Profil użytkownika: Adrianna__

Chcąc obejrzeć serial na Netflix "Ołowiane dzieci" postanowiłam najpierw przybliżyć sobie odrobinę chociaż temat, bo był mi kompletnie nieznany. Od razu wyszukałam książki i postanowiłam na tę, która była inspiracją dla platformy, czyli "Ołowiane dzieci. Zapomniana epidemia." Michała Jędryki.
Byłam pozytywnie nastawiona do książki. Nie chciałam się zniechęcać negatywnymi komentarzami, ale już pierwszy rozdział wprowadził mnie w małe zaskoczenie. Pisany z perspektywy autora nie dawał atmosfery reportażu, ale nawet to mnie nie zniechęciło tylko czytałam dalej.
Moim zdaniem jest tu zbyt dużo opowieści o PRL. O tym jaki to był system. Skoro już autor opowiadał o tym jak bawił się w samozwańczego młodego detektywa to mógł nie zbaczać z tematu i kontynuować to jak dowiadywał się o ołowicy wśród koleżanek i kolegów. Dodatkowo jego życie miłosne w PRL też nie było tematem tej książki. Jeśli autor chciał napisać autobiografię to mógł to zrobić normalnie, a nie pod przykrywką reportażu.
Autor pod koniec przekonuje, że za patologię w miejscu gdzie mieszkał, gdy był dzieckiem odpowiada ołowica. Pozwolę się z tym nie zgodzić w 100%. Ołowica odpowiada za choroby genetyczne, mutacje, które mogą wpływać na pokolenia, za opóźnienia w rozwoju u dzieci. To jest udokumentowane naukowo i z tym nie dyskutuję i z tym się zgadzam jak najbardziej. Jednak nie odpowiada za patologiczne zachowania. Za to odpowiadają ludzie, którzy wychowali swoje dzieci, a potem te dzieci, że podjęły taką a nie inną droga. Podał przykład dorosłego, który podejmował złe decyzje, bo nie mógł poprawnie myśleć z powody chorób i opóźnień związanych z zatruciem ołowiem, ale ani nie pił ani nie palił. Był po prostu niepełnosprawny umysłowo. Nie był typowym Mietkiem spod monopolowego. Gdyby tym usprawiedliwiać zachowania (podkreślam zachowania a nie choroby) patologiczne na Śląsku to jak wytłumaczono by je w innych regionach Polski?
Dodatkowo autor pod koniec przyznaje, że gdzieś coś pomieszał, a może nawet sobie dopowiedział, bo czas zatarł pamięć, że swoje wspomnienia wymieszał ze wspomnieniami innych. On nigdy nie był w Istebnej, aby leczyć ołowicę. Stąd moje pytanie: jak zakwalifikowano to jako reportaż? Rozdziały z perspektywy autora czytało się topornie. Za to te z Paniami doktor były płynne i odpowiadały formie reportażu. To pokazuje, że dało się to zamknąć w dobrym reportażu, który nie będzie bazował tylko na współczuciu.
Uważam, że trzeba mówić o tym jak podłym systemem był PRL, gdzie liczyły się cyfry a nie człowiek i pamiętać, że był gotowy poświęcić ludzi w imię wyrobienia norm. Jednak nie można tego robić takim reportażem. Ja jestem zdecydowanie na nie. Czułam się ogromnie zdegustowana podczas lektury i nie wiem czemu nikt wydający tę książkę tego nie dostrzegł, że to po prostu nie jest reportaż.
"Czasami największą zemstą losu jest, że pozwala, by spełniały się nasze marzenia."~ Michał Jędryka, Ołowiane dzieci. Zapomniana epidemia, Warszawa 2020, s. 210.

Chcąc obejrzeć serial na Netflix "Ołowiane dzieci" postanowiłam najpierw przybliżyć sobie odrobinę chociaż temat, bo był mi kompletnie nieznany. Od razu wyszukałam książki i postanowiłam na tę, która była inspiracją dla platformy, czyli "Ołowiane dzieci. Zapomniana epidemia." Michała Jędryki.
Byłam pozytywnie nastawiona do książki. Nie chciałam się zniechęcać negatywnymi...

