Weronika Łodyga

O tym, że warto rozmawiać. Artur, dość wyobcowany nastolatek zmagający się z pewnego rodzaju problemami emocjonalnymi, wynikającymi w dużej mierze z zaniedbań w okresie dzieciństwa, w dniu rozpoczęcia roku szkolnego poznaje w autobusie Janka, będącego jego niemal dokładnym przeciwieństwem. Mamy tu do czynienia z literaturą młodzieżową z wątkami LBGT. Muszę przyznać, że od książek tego typu nie wymagam zbyt wiele, albowiem one służą mi głównie do zaspokajania niskich instynktów. Wystarcza mi jeśli będzie lekko, przyjemnie i w miarę romantycznie - i wszystko to dostałam. Akcja obejmuje jeden rok szkolny - konkretnie ostatni, bo mamy do czynienia z klasą maturalną, a fabuła to właściwie typowe codzienne życie licealistów, wypełnione nauką, spotkaniami z przyjaciółmi i budowaniem pierwszych poważniejszych związków. Podobało mi się, że udało się tutaj wszystko całkiem dobrze zbalansować. Rzeczywistość jest tu być może dość ułagodzona, ale mimo wszystko książka nie wydaje się przesłodzona, a dramat przyjmuje formę bardzo codzienną. Bohaterowie muszą mierzyć się z problemami w szkole, rozstaniem rodziców, rozluźnieniem się więzi z rodzeństwem i dawnymi przyjaciółmi, a czasem także z pewnymi formami dyskryminacji. Książka ukazuje, że homofobia jest w świecie osób nieheteronormatywnych elementem obecnym, ale niekoniecznie musi dominować w życiu. Wydaje mi się, że to ważne przesłanie dla młodzieży. Podobało mi się też, że autorka starała się uciekać od utartych schematów fabularnych. Np. jednym z bohaterów jest ojciec, który samotnie wychowuje syna po tym, jak jego żona odeszła i ucięła wszelki kontakt zarówno z nim, jak i z ich wspólnym dzieckiem. Moim zdaniem to jedna z bardziej wartościowych książek z tego nurtu, jakie miałam przyjemność czytać. Oferuje coś poza walorami rozrywkowymi, nie będąc przy tym dydaktyczną czy moralizatorską.