Klaudiusz i Messalina

Okładka książki Klaudiusz i Messalina
Robert Graves Wydawnictwo: Książnica Cykl: Klaudiusz (tom 2) powieść historyczna
360 str. 6 godz. 0 min.
Kategoria:
powieść historyczna
Cykl:
Klaudiusz (tom 2)
Tytuł oryginału:
Claudius the God
Wydawnictwo:
Książnica
Data wydania:
2012-05-09
Data 1. wyd. pol.:
1958-01-01
Liczba stron:
360
Czas czytania
6 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324580095
Tłumacz:
Stefan Essmanowski
Tagi:
kladiusz starozytny rzym cesarstwo messalina historia
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,4 / 10
1192 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
23
5

Na półkach:

No niestety drugi tom fikcyjnej autobiografii Klaudiusza czyta się dużo, dużo gorzej niż pierwszy. Niby wszystko jest poprawnie napisane, historia w dalszym ciągu jest ciekawa, a jednak brakuje jej pazura, który miał "Ja, Klaudiusz".

No niestety drugi tom fikcyjnej autobiografii Klaudiusza czyta się dużo, dużo gorzej niż pierwszy. Niby wszystko jest poprawnie napisane, historia w dalszym ciągu jest ciekawa, a jednak brakuje jej pazura, który miał "Ja, Klaudiusz".

Pokaż mimo to

3
avatar
46
36

Na półkach:

Pierwsza część lepsza, ale bez drugiej nie ma pełnego obrazu i kompletnej historii.
Po obu zalecane obejrzenie ekranizacji BBC.
Bajka.
Polecam.

Pierwsza część lepsza, ale bez drugiej nie ma pełnego obrazu i kompletnej historii.
Po obu zalecane obejrzenie ekranizacji BBC.
Bajka.
Polecam.

Pokaż mimo to

3
avatar
106
13

Na półkach:

Zachęcony końcówką pierwszej części sięgnąłem po drugą i to był błąd. Ledwo przebrnąłem.

Zachęcony końcówką pierwszej części sięgnąłem po drugą i to był błąd. Ledwo przebrnąłem.

Pokaż mimo to

2
Reklama
avatar
196
195

Na półkach:

Druga część opowieści o losach Klaudiusza - człowieka, którego przypadek wyniósł do roli cesarza Rzymu. Ponieważ mamy tutaj do czynienia z kontynuacją autobiograficznej formy i specyficznego stylu narracji z tomu pierwszego, a Robert Graves właściwie nie dodaje nic nowego w tym aspekcie, więc nie ma sensu powtarzać tego, co zawarłem w recenzji „Ja, Klaudiusz”. Skupię się zatem na wrażeniach po skończonej lekturze.

