Po ludobójstwie. Eseje o języku, polityce i kinie

Kurczę, tak się ekscytowałam na te eseje o kinie niepopoluarnym i kinie poezji, a się okazało, że ledwo byłam w stanie to przeczytać. Szkoda

Kurczę, tak się ekscytowałam na te eseje o kinie niepopoluarnym i kinie poezji, a się okazało, że ledwo byłam w stanie to przeczytać. Szkoda

Autor to osoba naprawdę niesamowita. Jej niesamowitość jest wielowątkowa. Poeta, reżyser filmowy, autor krytycznych i obrazoburczych tekstów na temat procesów politycznych i kulturowych zachodzących we współczesnych Pasoliniemu Włoszech, ale które niewiele różnią się od tego, czego doświadczyły trochę wcześniej inne kraje zachodnie. Ale później też, chociaż Pasolini tego nie dożył. I do tego komunista.
Pierwszą część książki, w której Pasolinii - niekoniecznie przystępnie - ukazuje rewolucje w sferze komunikacji, języka, obrazu i tym samym zmian w opisie rzeczywistości raczej przerzuciłem bez ekscytacji.

Im dalej w las, tym więcej ... stron, które nie pozostawiają czytelnika ( w tym przypadku mnie, ale wierzę, że nie jestem odosobniony) obojętnym na to co pisze Pasolinii.
Powtórzę jeszcze raz: Pasolinii pisze o Włoszech, ale w zasadzie przy odrobinie czytelniczej inwencji można te impresje przetransponować i spożytkować przyglądając się realiom naszej pięknej i rozbrykanej Polski.

Kluczowe dla zrozumienia fenomenu Pasoliniego jest jego definiowanie tytułowego "ludobójstwa". Otóż zdaniem niepokornego Włocha (śmierć niestety miał marną i tragiczną") ludobójstwo Hitlera to rzecz tragiczna, haniebna, ale jego zdaniem jest też ludobójstwo kulturowe. Nastąpiło kulturowe ludobójstwo całych grup ludności.
Aby oddać logikę wywodu tej kwestii, ale chyba i innych nietrudnych do zauważenia procesów posłużę się tym, bardzo mocnym, cytatem:

"Gdybym odbył długą podróż i wrócił po kilku latach, krążąc po "wielkiej plebejskiej metropolii", odniósłbym wrażenie, że wszyscy jej mieszkańcy zostali deportowani i zgładzeni, a na ulicach i podwórzach zastąpiły ich pobladłe, dzikie, nieszczęśliwe upiory. Właśnie hitlerowscy esesmani. Młodzi ludzie - odarci z wartości i wzorców, jakby spuszczono z nich krew - którzy stali się kalkami innego sposobu bycia oraz innego pojmowania: typowy drobnomieszczanin nakierowany jedynie na hedonistyczny i materialistyczny konsumpcjonizm."

I jeszcze ten, który też można przenieść na nasze realia, zamieniając czasy Mussoliniego z naszym okresem PRL-u.

"Gazeta faszystowska czy wypisywanie na wiejskich zabudowaniach slogany w duchu Mussoliniego mogą jedynie śmieszyć: podobnie jak pług w zestawieniu z traktorem.. Faszyzm, nie był zasadniczo w stanie nawet zadrasnąć duszy włoskiego ludu: nowy faszyzm, poprzez nowe środki komunikacji i informacji, nie tylko ją zadrasnął, ale ją rozdarł, pogwałcił, na zawsze splugawił."

I takie to ludobójstwo Pasoliniego.

Autor to osoba naprawdę niesamowita. Jej niesamowitość jest wielowątkowa. Poeta, reżyser filmowy, autor krytycznych i obrazoburczych tekstów na temat procesów politycznych i kulturowych zachodzących we współczesnych Pasoliniemu Włoszech, ale które niewiele różnią się od tego, czego doświadczyły trochę wcześniej inne kraje zachodnie. Ale później też, chociaż Pasolini tego...

E book #CzytamZLegimi

Wybitne, ale bardzo szczegółowe, trudne i wymagające już określonej wiedzy historycznej i językowej felietony.

Znany jako twórca kontrowersyjnego "Saló" Pasolini prowadzi tu dywagacje o zmienającym się języku i jego wpływie na przemiany kulturowe zachodzące w społeczeństwie, a także odwrotnie, bo widzi zmiany językowe będące następstwem przemian w społeczeństwie oraz obrazie świata jaki ma społeczeństwo włoskie.
Pasolini sięga tu do historii oraz istoty faszyzmu, lekko sympatyzuje z komunizmem (lekko bo choć sam był lewicowcem absolutnym, to widać tu postawę osoby niezwykle krytycznej i nie broniącej środowiska tylko przez zgodę z tą samą ideą). Styl autora jest lekki i fantastyczny, wiedza niesamowita, a idee ciekawe Polecam osobom, które interesują się językiem jako takim, ale też tym zainteresowanym tym jak zmienia się kultura oraz jak pewne idee i postawy światopoglądowe wracają w różnych wariacjach tym samym od setek lat rytmem czyli historią pezemian kulturowych i społecznych