Lubię powieści historyczne. Dlatego w zasadzie wiele takich książek od razu ląduje na mojej półce Legimi na czytniku. Tak właśnie było w przypadku powieści "Pielęgniarki. Słoneczne tarasy" od Danuty Chlupowej.
Joanna Kasperska to mała dziewczynka, która straciła ojca w wyniku popełnienia przez niego samobójstwa. Dziewczynka wraz z matką trafiają do willi na krakowskim Salvatorze, gdzie mieszka jej ciocia (siostra jej matki) oraz jej wuj (krakowski fabrykant). Wydaje się, że Joanna dostaje się do raju, bo wujostwo nie mając swoich dzieci rozpieszcza Asię, ale wraz z jej dojrzewaniem wuj zaczyna okazywać jej niezdrową fascynację, co sprawia, że młoda już kobieta porzuca studia na ASP i zapisuje się do Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. Przeprowadza się do Internatu, a po zakończeniu edukacji zaczyna pracę w dziecięcym sanatorium przeciwgruźliczym w Istebnej, gdzie odkryje powołanie i pozna kogoś. Jednak czy ucieknie od przeszłości? Czy widomo wuja przestanie w końcu ją prześladować?
W trakcie czytanie książki zaczęłam sprawdzać media społecznościowe autorki, aby dowiedzieć się czy będzie wydany drugi tom. Fakt wydania pierwszego nie oznacza, że będą kolejne. Na szczęście w maju ma być premiera, bo zakończenie mnie bardzo mocno zaciekawiło i sprawiło, że chcę poznać dalsze losy Joanny.
Bardzo dobrze zostały oddane czasy edukacji Joanny w między wojennej Polsce. Czułam ten klimat. Widziałam w tym ogrom pracy autorki, żeby go oddać. Widać to chociaż w zachowaniu matki i ciotki Joanny, które udają, że nie widzą niczego złego w zachowaniu Feliksa względem młodej Asi, a nawet matka dziewczynki pokrętnie uważa, że są to swojemu dobrodziejowi inne, bo im pomógł. Naprawdę? Jak coś takiego może mówić matka do własnego dziecka? Jak żona może tolerować takie zachowanie męża? Tylko dlatego, że jest bogaty? Bardzo mnie to zbulwersowało, bo nie mogłam sobie czegoś takiego wyobrazić.
Książkę czytało się płynnie i miałam momenty, gdzie mówiłam sobie, że jeszcze tylko kilka stron. Lubię kiedy tak się dzieje, bo to oznacza, że lektura mnie wciągnęła. Danuta Chlupowa nie przeciąga wątków. Podobało mi się poświęcenie uwagi strajkowi górników w 1937 w kopalni Giesche, gdzie wielu górników zjechało na dół kopalni i głodowało w sprawie przyjęcia ważnych dla nich postulatów.
Z pewnością przeczytam drugi tom i mam nadzieję, że dorówna pierwszemu. Jestem ciekawa co Danuta Chlupowa przygotowała dla nas w kolejnej odsłonie cyklu "Pielęgniarki".
"Dobre wspomnienia są cenną rzeczą, żyją z nami tak długo jak my żyjemy. Niestety, te złe tak samo." ~ Danuta Chlupowa, Pielęgniarki. Słoneczne tarasy, Poznań 2023, s. 186.

Lubię powieści historyczne. Dlatego w zasadzie wiele takich książek od razu ląduje na mojej półce Legimi na czytniku. Tak właśnie było w przypadku powieści "Pielęgniarki. Słoneczne tarasy" od Danuty Chlupowej.
Joanna Kasperska to mała dziewczynka, która straciła ojca w wyniku popełnienia przez niego samobójstwa. Dziewczynka wraz z matką trafiają do willi na krakowskim...

