Maria Skłodowska-Curie. Złodziejka mężów. Życie i miłości

Maria dla małolatów

Moda na biografie trwa nieprzerwanie. Ludzie piszą o sobie lub o innych. Im ktoś sławniejszy tym biografia ma większe powodzenie. Wystarczy na okładce fotka i mamy sukces czytelniczy. Owe biografie bywają różne. Są skandalizujące, czyli wyciągające na światło dzienne (znaczy się słowo drukowane) sensacyjki z życia sławy. Są normalne, na zasadzie „piszę, co wiem i co myślę”. Są dokładnie udokumentowane, z podaniem bibliografii, bo trzeba udowodnić, skąd się wie. Książka Iwony Kienzler „Maria Skłodowska – Curie Złodziejka mężów życia i miłości” (brak znaków przestankowych) jest przede wszystkim biografią z tytułem jak na miarę książkowego marketingu przystało.
Kiedyś już pisałam o roli tytułu, co to ma przyciągnąć czytelnika. Opowieść o Marii tytułem pachnie na biografię sensacyjną. Od razu rodzą się pytania: ilu tych mężów ukradła, w jaki sposób, osadzono ją za to, skazano? komu ukradła życie, komu miłość? W ogóle zaczyna pachnieć kryminałem, może nawet w stylu noir lub przynajmniej promieniotwórczym.
Oczywiście, że dałam się nabrać na tytuł i książkę zaczęłam czytać. Wszak zagadki kryminalne lubię. A co zastałam w środku? Nic nowego.
Mam swoje lata. Sporo wiem, bo wiem i nie pamiętam wszystkich źródeł, z których czerpałam wiedzę. Ogólnie rzecz biorąc jest to tzw. życie. Postać największej polskiej uczonej znam, bo znam. Mam wrażenie, że znam ja od zawsze. Jest osobą obecną w naszej narodowej historii. Mówi się o niej dużo. Napisano kilka książek. Nakręcono kilka filmów. Maria po prostu JEST. Prześwietlono ją na wszelkie możliwe sposoby nie tylko „rentgenem”, ale jej pierwiastkami również. Czyżby autorka omawianej książki odkryła coś nowego, rewelacyjnego?
Tego się właśnie po tej książce spodziewałam. Brnęłam zatem cierpliwie do końca przez znany mi doskonale życiorys. I niczego nowego nie znalazłam. Część tytułu okazała się być cytatem ze współczesnej Marii prasy. Kolejna część nie była nawet kwiatkiem do kożucha. Ni to przypiął, ni przyłatał – jak mawiała moja mama. Wiadomo… marketing…
Biografia opiera się na dwóch podstawowych innych biografiach. Pierwsza napisana przez córkę Ewę, druga przez Susan Quinn, wydana w 1997 roku. Ewa pisała o swojej mamie, Susan szperała w dokumentach. Autorka naszej „złodziejki mężów” aż tak mocno szperać nie musiała, ale inne źródła wiedzy też podała. I otrzymaliśmy taki misz masz. Bez rewelacji, bez sensacji, bez poszukiwań językowych i stylistycznych. Poprawnie napisana opowieść, jakiej nie powstydziłby się porządny licealista. To nawet nie jest babka drożdżowa według starego przepisu, która pieczona przez różne gospodynie ma zawsze inny smak.
Ja oczywiście dobrnęłam do końca tekstu ze względu na szacunek do pani Marii. Ale książka nie jest dla mnie. Nie wniosła do mojej wiedzy niczego nowego. Za stara jestem i za dużo wiem. Kto więc może być adresatem opowieści? Jeszcze niedawno powiedziałabym – gimnazjalistki, czyli po dzisiejszemu takie średnie nastolatki, ze średnią ocen powyżej 4. One jeszcze wiedzę zdobywają i ta opowieść na pewno ją poszerzy. Do chłopców nie trafi. Chyba żeby który był przyszłym Piotrem Curie.
Zatem małolaty, czytajcie.

