, oraz jego wybranka Hurrem (Roksolana),kobieta niezwykle inteligentna, obdarzona siłą charakteru i talentem do politycznej gry.

Książka napisana jest językiem swobodnym, lecz wyczuwalnie osadzonym w realiach epoki. Krótkie, dynamiczne rozdziały nadają opowieści tempo, przez co lektura jest płynna. Wtrącane przez autora tureckie i włoskie nazwy, zwroty oraz określenia nadają tekstowi autentyczność. To właśnie dzięki temu zabiegowi łatwo zanurzyć się w atmosferze pałacowych ogrodów, zamkniętych komnat haremu i korytarzy, po których stąpano niemal na palcach. Choć fabuła sięga po postaci i wydarzenia historyczne, nie jest to wierna rekonstrukcja przeszłości. Falconer zachowuje prawdziwe ramy epoki: potęgę władzy sułtana, złożoną hierarchię pałacową, rosnące wpływy Hurrem oraz ceremonialny charakter życia w haremie. Jednak relacje między bohaterami, emocje oraz liczne niuanse zostały przedstawione w sposób literacki. Autor wypełnia luki historyczne fabułą, która oparta jest na domysłach czy interpretacjach. Czytelnik nie ma więc do czynienia z powieścią dokumentalną, lecz z narracją, która łączy rzeczywistość epoki z literacką wyobraźnią. Jednym z najlepszych elementów książki są opisy wnętrz pałacowych. Falconer potrafi stworzyć obrazy tak plastyczne, że czytelnik niemal widzi migotanie światła na złoconych zdobieniach, czuje chłód marmurowych posadzek czy też zapach kadzideł unoszących się w komnatach haremu. To świat zmysłowości, skrywanej rywalizacji i pełnych napięcia spojrzeń.

Fabularnym punktem powieści jest również Abbas. Jego historia jest szczególnie wciągająca – pełna emocji, nieoczywistych zwrotów i cichego tragizmu. To dzięki niemu opowieść zyskuje ludzki wymiar, wykraczający poza polityczne gry i wielkie dziejowe narracje.

Ciekawym doświadczeniem jest również konfrontacja literackiego obrazu Sulejmana i Hurrem z ich serialową interpretacją, dobrze znaną wielu czytelnikom. Falconer pokazuje bohaterów w zupełnie inny sposób, co budzi zaskoczenie, a nawet dysonans.

„Harem Sulejmana” to powieść, którą warto przeczytać ze względu na atmosferę oraz styl narracji. Zalecam jednak, aby podejść do powieści, jak do bajki. Wówczas łatwiej będzie odciąć ją od prawdziwej historii.

Colin Falconer zabiera czytelnika w sam środek osmańskiego dworu – do serca pałacu Topkapi, w którym za przepychem i kunsztem etykiety kryją się walka o władzę, ambicje i osobiste dramaty.

Głównymi bohaterami są Sulejman Wspaniały, władca Imperium Osmańskiego, oraz jego wybranka Hurrem (Roksolana),kobieta niezwykle inteligentna, obdarzona siłą charakteru i talentem do...

Jako ogromna fanka serialu i pasjonatka historii z tego okresu miałam duże oczekiwania – niestety książka mnie zawiodła. Choć napisana pięknym językiem i bez wątpienia estetyczna w formie, nie porwała mnie tak, jak się spodziewałam. Czegoś zabrakło… może emocji, może głębi. Po prostu nie zachwyciła.

Jako ogromna fanka serialu i pasjonatka historii z tego okresu miałam duże oczekiwania – niestety książka mnie zawiodła. Choć napisana pięknym językiem i bez wątpienia estetyczna w formie, nie porwała mnie tak, jak się spodziewałam. Czegoś zabrakło… może emocji, może głębi. Po prostu nie zachwyciła.

Trudno mi wystawić opinię - jednocześnie mam ochotę dać więcej, bo książkę czytało się przyjemnie, wątek Julii był interesująco wpleciony, ale chcę też dać mniej, bo historia została tu tak zfabularyzowaba pod tezę, że to aż boli. I przełknęłabym to, gdyby w epilogu autor nie pisał, że nie odchodził od faktów, a fikcją książka jest tylko pod tym względem, że spekuluje na temat tego, dlaczego pewne sprawy potoczyły się tak, jak się potoczyły...

Trudno mi wystawić opinię - jednocześnie mam ochotę dać więcej, bo książkę czytało się przyjemnie, wątek Julii był interesująco wpleciony, ale chcę też dać mniej, bo historia została tu tak zfabularyzowaba pod tezę, że to aż boli. I przełknęłabym to, gdyby w epilogu autor nie pisał, że nie odchodził od faktów, a fikcją książka jest tylko pod tym względem, że spekuluje na...

zdecydowanie była to dla mnie zaskakująca lektura.
hürrem jest królową, której nikt nie powinien kochać, ale oto tutaj jestem!

zdecydowanie była to dla mnie zaskakująca lektura.
hürrem jest królową, której nikt nie powinien kochać, ale oto tutaj jestem!