II wojna światowe w Chinach to coś, co jest mi stosunkowo mało znane. Postanowiłam, więc, że może dobrze będzie pogłębić ten temat, ale zaczynając od jakiegoś drobnego wprowadzenia w postaci, np. powieści, której akcja dzieje się w tym regionie i w tym właśnie okresie. Właśnie dlatego mój wybór padł na "Ostatnią różę Szanghaju".
Szanghaj. Rok 1940. Okupacja Japońska.
On Żyd - uciekinier z Niemiec.
Ona - Chinka wymykająca się konwenansom kulturowym, prowadząca własny biznes.
Dzieli ich wszystko, a połączy uczucie.
Aiyi Shao i Ernest Reismann w świecie bez wojny nigdy by się nie spotkali, ale wojna sprawiła, że znaleźli się w jednym mieście. Ich losy splatają się ze sobą w najbardziej ludobójczym konflikcie na świecie, a przetrwanie doprowadzi ich do wyborów, które nie zawsze były dla nich oczywiste.
Gdy mówi się o II wojnie światowej to głównie my w Europie skupiamy się na Hitlerze i III Rzeszy - co jest oczywiście logiczne. Natomiast kwestia Japonii i jej udziału w tym konflikcie zbrojnym jest nam gdzieś podkreślana dopiero od ataku na Pearl Harbor, gdy to USA dołączyły do II wojny światowej. Natomiast Japonia zaatakowała Chiny i tam koncentrowała dużo swoich sił, bo był to region im najbliższy. Nie będę weryfikować poprawności historycznej, bo po prostu nie znam historii okupowanego Szanghaju czy też Chin oraz walki Chińczyków z okupantem. Jednak odnoszę wrażenie, że autorka włożyła sporo w pracy w to aby oddać realia tamtego miejsca i czasów.
Aiyi i Ernest zakochali się w sobie, a ich miłość była wystawiona na ogromną próbę. Aiyi opowiada swoje losy amerykańskiej dziennikarce i wtedy pada stwierdzenie, że zrobiła coś strasznego, wiec to mnie mocno zaciekawiło. Czytałam i liczyłam na coś naprawdę okropnego, np. wydanie Ernesta Japończykom, którzy byli przecież sojusznikiem Niemiec w tej wojnie. Jednak to, co dostałam było słabe. Bardzo słabe. W sensie w tym, co się wydarzyło po prostu nie było winy Aiyi. Najmniejszej. Po prostu jest to bardzo naciągane.
Książkę dobrze się czyta i widać to zdarzenie dwóch światów. Ernest nie rozumie kultury Aiyi i tego, że jako kobieta Dalekiego Wschodu nigdy nie jest wolna. Zawsze należy do kogoś: najpierw do swojego ojca, a potem do męża. Nie rozumie, że każdy jej ruch może przynieść hańbę jej rodzinie.
Niestety rozczarowanie tajemnicą Aiyi, a potem ciąg dalszy sytuacji z Ernestem, a także zakończenie mocno mnie rozczarowały. Nie pasowały mi do tego typu powieści. Popsuło mi to odbiór całości.
""Doznałam olśnienia: na rzece życia ludzie przypływają i odpływają jak statki. Cumują pośród pary i hałasu, aż nagle wszystko przegania wiatr, któego nie sposób przewidzieć." ~ Weina Dai Randel, Ostatnia róża Szanghaju, Kraków 2023, s. 197.

II wojna światowe w Chinach to coś, co jest mi stosunkowo mało znane. Postanowiłam, więc, że może dobrze będzie pogłębić ten temat, ale zaczynając od jakiegoś drobnego wprowadzenia w postaci, np. powieści, której akcja dzieje się w tym regionie i w tym właśnie okresie. Właśnie dlatego mój wybór padł na "Ostatnią różę Szanghaju".
Szanghaj. Rok 1940. Okupacja Japońska.
On...