Maria dla małolatów

Moda na biografie trwa nieprzerwanie. Ludzie piszą o sobie lub o innych. Im ktoś sławniejszy tym biografia ma większe powodzenie. Wystarczy na okładce fotka i mamy sukces czytelniczy. Owe biografie bywają różne. Są skandalizujące, czyli wyciągające na światło dzienne (znaczy się słowo drukowane) sensacyjki z życia sławy. Są normalne, na zasadzie...

Maria Skłodowska-Curie jest niewątpliwie jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii, wzorem dla niejednej uczonej na starcie swojej kariery i chyba najsłynniejsza polska kobieta – naukowiec.
Fascynuje nie tylko ze względu na potęgę swojego umysłu i dokonania naukowe. Fascynuje przede wszystkim jako kobieta.
Nic więc dziwnego, że jej życie fascynuje nie tylko historyków, ale także jest przedmiotem licznych opracowań naukowych i powieści.

Autorka przytacza wiele faktów, ciekawostek i detali z życia polskiej noblistki, dzięki czemu można znakomicie uzupełnić swoją dotychczasową wiedzę na jej temat oraz usystematyzować informacje. Na uwagę zasługuje zgrabne łączenie przez pisarkę wątków z życia osobistego Marii Skłodowskiej z jej karierą naukową oraz realiami ówczesnego świata.

Mnie szczególnie zainteresowały skomplikowane relacje słynnej chemiczki z jej córkami oraz to, jak sobie radziła w roli samotnej matki.

Podtytuł tej książki „Złodziejka mężów życie i miłości” jest bardzo milący i niektórzy srogo się zawiodą, licząc na ckliwe romansidło.
Wszystko to sprawia, że książka Iwony Kienzler jest arcyciekawą i wciągającą lekturą.

Czy tę książkę I. Kienzler można komuś polecić?
Po przeczytaniu zdecydujecie.

Maria Skłodowska-Curie jest niewątpliwie jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii, wzorem dla niejednej uczonej na starcie swojej kariery i chyba najsłynniejsza polska kobieta – naukowiec.
Fascynuje nie tylko ze względu na potęgę swojego umysłu i dokonania naukowe. Fascynuje przede wszystkim jako kobieta.
Nic więc dziwnego, że jej życie fascynuje...

Biografia sprawia wrażenie utkanej dzięki informacjom z Pudelka. Bardzo słaba książka, a podtytuł - "Złodziejka mężów" brzmi jak gdyby noblistka miała więcej romansów z żonatymi mężczyznami niż odkryć.

Biografia sprawia wrażenie utkanej dzięki informacjom z Pudelka. Bardzo słaba książka, a podtytuł - "Złodziejka mężów" brzmi jak gdyby noblistka miała więcej romansów z żonatymi mężczyznami niż odkryć.

Zawsze mnie zastanawia, jakim cudem osoby o tak ograniczonym słownictwie i braku umiejętności konstruowania zdania mogą podejmować się pisania książek.

Zawsze mnie zastanawia, jakim cudem osoby o tak ograniczonym słownictwie i braku umiejętności konstruowania zdania mogą podejmować się pisania książek.

Niesamowita książka. Autorka opowiada biografię naszej noblistki z dużą dokładnością i precyzją. Szczególnie cenne są dodatki autorki odnoszące się do współczesnych Marii czasów o historii, stosunkach politycznych, atmosferze, jaka wówczas panowała.

Maria była kobietą niesamowitą: niezwykle pracowitą, wytrwałą, konsekwentną. Dzięki tym cechom charakteru udało się jej się w tamtych czasach dostać na studia na Sorbonie, ukończyć je z dobrym wynikiem, a przede wszystkim zdobyć 2 Nagrody Nobila ( w dziedzinie fizyki i w dziedzinie chemii).