Zasadniczą różnicą między pierwszym a drugim tomem powieści jest to, że w części drugiej Klaudiusz zyskuje podmiotowość. W „Ja, Klaudiusz” główny bohater był traktowany bez mała jak wyrzutek cesarskiej rodziny, a wszelkie decyzje zapadały ponad jego głową. Tymczasem po morderstwie Kaliguli i wyniesieniu do godności cesarza, Klaudiusz niespodziewanie staje się decydentem o losach największego mocarstwa starożytności. I choć z początku, jako skrytemu zwolennikowi republikanizmu, trudno mu pogodzić się z tą myślą, to właśnie od jego poczynań zależą losy i pomyślność jego poddanych. Z punktu widzenia atrakcyjności powieści nie jest to do końca dobra zmiana, gdyż wywody Klaudiusza zbyt często zbliżają się do suchej relacji z przebiegu jego panowania. Z tego też powodu „Klaudiusz i Messalina” odstaje nieco od części pierwszej, gdzie intrygi w ramach rodziny cesarskiej mocno podgrzewały atmosferę. Tutaj ten aspekt powieści jest mocno ograniczony. Nie oznacza to oczywiście, że przeciwko Klaudiuszowi nie spiskowano, ale sposób prezentacji tych spisków w powieści jest dość lakoniczny. Powieściowy Klaudiusz bardziej skupia się na niuansach sprawowania władzy, a te siłą rzeczy tyczą się najczęściej kwestii prawno-ustrojowych. Pewne ożywienie przynosi dopiero kwestia podboju Brytanii przez Rzym.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że tytułowy wątek Klaudiusza i Messaliny nie został należycie wykorzystany przez autora. Niegodne prowadzenie się żony cesarza zostało obnażone właściwie na kilku stronach i niejako z racji kronikarskiego obowiązku, ale - z punktu widzenia atrakcyjności opowieści - myślę, że sprawę można było lepiej rozplanować i mocniej zaznaczyć hipnotyczny wpływ, jaki miała Messalina na Klaudiusza. Natomiast na usprawiedliwienie Gravesa warto dodać, że konsekwentnie trzyma się on tutaj wybranej przez siebie formy powieściowej. Klaudiusz, spisując swoją autobiografię, nie mógł oczywiście pominąć skandalu, który odbił się głośnym echem w całym Rzymie, ale z pewnością nie był skłonny do szerszego rozwodzenia się nad hańbiącymi postępkami swojej niewiernej żony oraz własną naiwnością. Myślę, że przede wszystkim ten fakt wpłynął na to, że choć książka ma tytuł „Klaudiusz i Messalina”, to jednak postać Messaliny raczej nie zajmuje w niej zbyt wiele miejsca. Ewidentnie w swojej opowieści Klaudiusz stosuje wobec niej zabieg wyparcia ze świadomości jako osoby, która go głęboko skrzywdziła.

Taką samą konsekwencję obserwujemy w podtrzymaniu autorskiego szkicu psychologicznego postaci Klaudiusza. Graves sprawnie oddał przemianę, jaka zaszła w cesarzu po ujawnieniu afery z Messaliną. Klaudiusz przed zdradą i śmiercią swojej żony i Klaudiusz po niej – to dwie różne osoby. Ten pierwszy mocno angażuje się w sprawowanie władzy i wypełnianie swoich cesarskich obowiązków. Reformuje, wydaje wyroki, buduje oraz podbija nowe ziemie, a o wszystkich swoich poczynaniach w tym zakresie skrupulatnie informuje czytelnika. Zdrada Messaliny odbiera mu jednak chęci do wszelkiego działania, o czym dobitnie świadczy kolejne małżeństwo, które zawiera. Jego wybór pada na kobietę predysponowaną do rządzenia, twardą i stanowczą, która przede wszystkim ma wesprzeć go w trudzie administrowania ogromnym państwem. Nie ma tutaj mowy o jakimkolwiek uczuciu. Klaudiusz zgadza się na wszystko, czego tylko Agryppinilla od niego zażąda. Ku swojej zgubie adoptuje nawet jej syna z wcześniejszego małżeństwa, późniejszego cesarza Nerona. W tych poczynaniach można wyczuć starego człowieka, któremu do reszty zobojętniało życie – ten niekończący się ciąg upokorzeń, spisków i zdrady ze strony najbliższych. Klaudiusz staje się cynikiem, a ostatnie strony powieści to obraz cesarza gotującego się na śmierć, do której wiodą go kolejne nieprzemyślane decyzje.