Autor, którego przez pryzmat szokującej twórczości filmowej oceniałam jako dziwaka po przeczytaniu felietonów widzę jako człowieka wiernego sobie, odważnego i bardzo pięknego w swej postawie. Pasolini jest tu człowiekiem o określonych poglądach, prowokującym, nie idzie z tłumem, tłum szanując i nie boi się powiedzieć nie tym z którymi stoi w jednym rzędzie w dodatku dysponował niezwykle refleksyjną postawą oraz błyskotliwością. To typ człowieka z którym nawet jeśli się nie zgadzamy w sposób skrajny, to nie sposób nie szanować jego postawy.
Uwagi autora są ciekawe, dające do myślenia i niezwykle trafne )co jak w przypadku każdego twórcy/myśliciela weryfikuje czas). Nadal jednak mam wrażenie, że felietony te są na tyle specyficzne i dotyczś wąskiego zakresu zainteresowań (czy też zakresów),że nie koniecznie będą interesujące dla wszystkich( to w żadnym wypadku nie zarzut!!! Dotyczące bardzo wąskich dziedzin matematyki felietony i opracowania też wszystkich nie zainteresują i jest to rzeczą normalną)

Bardzo szukałam w nich (artykułach i felietonach tu zamieszczonych) autora i mych poszukiwań nie kończę. Obraz dziwaka i wariata, który miałam legł w gruzach więc spieszę zbudować w sobie jakiś nowy:)
Bardzo zainteresowała mnie osoba Pasoliniego.

E book #CzytamZLegimi

Wybitne, ale bardzo szczegółowe, trudne i wymagające już określonej wiedzy historycznej i językowej felietony.

Znany jako twórca kontrowersyjnego "Saló" Pasolini prowadzi tu dywagacje o zmienającym się języku i jego wpływie na przemiany kulturowe zachodzące w społeczeństwie, a także odwrotnie, bo widzi zmiany językowe będące następstwem przemian w...

Osobista historia z Piotrkiem zaczęła się nie na uniwersytecie, a w ciasnym pokoju w Mediolanie u 64 letniego psychoterapeuty. Tam po raz pierwszy na zakurzonej półce dostrzegłem nazwisko Pasolini, kojarzące mi się jedynie z brutalnym Salo, którego nawet nie obejrzałem. Z niewytłumaczalnych dla mnie dotąd racji, wzbudziło to we mnie ciekawość. Przy wspólnej kolacji jedząc tortelini, zadałem dosyć wprost proste pytanie - kim jest Pasolini we Włoszech? Odpowiedź brzmiała: “geniuszem, który przewidział przyszłość.”

Postanowiłem to sprawdzić zaledwie półtora roku później po tej wypowiedzi, odstawiając go na półkę z autorami, do których mam przekonanie, że żeby ich zrozumieć powininenem im poświęcić mnóstwo czasu. A może to specjalne miejsce wynika z tego, że muszą oni we mnie wewnętrznie dojrzeć, trafić na odpowiedni moment, w którym z lekkością serca wezmę ich twórczość do rąk. Tak się w końcu zdarzyło, a ta książka była praktycznie (nie doczekaliśmy się innych przekładów esejów) jedyną możliwą formą przybliżenia tak szerokiego horyznontu poznawczego, jaki się tutaj rozgrywa.

Ta żywa myśl rozgrywajaca się rzekomo w esejach o języku, polityce i kinie, tak naprawdę nie jest tylko o języku, polityce i kinie, a o wszystkim o czym można powiedzieć z zaangażowaniem. Bo Pasolini, dotykając jednego tematu nie może nie mówić o innym, równie dla niego ważnym. To sprawia, że mamy poczucie obcowania z kimś, kto nie hołduje budyniowej atmosferze, a wręcz jest jej zaprzeczniem, celnie wymierzając lotkę w sam środek czoła pseudointelektualistów.

Dorzuca on cegiełkę wszędzie, gdzie uważa to za potrzebne. Tutaj paluszkiem wskaże, że językoznawcy pominęli fonetykę, z której można wydobyć jeszcze więcej soków, uwrażliwić człowieka na brzmienie, pokazując mu meandry głosowości. Tam tupnie nózką na faszystów i drobnomieszczaństwo dokonujące ludobójstwa na dobrych chłopakach z przedmieść Rzymu lat 70. I tu szturchnie łokciem niejednego reżysera, szepcząc mu na ucho po cichu, że tutaj jego mość nie rozumie chyba natury kina, które wydaje mu się, że współtworzy.

Za każdym razem jest za to ostry jak brzytwa, bez skrupułów i wyrzutów sumienia. Jest nieprzewidywalny, a Ty nigdy nie wiesz dokąd zaprowadzi Cie jego myśl. Spacerujesz z nim po zaminowanym polu, gdzie na każdym kroku czyha na Ciebie niebezpieczeństwo. Tym niebezpieczeństwem jest to co może z Tobą ta myśl zrobić. Mianowicie rozbić Cię od środka, sprawić, że zburzy Ci się dotychczasowa perspektywa, trzeba będzie spojrzeć na to inaczej i już nie będzie to takie oczywiste i łatwe, tak jak było wcześniej. Trzeba się będzie wysilić, z gruzów coś świeżego wybudować, a jak Ci się nie uda to zostaniesz ze sobą sam bo Pasoliniego już z nami nie ma. I takiego drugiego intelektualisty nie będzie. Co więc nam zostaje?

Osobista historia z Piotrkiem zaczęła się nie na uniwersytecie, a w ciasnym pokoju w Mediolanie u 64 letniego psychoterapeuty. Tam po raz pierwszy na zakurzonej półce dostrzegłem nazwisko Pasolini, kojarzące mi się jedynie z brutalnym Salo, którego nawet nie obejrzałem. Z niewytłumaczalnych dla mnie dotąd racji, wzbudziło to we mnie ciekawość. Przy wspólnej kolacji jedząc...