Przedstawia rodzinę Marii- rodzice, którzy byli dla niej ( i innych swoich dzieci ) niezwykłą motywacją do nauki, poznawania świata, otwartości umysłu. Nawet gdy Maria miała po gimnazjum roczną przerwę w nauce i ojciec wysłał ją do rodziny na wieś, żeby odpoczęła to nadal wysyłał jej listy z zagadkami, zadaniami matematycznymi, żeby jej "mózg się nie rozleniwił".

Podobnie ma się historia z jej przyszłym mężem Piotrem Curie. Jego ojciec ( lekarz medycyny) również dbał o jego rozwój intelektualny. Piotr cierpiał na dysgrafię i dysleksję. W tamtych czasach jego edukacja w klasycznej szkole zakończyła by się nieuchronną porażką. Ojciec natomiast do 12 r.ż. sam go kształcił, a potem oddał w opiekę znanemu profesorowi matematyki. Ten zaś rozbudził w Piotrze zainteresowanie naukami ścisłymi. To mocno zaprocentowało w przyszłości....


Książka pokazuje też ciemne strony jej życiorysu- romans z Paulem Langevinem. Maria, swego czasu w Paryżu, uchodziła za złodziejkę mężów, imigrantkę, która zabiera pracę francuskim naukowcom. Autorka pokazuje nam, że małżeństwo Paula Langevina nie było udane ( był przez swoją żonę Jeane poniżany, niedoceniany, a nawet bity) jednocześnie próbując niejako usprawiedliwić postępowanie Marii.
Opowiada o wielkiej depresji w jaką Maria wpadła po tragicznej śmierci swojego męża Piotra.

Pokazane jest też jak mało czasu poświęcała swoim córkom. Od samego początku zatrudniała mamki, nianie, opiekunki, potem też kucharki. Praca zawodowa była dla niej na pierwszym miejscu. Dziewczynki z całą pewnością były też "zaopiekowane" pod kątem intelektualnym (miały zawsze najlepszych nauczycieli, prywatne szkoły itd.),ale wiele do życzenia pozostawia czas spędzany z rodzicami.


Reasumując oboje- Maria i Piotr- pochodzili z rodzin, gdzie duży nacisk kładzie się na edukację. Oboje byli też zadeklarowanymi ateistami.

Niesamowite jest też to, że romans z Paulem, który zakończył się powrotem Paula do swojej żony miał swoją kontynuację w kolejnym pokoleniu mianowicie córka Ireny Joliote-Curie - Helena, wyszła za mąż za wnuka Paula Langevina.

Kolejna ciekawostka to to, że wnuczka Marii Curie Skłodowskiej Helena jest również fizykiem jądrowym, a jej syn Yves Langevin jest astrofizykiem i paleontologiem. Kolejne pokolenia są nadal mocno aktywne w sferze francuskiej fizyki.

Niesamowita książka. Autorka opowiada biografię naszej noblistki z dużą dokładnością i precyzją. Szczególnie cenne są dodatki autorki odnoszące się do współczesnych Marii czasów o historii, stosunkach politycznych, atmosferze, jaka wówczas panowała.

Maria była kobietą niesamowitą: niezwykle pracowitą, wytrwałą, konsekwentną. Dzięki tym cechom charakteru udało się jej się w...

Niesamowita siła, skromność, odwaga i determinacja - właśnie to zobaczyłam w Marii Skłodowskiej-Curie czytając tę książkę.
Bardzo lekka forma i język (w kontrze do trudnych tematów, które są poruszane) sprawiają, że płynie się przez historię Marii bez żadnych przeszkód. Bardzo spodobało mi się niepozostawianie czytelnika z ograniczonymi informacjami, gdyż autorka rozlegle obejmuje życie Manii, skupiając się nie tylko na niej, ale także jej szeroko pojętym otoczeniu. Dzięki temu łatwiej znaleźć się w tamtych czasach i po prostu zrozumieć.
Bohaterka biografii może definitywnie stanowić wzór dla wielu kobiet obecnie, a z pewnością była nim w swoich czasach. Patrząc na jej życiorys, widzę nie tylko niezwykłą naukowczynię, ale także silną i odważną kobietę, która nie bała się stawić czoła naprawdę wielu przeciwnościom. Wykazując niezłomną wolę, Maria pokonała liczne trudności związane z dyskryminacją płci i myślę, że odpowiednim wyrażeniem, które ją opisuje jest:
"Maria Skłodowska-Curie jako pierwsza kobieta..."