Wszystko zaczyna się do bitwy Sulejmana na Rodos i według książki Sulejman wtedy jeszcze nie znał Hurrem, a to nie prawda, bowiem, gdy Sulejman był na Rodos Hurrem była już matką jego trójki dzieci.
A skoro już jesteśmy przy tejże sułtance to wspomnę o jej charakterze w książce. Otóż nasza Hurrem sultan została przedstawiona tak jak widział ją lud w tamtych czasach; okrutna kobieta, która okręciła sobie sułtana tylko po to by zdobyć władzę i zemścić się za porwanie. Hurrem nie kocha Sulejmana, nienawidzi całej osmańskiej rodziny. Chciała posadzić Selima na tronie tylko dlatego, że był najgorszy spośród innych kandydatów do tronu i do tego nie był synem Sulejmana...
Colin Falconer pominął sporo istotnych postaci: Nurbanu, Mehmed, Mihrimah, siostry sułtana. Co prawda Hatice, Mehmed i Mihrimah zostają wspomnieni, ale to zbyt istotne postacie, by je tylko wspomnieć lub w ogóle nie pokazać. A najstarszym dzieckiem Hurrem jest Selim! Mehmed jest któryś z kolei. Kolejnym błędem jest to, że według autora powieści Ayse Hafsa była niewolnicą!
Nie wiem czy to błędy tłumaczy czy samego autora, ale Gulbahar jest pisana Gulbehar, Bajazyd jest pisany Bajezyd.
Książka ma też zalety. Ciekawy wątek Julii Gonzagi, dobrze odzwierciedlony osmański harem (z wątkiem lesbijskimi) i dobrze przedstawione okoliczności śmierci Mustafy, w pewnym momencie to nawet miałem wrażenie, że może Mustafa przeżyje.
Krótko mówiąc, książka nie jest zła, ale ma sporo wad.

Wszystko zaczyna się do bitwy Sulejmana na Rodos i według książki Sulejman wtedy jeszcze nie znał Hurrem, a to nie prawda, bowiem, gdy Sulejman był na Rodos Hurrem była już matką jego trójki dzieci.
A skoro już jesteśmy przy tejże sułtance to wspomnę o jej charakterze w książce. Otóż nasza Hurrem sultan została przedstawiona tak jak widział ją lud w tamtych czasach; okrutna...

Podobała mi się ta książka, przewrotnie, dlatego, że Hurrem nie kocha Sulejmana, tylko chce zemsty. Dzięki temu nie ma kolejnej ckliwej love story, a Hurrem jest niezłą biczą i nawet nie zamierza tego ukrywać. I bardzo dobrze.

Podobała mi się ta książka, przewrotnie, dlatego, że Hurrem nie kocha Sulejmana, tylko chce zemsty. Dzięki temu nie ma kolejnej ckliwej love story, a Hurrem jest niezłą biczą i nawet nie zamierza tego ukrywać. I bardzo dobrze.

To książka o bohaterach serialu Wspaniałe Stulecie. To opowieść o
Hürrem, ognistowłosej niewolnicy z kresów Rzeczpospolitej, która nie zamierzała stracić swojej szansy i obudziła samego diabła, by zdobyć Sulejmana, mężczyznę, który mógł mieć wszystkie kobiety świata.
Dla władcy świata była wybranką, doradcą, pociechą, obrońcą, wytchnieniem, przyjacielem. Była haremem, wezyrem, tysiącem kobiet w jednej oraz balsamem na dusze i ciała. To bardzo emocjonująca i zmysłowa powieść o tajemnicach haremu, miłości, zdradzie najbliższych, śmierci i wojnach. To książka o zmysłowej, frywolnej i roześmianej kobiecie, która wbrew wszystkiemu zawładnęła sercem Sulejman Wspaniałego. Uczyniła ostatecznie to co zaplanowała. Polecam, bo to wciągając i interesująca pozycja o złotej epoce Imperium Osmańskiego.

To książka o bohaterach serialu Wspaniałe Stulecie. To opowieść o
Hürrem, ognistowłosej niewolnicy z kresów Rzeczpospolitej, która nie zamierzała stracić swojej szansy i obudziła samego diabła, by zdobyć Sulejmana, mężczyznę, który mógł mieć wszystkie kobiety świata.
Dla władcy świata była wybranką, doradcą, pociechą, obrońcą, wytchnieniem, przyjacielem. Była haremem,...

"Harem Sulejmana" opowiada historię bohaterów popularnego serialu "Wspaniałe Stulecie". I choć w serial nie dałam się wciągnąć to książka pochłonęła mnie bez reszty.

Rok 1520. Imperium Osmańskie. Sułtan Sulejman Wspaniały przejmuje władze po zmarłym ojcu. Opanowany i światły prowadzi liczne wojny, dzięki czemu Imperium osiąga szczyt swojej potęgi. W wyniku wielu powodzeń zostaje okrzyknięty największym zdobywcą osmańskim.

Życie w pałacu wydaje się być ułożone, zarówno w przypadku politycznym jak i rodzinnym, dopóki do haremu nie przybywa Hurrem. Ognistowłosa, odważna niewolnica burzy spokój nie tylko samemu sułtanowi, ale każdemu kto stanie jej na drodze bycia tą jedyną..

"Harem Sulejmana" opowiada historię bohaterów popularnego serialu "Wspaniałe Stulecie". I choć w serial nie dałam się wciągnąć to książka pochłonęła mnie bez reszty.

Rok 1520. Imperium Osmańskie. Sułtan Sulejman Wspaniały przejmuje władze po zmarłym ojcu. Opanowany i światły prowadzi liczne wojny, dzięki czemu Imperium osiąga szczyt swojej potęgi. W wyniku wielu powodzeń...

Świetna książka :)

Świetna książka :)