„Klaudiusz i Messalina” to godne zamknięcie opowieści o Klaudiuszu i jego epoce. I choć los wyniósł głównego bohatera na sam szczyt ludzkiego powodzenia, to jednak jego życie nadal pozostało głęboko nieszczęśliwe. Rację miał Herodot Agryppa (swoją drogą naprawdę fascynująca postać historyczna), przyjaciel z dziecięcych lat Klaudiusza, który poradził mu, aby nie ufał nikomu, nawet swoim najbliższym i przyjaciołom. Poczciwy Klaudiusz nie mógł do końca zastosować się do tej rady, choć co krok odkrywał jej prawdziwość. W starożytnym Rzymie przyjaźń i wierność musiały szybko zblaknąć wobec pokus absolutnej władzy i bogactwa. Klaudiusz potrafił powstrzymać się od nadużywania ich uroków, nie potrafił jednak wyrzec się prostego pragnienia, aby być przez kogoś po prostu kochanym. Graves w swojej powieści na pewno odmalował obraz cesarza w barwach tak realistycznych, jak tylko jest to możliwe po bez mała dwóch tysiącach lat od czasów jego panowania. Pod tym względem, oraz pod kątem przedstawienia realiów starożytnego Rzymu, jest to naprawdę warta polecenia powieść, aczkolwiek, według mnie, „Klaudiusz i Messalina” fabularnie jest z pewnością słabsza od pierwszej części. Całość jednak słusznie zaliczana jest do miana klasyki gatunku.

Druga część opowieści o losach Klaudiusza - człowieka, którego przypadek wyniósł do roli cesarza Rzymu. Ponieważ mamy tutaj do czynienia z kontynuacją autobiograficznej formy i specyficznego stylu narracji z tomu pierwszego, a Robert Graves właściwie nie dodaje nic nowego w tym aspekcie, więc nie ma sensu powtarzać tego, co zawarłem w recenzji „Ja, Klaudiusz”. Skupię się...

więcej Pokaż mimo to

15
avatar
2211
1973

Na półkach: ,

Nadal wspaniała, kontynuacja powieści Gravesa, "Ja, Klaudiusz".
Cesarz pisze historię swego życia i rodu, opisując przy tym historię Rzymu początku I stulecia. Książka jest doskonale napisana, autor naśladuje styl historyka, narrator pisze poważnie, a jednocześnie z dystansem i humorem do opisywanych zdarzeń.
Akcja toczy się szybko, historia Rzymu - pełna intryg i zdrad - ani przez chwilę nie nudzi.
Moim zdaniem 2 część jest równie dobra jak pierwsza, fascynująca i na wysokim poziomie literackim, a mniejsza ilość postaci i wątków pobocznych, nie rozprasza.
Wyborna literatura!

Nadal wspaniała, kontynuacja powieści Gravesa, "Ja, Klaudiusz".
Cesarz pisze historię swego życia i rodu, opisując przy tym historię Rzymu początku I stulecia. Książka jest doskonale napisana, autor naśladuje styl historyka, narrator pisze poważnie, a jednocześnie z dystansem i humorem do opisywanych zdarzeń.
Akcja toczy się szybko, historia Rzymu - pełna intryg i zdrad -...

więcej Pokaż mimo to

18
avatar
155
155

Na półkach:

Książka jest kontynuacją powieści "Ja, Klaudiusz". Jak zapewnia jej autor, jest ona oparta na źródłach starożytnych. Pisana podobnie jak pierwsza część w konwencji autobiografii. Spodoba się miłośnikom antyku.

Książka jest kontynuacją powieści "Ja, Klaudiusz". Jak zapewnia jej autor, jest ona oparta na źródłach starożytnych. Pisana podobnie jak pierwsza część w konwencji autobiografii. Spodoba się miłośnikom antyku.

Pokaż mimo to

56
avatar
1389
374

Na półkach:

Może i nawet lepsza od Ja, Klaudiusz - więcej psychologii, mniej faktów. Też bardziej się czuje atmosferę: nie ufaj nikomu.
Klaudiusz wciąż mega mądry, och och jaki on cudowny:)

Może i nawet lepsza od Ja, Klaudiusz - więcej psychologii, mniej faktów. Też bardziej się czuje atmosferę: nie ufaj nikomu.
Klaudiusz wciąż mega mądry, och och jaki on cudowny:)