Tak często szczycimy się różnymi osobistościami naszej narodowości, a mam wrażenie, że Skłodowska jest w tym wszystkim niesłusznie pomijana. Uważam, że każdy Polak powinien poznać historię tej wybitnej kobiety, która przeżyła wiele zła, oddając w zamian tyle dobra, ile tylko była w stanie dać, płacąc za to niemałą cenę.

Niesamowita siła, skromność, odwaga i determinacja - właśnie to zobaczyłam w Marii Skłodowskiej-Curie czytając tę książkę.
Bardzo lekka forma i język (w kontrze do trudnych tematów, które są poruszane) sprawiają, że płynie się przez historię Marii bez żadnych przeszkód. Bardzo spodobało mi się niepozostawianie czytelnika z ograniczonymi informacjami, gdyż autorka rozlegle...

Skromność, pracowitość, inteligencja Marii wzruszały mnie wielokrotnie. Biografię przeczytałam jednym tchem, rzadko się odrywając. Znakomita, wzruszająca historia. Gorąco polecam

Skromność, pracowitość, inteligencja Marii wzruszały mnie wielokrotnie. Biografię przeczytałam jednym tchem, rzadko się odrywając. Znakomita, wzruszająca historia. Gorąco polecam

Tytuł może mylić. Czy Sklodowska była złodziejka??

Tytuł może mylić. Czy Sklodowska była złodziejka??

Chciałam przeczytać jakąś biografię polskiej noblistki, aby wreszcie lepiej zapoznać się z jej życiem - książek na ten temat jest całkiem sporo, ale myślę, że dokonałam trafnego wyboru, kupując pozycję pani Kienzler. Przede wszystkim podoba mi się, że jest to biografia kompletna - rozpoczyna się od samego dzieciństwa i opisu rodziny, w której urodziła się Maria Skłodowska, a kończy się na jej śmierci. Właśnie czegoś takiego szukałam, a inne książki o Skłodowskiej-Curie często koncentrują się tylko na wybranym okresie życia. Napisana przyjemnym językiem, dobrze się czyta, jest uporządkowana. Można wiele zapamiętać i spędzić przyjemnie czas na lekturze.
Zachęca do sięgnięcia po inne pozycje tej autorki :)

Chciałam przeczytać jakąś biografię polskiej noblistki, aby wreszcie lepiej zapoznać się z jej życiem - książek na ten temat jest całkiem sporo, ale myślę, że dokonałam trafnego wyboru, kupując pozycję pani Kienzler. Przede wszystkim podoba mi się, że jest to biografia kompletna - rozpoczyna się od samego dzieciństwa i opisu rodziny, w której urodziła się Maria Skłodowska,...

Niby biografia a czyta się jak najciekawszą powieść i ciężko się oderwać. Mnie zachęcił odcinek Milionerów gdzie było pytanie o M. Skłodowską Curie a ja nie znałam odpowiedzi. Pomyślałam sobie, że to wstyd, że tak mało wiem o jednej z najwybitniejszych polskich kobiet. Przeczytałam i zapamiętam.

Niby biografia a czyta się jak najciekawszą powieść i ciężko się oderwać. Mnie zachęcił odcinek Milionerów gdzie było pytanie o M. Skłodowską Curie a ja nie znałam odpowiedzi. Pomyślałam sobie, że to wstyd, że tak mało wiem o jednej z najwybitniejszych polskich kobiet. Przeczytałam i zapamiętam.