Pokaż mimo to

6
avatar
169
94

Na półkach:

ciuteńkę :P słabsza od pierwszego tomu, historia Klaudiusza i początków Imperium którego prawa , do tej pory obowiązują... słabość wynika z mojej niechęci do czytania o smutnych zakończeniach :P

ciuteńkę :P słabsza od pierwszego tomu, historia Klaudiusza i początków Imperium którego prawa , do tej pory obowiązują... słabość wynika z mojej niechęci do czytania o smutnych zakończeniach :P

Pokaż mimo to

3
avatar
563
478

Na półkach: ,

Kontynuacja powieści "Ja, Klaudiusz", druga część dylogii. Akcja obejmuje sam okres panowania Klaudiusza, jest zatem bardziej skondensowana, niż w przypadku części pierwszej. Z punktu widzenia historycznego jest to część mniej ciekawa, ale moim zdaniem jest wyraźnie lepsza pod względem czysto literackim - w każdym razie mnie czytało się lepiej.

"Klaudiusz i Messalina" to mniej wątków pobocznych i mniej znaczących postaci historycznych. Zamiast tego otrzymujemy bogaty i mimo wszystko dość niejednoznaczny portret Klaudiusza, który w części pierwszej był przede wszystkim stojącym z boku obserwatorem wydarzeń, teraz zaś został głównym aktorem. I trzeba mu oddać - jako bohater literacki sprawdził się znakomicie.

Kontynuacja powieści "Ja, Klaudiusz", druga część dylogii. Akcja obejmuje sam okres panowania Klaudiusza, jest zatem bardziej skondensowana, niż w przypadku części pierwszej. Z punktu widzenia historycznego jest to część mniej ciekawa, ale moim zdaniem jest wyraźnie lepsza pod względem czysto literackim - w każdym razie mnie czytało się lepiej.

"Klaudiusz i Messalina" to...

więcej Pokaż mimo to

10
avatar
736
668

Na półkach: , , , , ,

Kontynuacja powieści „Ja,Klaudiusz” Roberta Gravesa. Jak to zwykle bywa z drugimi częściami – blask, którym świeci, pochodzi od poprzednika, ale na szczęście tylko częściowo.
W odróżnieniu od pierwszej części dylogii, obejmuje ona krótszy okres czasu i mniej obfitujący w mordy i skandale, chociaż jeden z nich dorównuje wcześniej opisanym … Plusem powieści jest szersza perspektywa, nie ograniczona tylko do cesarskiego pałacu.
No cóż, trzeba przyznać, że pozycja Klaudiusza przy poprzednich władcach i na ich dworach na pewno pomogła mu rozwinąć te jego talenty, które wzbudzają szacunek i sympatię w stosunku do niego. Niestety, jak to w życiu bywa – i to nie tylko w starożytności – ułomności fizyczne spowodowały, że zabrakło mu mądrości i inteligencji w jednej sferze – tej najważniejszej dla każdego człowieka. Wiązał się z niewłaściwymi kobietami i nie chodzi tylko o Messalinę …
Bardzo dobra i nienaganna pod względem historycznym powieść. Ale jej miłośnikom polecam „Niewolę” György Spiró, przedstawiającą zbliżony czasu w inny sposób i z innej perspektywy.

Kontynuacja powieści „Ja,Klaudiusz” Roberta Gravesa. Jak to zwykle bywa z drugimi częściami – blask, którym świeci, pochodzi od poprzednika, ale na szczęście tylko częściowo.
W odróżnieniu od pierwszej części dylogii, obejmuje ona krótszy okres czasu i mniej obfitujący w mordy i skandale, chociaż jeden z nich dorównuje wcześniej opisanym … Plusem powieści jest szersza...

więcej Pokaż mimo to

73

Cytaty

Więcej
Robert Graves Klaudiusz i Messalina Zobacz więcej
Robert Graves Klaudiusz i Messalina Zobacz więcej
Robert Graves Klaudiusz i Messalina Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd